ჩემი აზრით, ანბანური ჭეშმარიტებაა ის, რომ სსრკ-ს ტიპის იძულებით კავშირს განვიხილავთ თუ მეტ-ნაკლებად ნებაყოფლობით ევროკავშირს, ან იგივე ჩრდილოატლანტიკური ალიანსია თუ სხვა სამხედრო კავშირი, ნებისმიერი ტიპის სახელმწიფოთაშორისი გაერთიანება, ფუნდამენტურ განსხვავებებთან ერთად, მაინც ერთ გადამწყვეტ საერთო თვისებას ინარჩუნებს:

ნებისმიერი კავშირი, ალიანსი, იმასაც გულისხმობს, რომ მისი შემადგენელი სუბიექტები რაღაც საერთო თამაშის წესებს აღიარებენ და ემორჩილებიან! ზოგჯერ თვით სახელმწიფოებრივი სუვერენიტეტის რაღაც დოზით დათმობამდეც კი…

სწორედ აქედან გამომდინარე მინდა, გავაანალიზო ის ყბადაღებული თემა, რასაც რუსეთის პოლიტიკური ხელმძღვანელობის, პირადად ვლადიმერ პუტინის მიერ დეკლარირებული ე.წ. ევრაზიული კავშირის შექმნის იდეაა. რასაც ამთავითვე, რუსული კალკით თუ ვიტყვით, „ხიშტებით შეხვდა“, გნებავთ ისტერიკით, მიშნაცების ხელისუფლება – აი, ნახეთ, ახლაც არ გჯერათ, რომ რუსეთს საბჭოთა კავშირის აღდგენა უნდაო? რა თქმა უნდა, ჩვენთვის, ანუ, შინაური მოხმარებისთვის არის გამიზნული ეს რიტორიკა. სადაც, რომ იტყვიან, სტრიქონებს შორის, ამჯერად გარე მოხმარებისთვისაც, ადვილად იკითხება – „რა დროს დემოკრატიაა, რუსეთი ჩაყლაპვას გვიპირებს და იქნება დემოკრატიის გარეშე მიგვიღოთ ნატოშიო“.

ამას ვგულისხმობდი „ყბადაღებაში“. თორემ ქვეყნის გარეთ, არც ყბა დაუღია ვინმეს და არც პირი დაუფჩენიათ, არიქა, დაჩქარებული წესით მივიღოთ საქართველო ნატოშიო…

სერიოზულად კი, რაღაც არ მსმენია, რომ ვინმე წონიან პოლიტიკოს დასავლეთში, ოფიციალურად დაეფიქსირებინა აღშფოთება-შეშფოთება, რუსეთის ახალი იმპერიული ამბიციების გამო, არც ახლა, ევრაზიულ ვნებათა მიმართ და მით უმეტეს, არც უფრო ადრე, როდესაც იმავე პუტინმა, სინანული გამოხატა სსრკ-ს დანგრევის გამო, რასაც 20-ე საუკუნის უდიდესი გეოპოლიტიკური კატასტროფა უწოდა.

რაც შეეხება ვლადიმერ პუტინის სინანულს, გეოპოლიტიკა იქით იყოს და, სსრკ-ს შემადგენელი რესპუბლიკების უმრავლესობისა რა მოგახსენოთ, რომლებსაც არც კი უოცნებიათ (მაგალითად შუა აზიის რესპუბლიკებს) სსრკ-ს დაშლაზე, ისინი ერთ მშვენიერ დღეს დამოუკიდებელ ქვეყნებად იქცნენ, მაგრამ საქართველოსთვის, ეს მართალაც კატასტროფა იყო! რადგანაც, სსრკ დანგრევის შედეგად, პოსტსაბჭოთა სივრცეში ისე არავინ დაზარალებულა, იმდენი სისხლი და ცრემლი არავის უღვრია, იმდენი ტერიტორიები არავის დაუკარგავს, რამდენიც ჩვენ, საბჭოთა იმპერიაში კულტურულ-ეკონომიკურად ყველაზე წარმატებულმა, საქართველოს საბჭოთა სოციალისტურმა რესპუბლიკამ!

ასე რომ, მთლიანად ვეთანხმები რუსეთის ახლანდელ პრემიერს და მომავალ პრეზიდენტს. ოღონდაც არა მისი, არამედ ჩვენი, საქართველოს გადმოსახედიდან – საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, ქართველებმა მართლაც კატასტროფული შედეგი მივიღეთ…

რუსეთი კი, ნელ-ნელა გამოვიდა იმ პოლიტიკურ-ეკონომიკური უძლურებიდან, რასაც გასული საუკუნის 90-იანი წლები ჰქვია. და რომ არა ეს უძლურება, ვერც სერბეთის დაბომბვას გაბედავდა აშშ და აქედან გამომდინარე, არც ჩვენთვის საბედისწერო, კოსოვოს აღიარების პრეცედენტი დაფიქსირდებოდა!

დიახ, რუსეთი, ზოგიერთი ჩვენი ტვინგაცხელებული „პოლიტოლოგების“ პროგნოზების მიუხედავად, დაშლას არ აპირებს. ყოველ შემთხვევაში, უახლოეს ისტორიულ პერსპექტივაში, ანუ, მართლაც ნამდვილი პოლიტოლოგიის, ანალიტიკის რეალურ თვალსაწიერში ასეთი რამ პრაქტიკულად გამორიცხულია და გონიერი მსოფლიო, ამ ობიექტურ მოცემულობაში არსებობისთვის არის მზად!

სამწუხაროდ, ამ გონიერთა შორის საქართველო არ მოიაზრება. რისი კიდევ ერთი დასტური, „მიშა“ სააკაშვილის ამასწინანდელი გამოსვლა იყო ზუგდიდში. სადაც მან კიდევ ერთხელ იბჟუტურა რუსეთის სულ მალე დაშლაზე და უფრო მეტიც, ჩვენი მზადყოფნის აუცილებლობაზე ამ მომენტისთვის, რადგან სწორედ მაშინ აპირებს თურმე მიშიკო სოხუმ-ცხინვალის დაბრუნებას.

არადა, რა არის, ან შეიძლება იყოს ეს ევრაზიული კავშირი? მოკლედ თუ ვიტყვით, ყველაფერი, საბჭოთა კავშირის გარდა! უფრო ვრცლად კი…

დავიწყოთ იქიდან, რომ თავად იდეა, რუსეთის ეგიდით, გნებავთ ჰეგემონიით, ასეთი კავშირის შექმნისა, აბსოლუტურად ლეგიტიმურია და უფრო მეტიც, არანაირ პოლიტიკურ მკრეხელობას არ შეიცავს. ქვეყნად მრავალი ტიპის პოლიტიკურ-ეკონომიკური სახელმწიფოთაშორისი კავშირები თუ ალიანსები არსებობენ, თუნდაც არაბულ სახელმწიფოთა ლიგა, ან რაღა შორს მივდივართ? იგივე ნატო ან ევროკავშირი ავიღოთ და რა, იმათთვის რაც შეიძლება, რუსეთს რატომ ეკრძალება?

