სტატიის დასაწყისში თავად ნაციონალიზმის ცნება შეძლებისდაგვარად ლაკონურად განვმარტოთ და შემდეგ ძირითადი ყურადღება მიმდინარე სიტუაციას და აქედან გამომდინარე უახლოეს პერსპექტივებს დავუთმოთ. 

კითხვა: რჩება თუ არა საქართველო ამერიკის სტრატეგიულ პარტნიორად, და თუ რჩება, რა იგულისხმება ტერმინში ”სტრატეგიული პარტნიორი” ანუ რამდენად მყარი გარანტიები გვაქვს იმისათვის, რომ გადამწყვეტ მომენტში საქართველო არ აღმოჩნდეს რუსეთის პირისპირ მარტო?

ევრაზიის ინსტიტუტის ხელმძღვანელმა გულბაათ რცხილაძემ ინტერვიუ მისცა რუსეთის ორ საინფორმაციო სააგენტოს – ”რეგნუმსა” და ”ინტერფაქსს”. საუბარი შეეხო საქართველოს შიდაპოლიტიკურ ვითარებას 30 მაისის მუნიციპალური არჩევნების შემდეგ, რუსულ-ქართული ურთიერთობების პერსპექტივებს, ევრაზიულ პროექტს, ასევე რელიგიასთან და ეკლესიასთან დაკავშირებულ მდგომარეობას საქართველოში.

აშშ-ში ხელისუფლების პრეზიდენტად ბარაკ ობამას მოსვლისა და რუსეთთან ურთიერთობების ”გადატვირთვის” გამოცხადების შემდეგ ურთიერთობები შეერთებულ შტატებსა და რუსეთის ფედერაციას შორის აშკარად დათბობის გზით წავიდა – ყოველ შემთხვევაში, გარეგნულად მაინც. მაგრამ რუსეთის საგარეო პოლიტიკის ბოლოდროინდელი ნაბიჯების შემდეგ (ირანის წინააღმდეგ სანქციების მხარდაჭერა, ჭიდილი ბელარუსის პრეზიდენტ ლუკაშენკოსთან, პასიურობა ყირგიზეთის საკითხების მიმართ) ისმის კითხვა, თუ რა გზას ადგას საკუთრივ რუსეთი, რა სტრატეგიული კურსი აქვს და რა იდეოლოგიას თუ ფასეულობებს ეფუძნება მისი სტრატეგია.

ჩვენი საიტის მკითხველებს ვთავაზობთ ევრაზიის ინსტიტუტის ექსპერტის გიორგი ვეკუას ანალიზსა და პროგნოზებს 30 მაისის ადგილობრივი არჩევნების შემდეგ შექმნილ პოლიტიკურ ვითარებასთან დაკავშირებით. მასალა რუსულ ენაზე დაიწერა ახალი რუსულ-ქართული საექსპერტო საიტისთვის Georgiamonitor.org .

წყარო. 2005 წელს ჟურნალში “Central Asia and the Caucasus” (3/2005) გამოვაქვეყნე სტატია ანალოგიური სათაურით – ”რელიგიური ფაქტორი და კონფლიქტური პოტენციალი საქართველოში”, რომელშიც შევეცადე, გამეანალიზებინა ქართულ რეალობაში პოლიტიკისა და რელიგიის ურთიერთგადაკვეთის წერტილები, და ამ საფუძველზე კონფლიქტების წარმოშობის შესაძლებლობა.

ჩვენი დროის საქართველოში, ხანდახან შეიძლება შეხვდე ადამიანებს, რომლებიც მტრულად არიან განწყობილი რუსული ენის მიმართ. ზოგიერთი მათგანი, სამთავრობო პროპაგანდის ზეგავლენით, მოუწოდებს „აღმოიფხვრას“ რუსული ენის გავრცელება საქართველოში, ჩანაცვლდეს ის ინგლისურით, განადგურდეს რუსული წიგნები და ა.შ. ამგვარი ზრახვები არა მხოლოდ უაზრო და სულელურია, არამედ ვნებს თავად საქართველოს, გარდა ამისა, საკმაოდ დიდი დოზით შეიცავს ბოროტ საწყისს.

საბჭოთა კავშირის დროს გვასწავლიდნენ, რომ ყველა დიდი გამარჯვება საბჭოეთმა ხალხთა ერთიანობით მოიპოვა; საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ კი, იმ ფონზე, როდესაც ცალკეული ”ძმური ხალხები”, პირდაპირ ვთქვათ, ერთმანეთს დაერივნენ, გაჩნდა იმის ფიქრის საფუძველი, რომ საბჭოთა დროის ხალხთა ერთიანობა მოჩვენებითი იყო. წინამდებარე მოკლე შენიშვნის ფარგლებში რაიმის დაბეჯითებით დასაბუთება რთულია და არც იმის განხილვა იქნება სწორი, რა იყო რეალური და რა მოჩვენებითი, მაგრამ შესაძლოა და საჭიროც, გამოიყოს უმთავრესი მომენტი.

მოახლოვდა მორიგი „არჩევნები“ და საჭირო ხდება მისი შესაძლო შედეგების შესახებ მსჯელობა. რა თქმა უნდა, დაახლოებითი ოფიციალური შედეგები წინასწარ ცნობილია და ამერიკულმა ორგანიზაციებმა უკვე გამოაქვეყნეს კიდეც ისინი (იხ. კომენტარი). საუბარია რეალურ შედეგებზე, ან თუნდაც პოტენციურ, შესაძლო შედეგებზე.

23-24 აპრილს, რუსეთის ჩრდილოეთ დედაქალაქად წოდებულ სანქტ-პეტერბურგში ჩატარდა საქართველოს ხალხთა დიასპორების მსოფლიო ფორუმი. ფორუმის ორგანიზატორი იყო პეტერბურგელი ბიზნესმენი ალექსანდრე ებრალიძე, რომელმაც შარშან ქართულ პოლიტიკაში აქტიურად ჩართვის სურვილი გამოაცხადა.

23 – 24 აპრილს ”საქართველოს რესპუბლიკის” მთავარი რედაქტორის მოადგილე ბატონ გურამ გოგიაშვილთან, ევრაზიის ინსტიტუტის საიტის რედაქტორ ბატონ გიორგი ვეკუასთან და სხვა კოლეგებთან ერთად დამკვირვებლის სტატუსით მიწვეული ვიყავი საქართველოს ხალხების საზღვარგარეთული დიასპორების ყრილობაზე სანკტ-პეტერბურგში. ამ თემის გარშემო ბევრი ხმაური ატყდა ქართულ მას-მედიაში, ისევე როგორც ყოველთვის, როდესაც რაიმე მოვლენა ალექსანდრე ებრალიძეს უკავშირდება. აღნიშნული ფორუმის მოწყობის იდეა სწორედ მას ეკუთვნის და ამ იდეის რეალიზებაც მანვე მოახდინა.

ეგრეთ წოდებული „მოდელირებული ქრონიკის“ შემდეგ უპრიანია „მოდელირებულ“ არჩევნებზეც ვისაუბროთ. საერთოდ, ბოლო 15 წლის განმავლობაში ჩატარებული არჩევნებიდან თითქმის ყველა „მოდელირებული“ იყო, სამწუხაროდ, ამას საზოგადოება მხოლოდ არჩევნების ჩატარების შემდეგ ამჩნევდა.