წყარო.

После паралича коммунистической системы и развала СССР политическое мировоззрение западного образца стало безоговорочной отправной точкой для большинства новых государств на постсоветском пространстве. Это огромное пространство довольно успешно (если судить с позиций интересов основных западных держав) было привязано к Западу в идеологическом смысле. Свои геополитические интересы на постсоветском пространстве Запад в течение последних двух десятилетий осуществлял не в последнюю очередь с помощью идеологического инструментария. В условиях, когда страны постсоветского пространства безоговорочно признали основные западные “ценности” и ввели в политический лексикон западную терминологию (в первую очередь такие, как “демократия”, “права и свободы человека” и т. д.) в качестве “универсальных” и обязательных для себя, они дали возможность западным державам для косвенного, если не прямого вмешательства в их внутриполитические процессы.

სტატიის დასაწყისში თავად ნაციონალიზმის ცნება შეძლებისდაგვარად ლაკონურად განვმარტოთ და შემდეგ ძირითადი ყურადღება მიმდინარე სიტუაციას და აქედან გამომდინარე უახლოეს პერსპექტივებს დავუთმოთ. 

კითხვა: რჩება თუ არა საქართველო ამერიკის სტრატეგიულ პარტნიორად, და თუ რჩება, რა იგულისხმება ტერმინში ”სტრატეგიული პარტნიორი” ანუ რამდენად მყარი გარანტიები გვაქვს იმისათვის, რომ გადამწყვეტ მომენტში საქართველო არ აღმოჩნდეს რუსეთის პირისპირ მარტო?

ევრაზიის ინსტიტუტის ხელმძღვანელმა გულბაათ რცხილაძემ ინტერვიუ მისცა რუსეთის ორ საინფორმაციო სააგენტოს – ”რეგნუმსა” და ”ინტერფაქსს”. საუბარი შეეხო საქართველოს შიდაპოლიტიკურ ვითარებას 30 მაისის მუნიციპალური არჩევნების შემდეგ, რუსულ-ქართული ურთიერთობების პერსპექტივებს, ევრაზიულ პროექტს, ასევე რელიგიასთან და ეკლესიასთან დაკავშირებულ მდგომარეობას საქართველოში.

აშშ-ში ხელისუფლების პრეზიდენტად ბარაკ ობამას მოსვლისა და რუსეთთან ურთიერთობების ”გადატვირთვის” გამოცხადების შემდეგ ურთიერთობები შეერთებულ შტატებსა და რუსეთის ფედერაციას შორის აშკარად დათბობის გზით წავიდა – ყოველ შემთხვევაში, გარეგნულად მაინც. მაგრამ რუსეთის საგარეო პოლიტიკის ბოლოდროინდელი ნაბიჯების შემდეგ (ირანის წინააღმდეგ სანქციების მხარდაჭერა, ჭიდილი ბელარუსის პრეზიდენტ ლუკაშენკოსთან, პასიურობა ყირგიზეთის საკითხების მიმართ) ისმის კითხვა, თუ რა გზას ადგას საკუთრივ რუსეთი, რა სტრატეგიული კურსი აქვს და რა იდეოლოგიას თუ ფასეულობებს ეფუძნება მისი სტრატეგია.

ჩვენი საიტის მკითხველებს ვთავაზობთ ევრაზიის ინსტიტუტის ექსპერტის გიორგი ვეკუას ანალიზსა და პროგნოზებს 30 მაისის ადგილობრივი არჩევნების შემდეგ შექმნილ პოლიტიკურ ვითარებასთან დაკავშირებით. მასალა რუსულ ენაზე დაიწერა ახალი რუსულ-ქართული საექსპერტო საიტისთვის Georgiamonitor.org .

წყარო. 2005 წელს ჟურნალში “Central Asia and the Caucasus” (3/2005) გამოვაქვეყნე სტატია ანალოგიური სათაურით – ”რელიგიური ფაქტორი და კონფლიქტური პოტენციალი საქართველოში”, რომელშიც შევეცადე, გამეანალიზებინა ქართულ რეალობაში პოლიტიკისა და რელიგიის ურთიერთგადაკვეთის წერტილები, და ამ საფუძველზე კონფლიქტების წარმოშობის შესაძლებლობა.

ჩვენი დროის საქართველოში, ხანდახან შეიძლება შეხვდე ადამიანებს, რომლებიც მტრულად არიან განწყობილი რუსული ენის მიმართ. ზოგიერთი მათგანი, სამთავრობო პროპაგანდის ზეგავლენით, მოუწოდებს „აღმოიფხვრას“ რუსული ენის გავრცელება საქართველოში, ჩანაცვლდეს ის ინგლისურით, განადგურდეს რუსული წიგნები და ა.შ. ამგვარი ზრახვები არა მხოლოდ უაზრო და სულელურია, არამედ ვნებს თავად საქართველოს, გარდა ამისა, საკმაოდ დიდი დოზით შეიცავს ბოროტ საწყისს.

საბჭოთა კავშირის დროს გვასწავლიდნენ, რომ ყველა დიდი გამარჯვება საბჭოეთმა ხალხთა ერთიანობით მოიპოვა; საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ კი, იმ ფონზე, როდესაც ცალკეული ”ძმური ხალხები”, პირდაპირ ვთქვათ, ერთმანეთს დაერივნენ, გაჩნდა იმის ფიქრის საფუძველი, რომ საბჭოთა დროის ხალხთა ერთიანობა მოჩვენებითი იყო. წინამდებარე მოკლე შენიშვნის ფარგლებში რაიმის დაბეჯითებით დასაბუთება რთულია და არც იმის განხილვა იქნება სწორი, რა იყო რეალური და რა მოჩვენებითი, მაგრამ შესაძლოა და საჭიროც, გამოიყოს უმთავრესი მომენტი.

მოახლოვდა მორიგი „არჩევნები“ და საჭირო ხდება მისი შესაძლო შედეგების შესახებ მსჯელობა. რა თქმა უნდა, დაახლოებითი ოფიციალური შედეგები წინასწარ ცნობილია და ამერიკულმა ორგანიზაციებმა უკვე გამოაქვეყნეს კიდეც ისინი (იხ. კომენტარი). საუბარია რეალურ შედეგებზე, ან თუნდაც პოტენციურ, შესაძლო შედეგებზე.

23-24 აპრილს, რუსეთის ჩრდილოეთ დედაქალაქად წოდებულ სანქტ-პეტერბურგში ჩატარდა საქართველოს ხალხთა დიასპორების მსოფლიო ფორუმი. ფორუმის ორგანიზატორი იყო პეტერბურგელი ბიზნესმენი ალექსანდრე ებრალიძე, რომელმაც შარშან ქართულ პოლიტიკაში აქტიურად ჩართვის სურვილი გამოაცხადა.