ახლა მავანი „კუთხეში მიმიმწყვდევს“, რომ ჩემს მიერ დასახელებული ალიანსები, თანასწორუფლებიან სახელმწიფოთა კავშირებია და არა ისეთი, როგორიც თავის დროზე, „თავისუფალ ერთა მძლე კავშირი ძმური“, ანუ, სსრკ იყო და იგივეს აპირებს პუტინი თავისი ახირებული ევრაზიული კავშირით.

ერთი შეხედვით, ისეთ კუთხეში ვარ მიმწყვდეული, საიდანაც გამოსავალი არ მაქვს, მაგრამ მაინც შევეცდები და მკითხველმა განსაჯოს, რა გამომივა…

დავიწყოთ იქიდან, რომ თანასწორთა კავშირი, როგორც ასეთი, ბუნებაში არ არსებობს. პრაქტიკულად ნებისმიერი კატეგორიის სოციალურ კავშირებში – იქნება ეს ოჯახი, სადაც ყოველთვის არიან უფროსები და უმცროსები, არსებობს ოჯახის თავი, თუ კრიმინალური დაჯგუფებები, ბანდები, სადაც მით უფრო არსებობენ საკუთარი ლიდერები, – ნებაყოფლობითობის პარალელურად შეიძლება დავაკვირდეთ ფაქტობრივი იერარქიულობის არსბებობას. ამ თვალსაზისით, იგივე საფუძველი აქვს სახელმწიფოთშორის ალიანსებსა და კავშირებს. თუკი ვინმეს თუ სერიოზულად ჰგონია, რომ ევროკავშირში, სადაც ყოველ 6-თვეში ერთხელ ფორმალურად იცვლება კავშირის თავმჯდომარე, ერთნაირი უფლებები და „წონა“ აქვთ ერთის მხრივ საფრანგეთ-გერმანია-ინგლისს და მეორესმხრივ თუნდაც საბერძნეთს, ეს მისი პრობლემაა!

ანდა ერთნაირად გადაიტანეს ე.წ. ფინანსური კრიზისი ჩემს მიერ ჩამოთვლილმა „ევროვეშაპებმა“ და თუნდაც იმავე საბერძნეთმა, რომელიც ჩვენს თვალწინ ლამის დაინგრა? საბერძნეთი, ისევ რუსული კალკით თუ ვიტყვით, „ღარიბი ნათესავის“ სტატუსით მიიღეს ამ კავშირში და მათ არავინ უთანხმებს თუ „ბალი ათი შაურია“, თუ მეტი, ან ნაკლები. და განსხვავებით იმ საბჭოეთისგან, სადაც ასევე ბევრი მუქთამჭამელები ჰყავდათ, ევროკავშირში „ევროვეშაპებისგან“ სულ უფრო ხშირად გაისმის უკმაყოფილება „ღარიბი ნათესავების“ მუქთად რჩენის გამო!

ან ჩვენი, ქართველების „საოცნებო“ ჩრდილო ატლანტიკური ალიანსი „ნატო“ ავიღოთ – ვინ არის ამ „თანასწორთა“ სამხედრო ალიანსის ფაქტიური მეფე და გამგებელი, აშშ ხომ არა? და ვინმეს აქ, ჩვენში, ზემოთ ნახსენები ევროკავშირის „თანასწორობის“ არ იყოს, იქნებ ნატოს შემთხვევაშიც მსგავსი ილუზიები აქვს? ერთი წუთით წარმოვიდგინოთ, რომ ხვალ პუტინი გაგიჟდეს და ევრაზიული კავშირის შექმნა ნატოს წევრი ბალტიის რესპუბლიკების დაბომბვით დაიწყოს – ვინმეს სერიოზულად სჯერა, რომ ავტომატურად ამუშავდება ნატოს წესდების ის მუხლი, რომელიც ამ ალიანსის წევრ ერთ ქვეყანაზე ვინმეს თავდასხმას, მთელს ნატოზე თავდასხმად განიხილავს და ამიტომ ბალტიის ზღვაში აშშ-ს ავიამზიდები შემოვლენ და მოსკოვ-ლენინგრადის დაბომბვას, ანუ, მესამე მსოფლიო ომს დაიწყებენ?

რეალურად კი ასეთ შემთხვევაში, ბალტიის რესპუბლიკების დახმარება დასავლეთის „მძლავრ შეშფოთება-აღშფოთებას“ არ გასცდება და როგორც 2008 წლის აგვისტოში შავ ზღვაში, ისე ბალტიის ზღვაშიც, პამპერსებით და გამოხდილი წყლით დატვირთული ამერიკული კრეისერები შევლენ!

სხვათა შორის, ჩვენგან განსხვავებით, ბალტიელები კარგად აცნობიერებენ ამ რეალობას და ჩვენსავით სამგლე გოჭებივით არ არიან ამტყდარნი, მაქსიმალურად ცდილობენ, რომ დიდი მეზობელი ზედმეტად არ გააღიზიანონ და პარალერურად საკუთარი სახელმწიფო ინტერესების დაცვასაც ახერხებენ.

ეს რა თქმა უნდა ისე, რაღაცრაღაცეების უფრო მკვეთრად წარმოსაჩენად ითქვა, თორემ მსგავს სცენარებს მხოლოდ ფანტაზიის სფეროში აქვთ არსებობის უფლება.

რომ მივუბრუნდეთ ევრაზიის კავშირის საკითხს, რა ვიცი, იქნებ გვატყუებდნენ საბჭოთა სკოლების მოსწავლეებს, სადაც გეოგრაფიაში გვასწავლეს, რომ ხმელეთის ის ნაწილი, სადაც „ორ ზღვას შუა, საომარი იყო ლელო“, ევრაზიის კონტინენტს მიეკუთვნებაო. ანუ, ქართველები გეოგრაფიულად ევროპელებიც ვართ და იმავდროულად – აზიელებიც. რაც შეეხება კულტურას, გნებავთ მენტალობას, აქაც მსგავს სიტუაციაში ვართ. როგორც იტყვიან, „FიFტი-FიFტი“, ანუ, ისტორიულად თანაბრად შევითვისეთ აზიურ-აღმოსავლური და დასავლურ-ევროპული კულტურებიდან საუკეთესო. რის დროსაც ზედმეტად არცერთი მხრისკენ არ გადავხრილვართ.

ანუ, ქართველებისთვის მიუღებელი აღმოჩნდა, როგორც ისლამურ-აზიური დესპოტია, რისი დასტურიც თუნდაც მრავალსაუკუნოვანი ქალის კულტია საქართველოში და ასევე დასავლური ფსევდოლიბერალიზმი, რომელიც ადრეც და მით უმეტეს დღესაც, რელიგიური მწვალებლობის და ხორციელი გარყვნილების პროპაგანდით უპირისპირდებოდა ქართულ ცნობიერებას.

პირველ შემთხვევაში სხვადასხვა კულტურებიდან საუკეთესოს აღება-შეთვისებაში, ანუ, როგორც დიდი ჭაბუა ამირეჯიბი იტყოდა, გაქართულებაში, ჩვენი მართლმადიდებლური აღმსარებლობა დაგვეხმარა და ამავე რწმენამ დაგვიცვა ზედმეტად გააზიურება-გაევროპელებისგან. ასე რომ, თუ იქით არა, აქეთ ნამდვილად არაფერი გვაქვს განათლებული ევროპიდან სასწავლი. რადგანაც რაც იყო ღირებული, ჩვენმა სულგანათლებულმა წინაპრებმა აღმოსავლეთ-დასავლეთისგან ისწავლეს და გაიქართულეს. ჩვენ კი მათი დანატოვარის, ნაანდერძევის გაფრთხილება და გათვალისწინება გვმართებს.

მოკლედ რომ ვთქვათ, ცნობილი ფრაზა, „მე ვარ ქართველი და მაშასადამე ვარ ევროპელი“, ჩემი აზრით, მთლად სწორი არ უნდა იყოს. რადგანაც ჯერ ერთი, ზემოთ თქმულიდან გამომდინარე, აზიელებიც ვართ და ევროპელებიც. ეგეც არ იყოს, როდესაც ამბობ – „მე ვარ ქართველი“, ამას არავითარი „მაშასადამე“ აღარ სჭირდება, რადგანაც ქართველები უნათესავო, ღვთის განგებით და მის მიერვე მხოლოდშობილი, ობოლი ერი ვართ და ისედაც, ყოველგვარი გეოგრაფიის გარეშე ცხადია, ვიზე და რაზეა ლაპარაკი.

ახლა მესმის მავანი ოპონენტის ხმა და მერე ევროპაში ბევრმა რომ არ იცის ქართველები ვინ არიან და საქართველო სად ოხრობაშიაო? რასაც ერთი ცნობილი ფილმიდან ფრაზით ვუპასუხებ: „თვალი დაუდგა ევროპას“! მით უმეტეს, რომ იქ არავინ გვეპატიჟება და გველოდება.

და აი მივადექით ამ წერილის მთავარ სათქმელს:

არავინ იცის ევრაზიული კავშირი გაამართლებს, როგორც რეალური პოლიტიკურ-ეკონომიკური პროექტი თუ იგი წინასაარჩევნო პიარი, ანუ ბლეფი აღმოჩნდება. მაგრამ ერთი წუთით წარმოვიდგინოთ, რეალობის შემთხვევაში რას მიიღებს მსოფლიო?

რას და, დიახაც, ახალ უმძლავრეს პოლიტიკურ-ეკონომიკურ, შემდგომ ეტაპზე კი – სამხედრო ალიანსს. დიახაც რუსეთის, ამ უმდიდრესი ქვეყნის ჰეგემონიით. ანუ, ყოფილ საბჭოთა კავშირს მინუს ბალტიის ქვეყნები. ოღონდ ეს ვერ იქნება და არც იქნება ყოფილი საბჭოთა კავშირის ზუსტი ასლი, დე ფაქტო უნიტარული სახელმწიფო, როგორც ადრე იყო „თავისუფალ ერთა მძლე კავშირი ძმური“. რადგანაც იმ 70 წლის მანძილზე მომხდარ კარგსაც ისევე ხელაღებით განაქიქებენ, როგორც ცუდს, რუსებმაც ჭკუა ისწავლეს და აღარ მოისურვებენ საკუთარი მოსახლეობის კეთილდღეობის ხარჯზე სხვების, თუნდაც პოლიტიკური მოკავშირეების მუქთად ჭმევას. ევრაზიის კავშირი უნდა იყოს დამოუკიდებელი სახელმწიფოების მართლაც თავისუფალ ერთა (თავისუფლება და დამოუკიდებლობა ერთი და იგივე ცნებები არ არის) ნებაყოფლობითი კავშირი. სხვაგვარად ევრაზიის კავშირი ვერ შედგება და არა მხოლოდ იმიტომ, რომ დღეს 21-ე საუკუნეა, არამედ იმიტომაც, რომ ყოფილი საბჭოეთის ქვენებში 20 წლის მანძილზე დამოუკიდებლობის გემოც გაიგეს და შესაბამისად სახელისუფლებო, სამხედრო ელიტებიც ჰყავთ.

ყოველივედან გამომდინარე, ჩვენი სამაჩაბლო და აფხაზეთიც ამ ევრაზიის კავშირის შიგნით მოექცევა და თუნდაც ამიტომ ჩვენი ადგილი სად უნდა იყოს, თუ არა ასეთ ალიანსში?! ეს, რა თქმა უნდა, თუ კიდევ მივიჩნევთ ქართველები ამ ტერიტორიებს საქართველოს ნაწილად…

თუმცა ალბათ კმარა, სავარაუდო და ჯერ–ჯერობით ნაკლებად შესაძლებელ ევრაზიულ კავშირზე და რაც არის, იმ რეალობიდან ამოვიდეთ. რეალობა კი ის არის, რომ რუსეთი, ყოველგვარი ახალი კავშირის გარეშეც ინარჩუნებს გავლენას ე.წ. პოსტსაბჭოთა სივრცეზე და სავარაუდოდ ეს გავლენები უფრო გაძლიერდება და არა პირიქით.

ამიტომაც ჩვენს სახელმწიფოებრივ ინტერესებშია, რომ მაქსიმალურად ახლოს ვიყოთ ამ სივრცესთან. ეკონომოკურ-კულტურული კუთხით მაინც. რადგანაც ამ სივრცეში, ევროპისგან განსხვავებით, რუკების გარეშეც კარგად უწყიან, ვინა ვართ და სად არის საქართველო. უფრო მეტიც, რუსეთთან ჩვენი ორსაუკუნოვანი თანაცხოვრების მანძილზე არასოდეს ვყოფილვართ „ღარიბი ნათესავის“ როლში. არამედ ქართველები ყოველთვის პირველ პოზიციებზე იყვნენ კულტურა-ხელოვნება-მეცნიერება-ბიზნესში თუ იმპერიის საიმპერატორო კარზე, უმაღლეს სახელისუფლებო წრეებში.

საბჭოთა პერიოდი ხომ კიდევ უფრო აშკარად ადასტურებს ამას. ქართველი მეწაღის შვილი იოსებ ჯუღაშვილი ჯერ საბჭოეთის და შემდეგ ნახევარი მსოფლიოს წითელი იმპერატორი გახდა და ეგეც იქით იყოს, სწორედ საბჭოთა პერიოდში განიცადა ქართულმა ხელოვნებამ, მეცნიერებმამ, მედიცინამ და რა ვიცი, პრაქტიკულად ყველა დარგმა, მსოფლიო მნიშვნელობის რენესანსი.

დაბოლოს, ყოველივე ზემოთ თქმულიდან გამომდინარე ჩვენი ბუნებრივი ადგილი, გარკვეულწილად მშობლიურიც კი, სწორედ პოსტსაბჭოთა სივრცეშია. რადგანაც მხოლოდ იქ მიგველიან, ჯერ კიდევ მიგველიან, როგორც იტყვიან – გაშლილი ხელით. ეს რომ ასეა, ისიც მეტყველებს, რომ დღემდე ასიათასობით ქართველი ცხოვრობს და იღვწის რუსეთში. მათ შორის, დიდი ბიზნესში. აღარაფერს ვიტყვი შოუბიზნესზე. და ეს ყველაფერი აგვისტოს ომის და მას შემდეგ აგრესიული სახელისუფლო რიტორიკის ფონზედაც გრძელდება.

ეს, სხვათა შორის, იმაზედაც მეტყველებს, რომ რუსებს დიახაც ვერ წარმოუდგენიათ და არც უნდათ ქართველების გარეშე ცხოვრება. თორემ სხვა შემთხვევაში ერთ-ორ სატვირთო თვითმფრინავს არ გვაკმარებდნენ და დეპორტაციას კი არა, ქართველების ისეთსავე მასობრივ ინტერნიერბას მოახდენდნენ, როგორც ვოლგისპირა გერმანელებს გაუკეთეს დიდი სამამულო ომის დროს.

რა თქმა უნდა, არ მინდა ეს წერილი მავანმა რუსების გაფეტიშებად ჩამითვალოს. ბევრი სიმწარეც გვახსოვს ქართველებს ერთმორწმუნე რუსეთისგან, მაგრამ ისტორიული წარსული ხომ ავ-კარგის აწონ-დაწონვაც არის. ჰოდა, ეს ავ-კარგი აწონა თავის დროზე დიდმა ილია ჭავჭავაძემ და რუსეთთან საქართველოს შეერთება საბოლოოდ ცალსახად დადებით მოვლენად მიიჩნია!

მე ილია მართლის მჯერა და არა იმ ურწმუნო „ხლისტების“ ფარისევლური ვაი-ვიშისა, გადაღებილი ფრესკების, გაუქმებული ავტოკეფალიის თუ ბაგრატოვანთა სამეფო დინასტიის გაუქმების გამო.

და კიდევ, საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქის, უწმინდესის და უნეტარესის ილია მეორის მჯერა, რომელიც, როგორც სჩანს, მის მიერვე კანონიზირებული წმინდა ილია მართალივით ფიქრობს რუსეთ-საქართველოს ტკბილ-მწარე ურთიერთობებზე და ამიტომაც ეწვია ამას წინათ მოსკოვს. რის გამოც ქართველი ლიბერასტების რუპორის, ჟურნალ „ლიბერალის“ რისხვა დაიმსახურა.

ვისაც ამ წერილის არ გჯერათ, წმიდა ილია მართალს და პატრიარქს მაინც დაუჯერეთ – საქართველოს მომავალი ერთმორწმუნე რუსეთთან კეთილმეზობლური ურთიერთობების აღდგენაზე გადის და არა ლიბერასტულ დასავლეთზე.

დავით მხეიძე

]]> http://geurasia.org/tribuna/me-var-qartveli-mashasadame-evraziis-kavshiri/feed/ 3 http://geurasia.org/tribuna/hamlet-chipashvili-politikuri-sakitx/ http://geurasia.org/tribuna/hamlet-chipashvili-politikuri-sakitx/#comments Tue, 28 Jun 2011 19:51:29 +0000 caucasia http://geurasia.org/?p=23707

ბოლო ერთი კვირის განმავლობაში მართლაც საინფორმაციო ქარიშხალი დაატყდა საქართველოს მოსახლეობას. მხოლოდ არანორმალურ მენტალურ მდგომარეობაში მყოფი თუ გადაიტანდა ასეთს.

რედაქციის შენიშვნა – სურათზე: აშშ ყოფილი პრეზიდენტი ჯორჯ ბუში-უმცროსი, “ბრეცელის” ზედმეტად სწრაფი ჭამის შემდეგ, როდესაც პრეზიდენტმა (როგორც თავად მოყვა)  “ბრეცელი” ვერ გადაყლაპა და სახით მაგიდას დაენარცხა.

ნორმალურ საზოგადოებაში ესოდენ განსხვავებული და რაც მთავარია, ნეგატიური ინფორმაციის გააზრება-გადახარშვის პროცესს საკმაო დრო სჭირდება. აქ კი მოგაწვდიან ინფორმაციას და მეორე დღესვე ის კანონად იქცევა. საზოგადოებამ ვერც კი მოასწრო გავრცელებული ინფორმაციისთვის ჯეროვანი ყურადღების დათმობა, რომ თბილისის საკრებულომ კანონად აქცია.

გადაწყვეტილების მიღებისთანავე ნაგვის გატანის გადასახადი უმალ მიება თითოეული თბილისელის მიერ დახარჯულ შუქის კილოვატ/საათს, რითაც ქალაქის დასუფთავების სამსახურის და ცხადია ქალაქის მერის ჯიბეები „ინოვაციური“ ძალისხმევით ერთი-ორად გასუქდება. ქალაქის თავის, უგულავას განმარტებით და „ასე შემდეგის“ ძახილით, ის და მისი გუნდი ზრუნავს თბილისელებზე და ამიტომაც გადაწყვიტეს ისეთის გამოგონება ოდნავ გამოფხიზლებული ქალაქელები, რომ შოკში ჩააგდო. სრული და მუდმივი შოკი გადასახადის ქვითრის მიღებას მოჰყვება.

ხელისუფალთა მხრიდან მუდმივი „ზრუნვა“ ხალხზე არახალია. გახსოვთ, ერთ-ერთი „მზრუნველი“ ნაბიჯი პრეზიდენტმა რომ გადადგა ჩოჩელის სამფლობელოში და თვალი აგვიხილა – ქართველებმა ხორცის დამუშავება არ ვიცითო, ჩოჩელი, დასავლური ტექნოლოგიების დახმარებით გვასწავლის, როგორ მოვიქცეთო. ჩოჩელმაც არ დაიზარა და მოითხოვა – ყველა დასაკლავი საქონლის მასთან მიტანა. ატყდა ერთი აურზაური გრძელ, იძულებით რიგში ჩამდგარი მოვაჭრეებისა და ყასბების მხრიდან. იყო საპროტესტო გამოსვლებიც, მაგრამ ხელისუფალთა მთავარი მიზანი – ხორცზე ფასების მომატება შედგა.

მას შემდეგ ნახევარი წელი გავიდა და ისევ ჩოჩელის მონოპოლიამ „გაგვახარა“. ნატახტრის საწარმოს ახალმა მკაცრმა შეზღუდვამ ხორცზე ფასების კიდევ უფრო დიდი გაზრდა გამოიწვია. გაიზარდა ხორცით მოვაჭრეთა აღშფოთებაც, რაც საპროტესტო გამოსვლებსა და გაფიცვებში აისახა, მაგრამ შედეგი – ნული. საქონლის ხორცის ფასებმა სარეკორდო მაჩვენებელს გადააჭარბა – ხარისხის მიხედვით მან 15 ლარიდან 23-25 ლარს მიაღწია და თუ ასე გაგრძელდა, ფასები კიდევ უფრო გაიზრდება.

ხორცი, კვების აუცილებელი პროდუქტებიდან ზედელიკატეს პროდუქტად გადაიქცა, რაც იმაზე მიგვანიშნებს, რომ საქართველოს მოსახლეობის უაღრესად მცირე ნაწილს თუ ექნება მისი გასინჯვის შესაძლებლობა. ხალხზე ზრუნვის ქართული ვარიანტი სახეზეა.

ხორცის ფასების გაზრდით გამოწვეული ყაყანი, როგორც ჩანს ხელისუფალთა სასმენ აპარატამდეც მივიდა და ბევრი იფიქრა თუ ციტა ვიცე-პრემიერ ბარამიძის პირით „გამოგვიტყდა“, რომ ხორცის ფასების გაზრდა მას ევროკავშირმა დააძალა. როგორც ირკვევა, ჩოჩელი და ევროკავშირის კომისიის თავმჯდომარე ბაროზუ ახლო ნათესავები ყოფილან. ამიტომაც, სწორედ ბაროზუს ბრძანებით მთელ საქართველოს საქონელი ჩოჩელთან უნდა დაეკლა. რას ვერჩით ჩვენს „კუტუნია“ ბიჭებს, როგორც ერთხელ მათ აწ განსვენებულმა ჟვანიამ უწოდა? რა შუაშია მიშიკო, როდესაც „ჟოზიკოს“ (ბაროზუს) „გავუბედნიერებივართ“?

საინტერესოა, მოისმინა თუ არა ბარამიძის ცილისმწამებლური განცხადება ევროკავშირის ელჩმა საქართველოში და როგორია მისი აზრი? მართალია ამით ვითარება არ შეიცვლება, მაგრამ გულს მაინც მოვიფხანთ.

ევროპასთან ინტეგრაციის მთავარმა უსტაბაშმა თავის გამოსვლაში ევროკავშირისადმი რისხვა არ დაიშურა – ეს როგორ შეიძლებოდაო. კეთილი, მაგრამ ვიცე-პრემიერი, პრემიერი, პრეზიდენტი არაფერს ნიშნავს? თუ ფასების მომატება არ გინდოდათ, როგორ მოგამატებინათ ვიღაც გადამთიელმა, რომელმაც არც საქართველო იცის და არც მისი მოქალაქის თვიური შემოსავალი? და თუ მართლაც დაიჩემა, ის არის ხელისუფალი, თუ თქვენ?

მაგრამ სხვისკენ ხელის შვერა ჩვენი ხელისუფლების ნაცადი მეთოდია. სწორედ ეს ბრძანა სულ ახლახანს საქართველოში საფრანგეთის ელჩმა ერიკ ფურნიემ – დამნაშავეს გარეთ ნუ ეძებთ, ქვეყნის შიგნით ეძებეთო და სიბრაზისგან გადააჩიჩინა ქართული პოლიტიკა-პოლიტოლოგია, ეს რა თქვაო, ეს, როგორ გაბედაო, ფურნიე ჩვენი მეგობარია, თუ ჩვენი მტრისო, გავაძეოთ საქართველოდანო და სხვა. ფსევდოპატრიოტულმა რიტორიკამ მთელი ქართული მედია დაიპყრო. განსაკუთრებით აქტიურობდნენ ხელისუფლების უკანალთა მლოკველი ექსპერტობა. თვით ხელისუფლება გაოგნებული, მაგრამ სულგანაბული თვალს ადევნებდა მოვლენებს. კიდევ კარგი – ცხელ გულზე რაიმე ბრიყვული დიპლომატიური ნაბიჯი რომ არ გადადგა.

მაინც რა ბრძანა ფურნიემ ისეთი, ჩვენ, რომ არ ვიცით? მაგრამ ვიცით თუ არა, ესეც საკითხავია. შესაძლოა ვიცით, მაგრამ სინამდვილის საწინააღმდეგო ვერსიას ავყევით და ტყუილი დავიჯერეთ. ტყუილი, რომლის მიხედვით, ცხინვალში ომი რუსეთმა დაიწყო, ჩვენ კი იძულებული ვიყავით გვეპასუხა. ეს ვერსია ქართული ტელესივრციდან 24 საათის განმავლობაში თავს ეხვევა საქართველოს მოსახლეობას.

ხელისუფლებამ მედიაც აღარ იკმარა და ჰოლივუდს მიადგა – რამდენიმე ათეული მილიონით დატვირთული ჩემოდნებით ახალი პასკვილის გადასაღებად. ასე შეიქმნა კინორეჟისორ ჰარლენის ფილმი „აგვისტოს 5 დღე“. ფილმის მნახველი ვერაფრით მიხვდება, რომ ცხინვალის ავანტიურა სააკაშვილის თავში დაიგეგმა და არა კრემლის პირველ პირთა თავებში. ფილმის გადაღებით ამერიკელებმა კიდევ ერთხელ დაგვანახეს საკუთარი ნამდვილი სახე. ცხადია, ფილმი ჭეშმარიტი ფაქტების ისტორიულ აღმნუსხველად ვერ გამოდგება, მაგრამ რამდენ უვიცს შეაცვლევინებს აზრს რუსეთის მიმართ?

დავუბრუნდეთ ფურნიეს – ქვეყნის შიგნით ეძებეთ დამნაშავეო არა მარტო 2008 წლის ომის დაწყებას ეხება, არამედ საქართველოს მენშევიკური ხელისუფლების „საგმირო“ საქმეებსაც. მაშინაც, ისე, როგორც 2008 წელს, თბილისმა ოს სეპარატისტთა მიმართ სამხედრო ძალა გამოიყენა და სისხლის გუბეები დააყენა.

1990 წელს, გამსახურდიას ხელისუფლების პირველსავე დღეებში საქართველოს უზენაესი საბჭოს დავალებით შეიქმნა სამხრეთ ოსეთის ოლქის სტატუსის შემსწავლელი კომისია, ცნობილი მეცნიერებისა და საზოგადო მოღვაწეების მონაწილეობით. მომდევნო წელს, ხანგრძლივი და ნაყოფიერი მუშაობის შედეგად დაიდო ბროშურა, სადაც სწორედ ისაა ნახსენები, რაც ბრძანა ფურნიემ, ანუ: „საქართველოს მთავრობამ აჯანყებული ოსების მიმართ სასტიკი ულმობლობა გამოიჩინა. სოფელ ყორნისის, როგორც აჯანყების ერთ-ერთი კერის გადაწვის თაობაზე სპეციალური დადგენილება იქნა მიღებული. ყოველივე ეს ქართული წყაროებითაც მტკიცდება. სამოცდაათი წელი გავიდა მას შემდეგ, მაგრამ ამ ტრაგედიის დროს მიყენებული ჭრილობები ჩვენს ხალხებს დღესაც მოუშუშებელი აქვთ. ამბობენ ჭრილობებს სიმართლე კურნავსო, არა ურთიერთ საყვედურისათვის, არამედ სიმართლის დასადგენად და სამომავლო გაკვეთილების გამოსატანათ ობიექტური ისტორიის მოხმობაა საჭირო“.

ასე, რომ დამნაშავე, ფურნიეს არ იყოს, საკუთარ თავში უნდა ვეძიოთ. რაც შეეხება ე.წ. პატრიოტებს, დიპლომატიის არ მცოდნეებს, შევახსენებ, რომ ელჩი არის თავისი ქვეყნის მთავრობისა და პრეზიდენტის წარმომადგენელი და უპირველესად გამოხატავს არა საკუთარ, არამედ სახელმწიფოს აზრს. გულზე ხელი დავიდოთ და ვთქვათ – რა ისეთი განსხვავებული აზრი გამოთქვა ფურნიემ მისი პრეზიდენტის აზრისგან განსხვავებული?!

დოვილის „დიდი რვიანის“ ფორმატში სარკოზის მიერ ნათქვამი გაცილებით მკაცრი და ობიექტური იყო, ვიდრე ფურნიეს განცხადება. იქნებ გაგვეწყვიტა საფრანგეთთან დიპლომატიური ურთიერთობა?! გავწყვიტოთ და რას დავიჭერთ იმასაც დავინახავთ. ვერც ფურნიეს გამოაცხადებს ხელისუფლება პერსონა ნონ-გრატად, ვინაიდან ასეთი ნაბიჯი დაასამარებს ისედაც საიქიოში მყოფ საქართველოს ხელისუფლებას.

დიპლომატიაში არცთუ იშვიათია ელჩის მიერ ადგილსამყოფელი ქვეყნის აუგი მოხსენიება და აქედან გამომდინარე პერსონა ნონ-გრატას ერთობ არასასურველი მდგომარეობის მოპოვება, მაგრამ იმ ქვეყნებსა და საქართველოს შორის დიდი სხვაობაა. თუ ევროკავშირი, სადაც საფრანგეთი მთავარი მოთამაშეა, ხორცზეც ფასს გიწესებს, რა უნდა ვთქვათ სხვა საკითხებზე? თავისთავად იბადება კითხვა – არის თუ არა ეს ქვეყანა და ამ ქვეყანას ჰყავს თუ არა ხელისუფლება? ასე, რომ ბატონი ერიკ ფურნიე ცამდე მართალია და სწორედ ამ სიმართლისთვის უნდა ვუთხრათ მას მადლობა, ნაცვლად გაკიცხვისა.

არანაკლები რისხვა დაატყდა თავს საქართველოში აშშ-ს ელჩს ჯონ ბასს, ძირითადად ოპოზიციონერებისგან. ბასმა ბრძანა, რომ 25-26 მაისს ხელისუფლების მიერ ძალით პარლამენტის წინა მოედნის გათავისუფლება კანონიერი იყო. ელჩის მიერ 25 მაისამდე გაკეთებულ განცხადებებს გარკვეული სტიმულატორის ეფექტი ჰქონდა ხელისუფლებაზე. ზოგმა ისიც თქვა – სარეკომენდაციოცო, მაგრამ მარტო ელჩია დამნაშავე? იქნებ ოფიციალური ვაშინგტონია შუაში და არა „ფოსტალიონი“ ბასი? ამ შემთხვევაშიც ისე, როგორც ზემოთაღნიშნულში, ელჩი საკუთარი ხელისუფლების „რუპორია“.

ვაშინგტონის დამოკიდებულება სააკაშვილისადმი არის ცალსახად დადებითი. სააკაშვილი მისი ჯილაა – კავკასიაში ამერიკის აზრების გამტარებელი. ასეთ ვითარებაში ოფიციალურ ვაშინგტონს სურვილი აქვს დიდხანს შეინარჩუნოს მისი „მონაპოვარი“ ხელისუფლებაში. ამიტომაც ცდილობს ის ყოველგვარი მხარდაჭერა გამოხატოს სააკაშვილის მიმართ. გავაძევოთ ბასი საქართველოდან? და შეუძლია ამის გაკეთება სააკაშვილს? ცხადია არა. ხოლო ის ზღაპრები, რომ ამერიკას ავუხსნათ, რას წარმოადგენს სააკაშვილი, რომ ვაშინგტონმა არაფერი იცის სააკაშვილის, თუნდაც ბასის შესახებ, ისეთივე აბსურდია, როგორც ბასის პერსონა ნონ-გრატად გამოცხადება.

როგორც ამბობენ, ზოგიერთი ჩიტი კურკოვანი ხილის გადაყლაპვამდე ნაყოფს უკან იზომებს, მონელების შემდეგ კურკა გამოეტევა თუ არა. ძვირფასო პოლიტიკოს-პოლიტოლოგებო, მიბაძეთ ბრძენ ფრინველებს და ისეთ პოლიტიკურ საკითხს ნუ გადაყლაპავთ, მონელება რომ გაგიჭირდეთ!

ჰამლეტ ჭიპაშვილი

მკითხველთა ყურადღებას მივაპყრობთ საქართველოს ხალხების მსოფლიო კონგრესის პრეზიდენტის ალექსანდრე ებრალიძის მეტად საინტერესო მიმართვაზე საქართველოს პოლიტიკური პარტიებისა და მოძრაობებისადმი. ამ წერილში ჩამოყალიბებულია 26 მაისს ხელისუფლების მიერ მშვიდობიან მომიტინგეებთან სისხლიანი ანგარიშსწორების შემდეგ შექმნილი ურთულესი სიტუაციიდან გამოსვლასთან დაკავშირებული მოსაზრებები და შესაძლებლობები.

ევრაზიის ინსტიტუტი ეჭვობს, რომ ებრალიძის ამ ინიციატივას ფორმალურად “ოპოზიციური” და “ნეიტრალური” მასმედია საქართველოში უბრალოდ მიაჩუმათებს, რომ აღარაფერი ვთქვათ მთავრობისადმი პირდაპირ დაქვემდებარებულ სატელევიზიო არხებზე. წივილ-კივილი და ემოციების ამოფრქვევა მათ დაეწყებათ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუკი ქართულ პოლიტიკურ სპექტრში გამოჩნდებიან პასუხისმგებლობით აღვსილი ძალები და გამოეხმაურებიან ამ ინიციატივას.

საქართველო – 2011. ვინ არის დამნაშავე, რა და როგორ ვაკეთოთ?

რას წარმოადგენს საქართველო დღეს, როდესაც ქვეყანაში გაცხარებული კამათი მიმდინარეობს იმასთან დაკავშირებით, რომ ხალხის სისხლი კიდევ ერთხელ დაიღვარა თბილისის ქუჩებსა და მოედნებზე?

სამწუხაროა, მაგრამ ფაქტია, რომ საქართველო დღემდე ვერ ჩამოყალიბდა სრულყოფილ სახელმწიფოდ.

ის არასრულყოფილია იმის გამო, რომ 20 წლის დამოუკიდებლობის მანძილზე ვერ ეღირსა ხელისუფლებას, რომელსაც ხალხის ნდობა ექნებოდა. განადგურებულია მრეწველობა და სოფლის მეურნეობა, ქვეყანას აქვს უდიდესი საგარეო ვალი, ქვეყნის მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი გაღატაკებულია. მიუხედავად ხელისუფლების გამუდმებული მტკიცებისა, არ არსებობს ეკონომიკის აღორძინების რეალური პერსპექტივები. ქვეყანას არ აქვს დამოუკიდებელი საგარეო პოლიტიკა.

ყველა ამ ფაქტორმა გამოიწვია ქვეყნის მოსახლეობის მასობრივი გადინება სხვა ქვეყნებში, რაც, თუ გაგრძელდა, იქამდე მიგვიყვანს, რომ საქართველოში უბრალოდ აღარ დარჩება ქართველი.

დაბოლოს, ტერიტორიული მთლიანობის დაკარგვის ფონზე მმართველი ძალა ავლენს უნიათობას, არ აქვს სურვილი და არ შესწევს უნარი, გამოასწოროს ტრაგიკული სიტუაცია.

დღეს მთავარი კითხვებია – ვინ არის დამნაშავე? რა უნდა გავაკეთოთ? როგორ უნდა გავაკეთოთ?

ვინ არის დამნაშავე? ხელისუფლება პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილისა და მასთან დაახლოებული პირების სახით, ასევე ოპოზიციის ყველაზე ამბიციური ლიდერები, რომლებმაც პირადი ინტერესები საზოგადოების ინტერესებზე მაღლა დააყენეს და, შედეგად, ხალხის ნდობა და სიმპათია დაკარგეს.

რა უნდა გავაკეთოთ? უნდა ვაწარმოოთ რეალური პოლიტიკური ბრძოლა; მოვემზადოთ საპარლამენტო და საპრეზიდენტო არჩევნებისათვის, დავაგროვოთ ენერგია და რესურსები გამარჯვებისათვის; გავაერთიანოთ ოპოზიციური ძალები და წამოვაყენოთ საერთო ლიდერი, რომელსაც ექნება უნარი, დიალოგის გზით შეთანხმებას მიაღწიოს წამყვან გეოპოლიტიკურ ცენტრებთან და იმავდროულად, განახორციელოს პოლიტიკა, რომელიც საქართველოს ეროვნულ ინტერესებს შეესაბამება.

როგორ უნდა გავაკეთოთ?

1. ოპოზიციის მხრიდან პოლიტიკური ბრძოლის ყველა მონაწილემ ნათლად უნდა გაიგოს, რომ ერთიანი მთავარი მიზანია სააკაშვილის ხელისუფლებისა და მისი გუნდის გადადგომა.

2. უნდა შესრულდეს ხალხის მოთხოვნა – შეიქმნას ერთიანი ოპოზიცია. უნდა გავთავისუფლდეთ საკუთარი ამბიციებისაგან, დავივიწყოთ ძველი უთანხმოება და წყენა. სხვაგვარად, დამარცხება გარდაუვალია, ეს კი საქართველოს დამარცხების ტოლფასი იქნება.

3. უნდა წამოვაყენოთ საერთო ლიდერი. საპარლამენტო რესპუბლიკაზე გადასვლა არ ნიშნავს, რომ ხელისუფლება თავმოყრილი იქნება უღიმღამო დეპუტატთა ჯგუფის ხელში. საქართველოს, როგორც ნებისმიერ სხვა ქვეყანას, ისტორიის გადამწყვეტ მომენტში ლიდერი სჭირდება.

ცალკე პრობლემაა ქართული დიასპორები საზღვარგარეთ. სამშობლოში ღირსეული სამსახურისა და პერსპექტივის უქონლობის გამო მილიონნახევარი სხვა ქვეყნებში გადახვეწილი ჩვენი თანამემამულე ყოველწლიურად საქართველოში თავის ოჯახის წევრებსა და ახლობლებს უცხოეთში მძიმე შრომით ნაშოვნ ასობით მილიონ რუბლს, დოლარს თუ ევროს უგზავნის. როდესაც სააკაშვილი საზღვარგარეთიდან ფინანსურ ნაკადებზე საუბრობს, შიშით მალავს იმ ფაქტს, რომ მხოლოდ საზღვარგარეთ მყოფი თანამემამულეების დახმარებით შეუძლია საქართველოს მოსახლეობის მნიშვნელოვან ნაწილს, შიმშილით სიკვდილს გადაურჩეს. ამიტომაც, ქართულ დიასპორებს უნდა ჰქონდეთ ხმის უფლება ისტორიული სამშობლოს მომავლის გადაწყვეტის საქმეში.

ჩვენ უნდა მივაღწიოთ იმას, რომ ყველა ადამიანმა, რომელიც წარმოშობით საქართველოდანაა, მიიღოს საქართველოს მოქალაქეობა სურვილის შემთხვევაში. საქართველოსთვის დადგა ჟამი, მთელი მსოფლიოდან შეკრიბოს თავისი შვილები, როგორც ამას მრავალი ქვეყანა აკეთებს.

თავის მხრივ, ქართული დიასპორებიც ვალდებული არიან, აქტიური მონაწილეობა მიიღონ მომავალ საარჩევნო პროცესებში, აამოქმედონ თავიანთი სოლიდური შესაძლებლობები და ხმა მისცენ გაერთიანებულ ოპოზიციას.

ჩვენ ყველას, ვინც საქართველოში ცხოვრების გაუმჯობესებას ვესწრაფვით მთელი ხალხის საკეთილდღეოდ, ერთნაირად გვეხება იესო ქრისტეს გაფრთხილება: „ყოველი სამეფო, თავის თავის წინააღმდეგ დაყოფილი, გაუდაბურდება, და ყოველი ქალაქი და სახლი, რომელიც დაიყოფა თავის თავის წინააღმდეგ, ვერ გაძლებს(მათე. 12:25)“.

აქედან გამომდინარე, დღეს ჩვენ ახალი ინიციატივით გამოვდივართ: დავაარსოთ სახალხო ერთობის ფორუმი, რომლის მიზანი იქნება საქართველოს ოპოზიციური ძალებისა და ქართული დიასპორების გასაერთიანებლად წინადადებების შემუშავება, პროგრამის ძირითადი მიმართულებების, მოქმედების ტაქტიკისა და მომავალი საქართველოსთვის სხვა აქტუალური საკითხების განხილვა. ფორუმის მუშაობაში მონაწილეობა შეუძლიათ ნებისმიერი პოლიტიკური ძალების, არასამთავრობო ორგანიზაციების წარმომადგენლებს, ასევე საზოგადო მოღვაწეებს, რომლებსაც აღელვებთ ჩვენი საერთო სამშობლოს მომავალი. გვესმის, რომ ძალიან რთულ საქმეს გთავაზობთ. საქართველოსა და მის ფარგლებს გარეთ არსებობს სხვადასხვა ოპოზიციური გაერთიანებები (”რვიანი”, სახალხო კრება, საქართველოს ხალხთა მსოფლიო კონგრესი და სხვა). მრავალ მათგანს ერთმანეთში შეურიგებელი პოლემიკა აქვს, მათი ლიდერები უარს ამბობენ ნებისმიერ ინიციატივაზე, თუ ისინი სხვისგან მოდის. ჩვენ პირდაპირ ვამბობთ – ერთი ნაბიჯით უნდა დავშორდეთ იმას, რაც გვყოფს, რათა წინ ვიაროთ გაერთიანებისაკენ! ისიც კმარა, რომ საქართველოს ხელისუფლება ყველაფერს აკეთებს, რათა ერთმანეთს წაგვკიდოს. ნუ გავახარებთ მას ჩვენი გაუთავებელი უთანხმოებით. სრულიად ნათელია, რომ ოპოზიციონერებს შორის არიან ისეთებიც, რომლებიც სიტყვით სააკაშვილს აკრიტიკებენ, სინამდვილეში კი მის ნებას ასრულებენ. ნუ შევუშინდებით ამას, ჩვენი საერთო საქმის სიმართლე, რომელსაც ხალხის მხარდაჭერა აქვს, მათაც აიძულებს ხელი აიღონ ასეთ მცდარ მოქმედებაზე.

რასაკვირველია, კარგი იქნებოდა სახალხო ერთობის ფორუმი ჩვენს ძველ დედაქალაქ მცხეთაში, საქართველოს სულიერ ცენტრში შეგვეკრიბა, მაგრამ ეს ნიშნავს, რომ იგი მთლიანად სააკაშვილს დავუქვემდებაროთ – დიასპორებისა და საერთაშორისო დამკვირვებლების წარმომადგენლებს არ შეუშვებენ ქვეყანაში, ხოლო თვითონ ფორუმი პროვოკაციების, დაშინების, მოსმენისა და თვალთვალის ატმოსფეროში წარიმართება.

მიზანშეწონილი იქნება ფორუმის ჩატარება ვენაში, სტრასბურგში ან ბრიუსელში, სადაც შეიძლება ევროპის საზოგადოების უშუალო მხარდაჭერის იმედი ვიქონიოთ. საქართველოს ხალხთა მსოფლიო კონგრესი მზადაა, თავის თავზე აიღოს საორგანიზაციო საკითხები.

საქართველოს სიყვარულითა და ურთიერთპატივისცემით ნაბიჯ-ნაბიჯ ვივლით წინ სახალხო ერთობის ფორუმისაკენ, საერთო გადაწყვეტილებების მიღებისა და საპარლამენტო და საპრეზიდენტო არჩევნებში გამარჯვებისაკენ!

ალექსანდრე ებრალიძე,

საქართველოს ხალხთა მსოფლიო კონგრესის პრეზიდენტი

საკონტაქტო მისამართი:

1010 ვენა, ავსტრია, შტუბენბასტაი 12/12

ტელ: +43/676 62 583 64

ელ-ფოსტა: darbazi@eclipso.at

კითხვა: რას ნიშნავდა სამხრეთ ოსეთსა და აფხაზეთში რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტის სერგეი ლავროვის ვიზიტი?

პასუხი: მისი ვიზიტი იმ გზის გაგრძელება იყო, რაც რუსეთმა აირჩია. გავიხსენოთ 2008 წლის ომის შემდგომი პერიოდი. პრეზიდენტ მედვედევის გამოსვლაში ერთი ფრაზა იყო გაჟღერებული, რომ რუსეთს ეს გადაწყვეტილება, ანუ სამხრეთ ოსეთისა და აფხაზეთის დამოუკიდებლობის აღიარება, იოლად არ მიუღია. რუსეთის პრეზიდენტის განცხადება მიგვანიშნებს, რომ კრემლი უბრალოდ იძულებული იყო, ეს ნაბიჯი გადაედგა და აფხაზეთის და სამხრეთ ოსეთის აღიარება სულაც არ ყოფილა რუსების სანუკვარი ოცნება. ახლაც თამაშობს რუსეთის ხელისუფლება, თითქოს დამოუკიდებელ სამხრეთ ოსეთსა და აფხაზეთში ჩადის, სინამდვილეში კი თავადაც იცის, რომ ეს სიმართლე არაა, რადგან ორივე ეს რეგიონი რუსეთზე ტოტალურად დამოკიდებულია, ეკონომიკურიდან დაწყებული, სამხედრო თვალსაზრისით დასრულებული.

კითხვა: რატომ არ აწყობდა რუსეთს ჩვენი ტერიტორიების დამოუკიდებლად აღიარება?

პასუხი: ეს სიტუაცია შეიძლება მოსწონდეთ აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში არსებულ ელიტებს, რადგან რუსული ცხოვრების პირობები უკეთესია, მაგრამ ჩვენი მეზობლისთვის არის თავის ტკივილი, რადგან რუსეთმა ეს სახელმწიფოები უნდა უზრუნველყოს. ზემოთ უკვე ვთქვი, რომ აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი არა დამოუკიდებელი, არამედ რუსეთზე დამოკიდებული ქვეყნებია. მოსკოვი ისედაც დიდ დახმარებას უწევს ჩრდილოკავკასიურ ავტონომიურ რესპუბლიკებს, რომლებისთვისაც უზარმაზარი თანხები იხარჯება. აქედან გამომდინარე, მას დამატებითი ტერიტორიების შენახვა აღარ აწყობდა. ლავროვის ვიზიტი არ უნდა გაგვიკვირდეს, ის იძულებულია, დაწყებული თამაში გააგრძელოს. ყოველივე ამას მთლად მარტო სააკაშვილის პოლიტიკას ნუ დავაბრალებთ. რადიკალური ანტირუსული რიტორიკა 1989 წლის აპრილის დღეებში დაიწყო და ასე მოვდივართ დღემდე.

კითხვა: მაშინ ჩნდება კითხვა… რატომ აღიარა, თუ ეს გადაწყვეტილება მის პოლიტიკასა და ეკონომიკაზე უარყოფითად აისახებოდა?

პასუხი: აკი გითხარით, იძულებული იყო–მეთქი. ამ შემთხვევაში ეკონომიკაზე და ზოგად პოლიტიკურ მიზნებზე მაღლა კონკრეტული გარემოება იდგა: რუსეთს რომ არ ეღიარებინა ეს ორი რესპუბლიკა დამოუკიდებლად, მაშინ მას კონტროლი უნდა დაეკარგა სიტუაციაზე, მოსკოვს აღარ ექნებოდა იურიდიული უფლება, ჯარები დაეტოვებინა ამ ტერიტორიებზე. სწორედ ამგვარი პროვოკაცია მოუწყეს სააკაშილის ხელით ამერიკელებმა რუსეთს, ფაქტობრივად აიძულეს იგი, რომ მიეღო ნაკლებად მომგებიანი გადაწყვეტილება. რუსეთს აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი “შეტენეს”, თან ისე, როგორც “დამოუკიდებელი სახელმწიფოები” და პარალელურად რუსეთსა და საქართველოს შორის საბოლოოდ გააფუჭეს ურთიერთობა, ეს კი ამერიკას აწყობს, ამ ფონზე იგი აძლიერებს თავის პოზიციებს საქართველოს დარჩენილ ტერიტორიებზე. დააკვირდით, ამერიკას არასოდეს გამოუხატავს ინტერესი აფხაზეთის და სამაჩაბლოს მიმართ, ამერიკას საქართველო აინტერესებს მხოლოდ, წითელი ხიდიდან ფოთამდე, როგორც “კორიდორი”. ამ “კორიდორის” ფუნქციონირებას კი აფხაზები და ოსები ხელს ვერ და არ უშლიან. სამაგიეროდ, “კორიდორად” ქცეული საქართველო ამერიკის მორჩილი ყმაა, არადა, რუსეთთან რომ დაბალანსებული ურთიერთობა გვქონდეს, აქ არც ამერიკის ტოტალური გავლენა იქნებოდა და არც სააკაშვილის რეჟიმი. მეტიც, ქვეყანას გაერთიანების მეტი პერსპექტივა ექნებოდა.

კითხვა: ედუარდ კოკოითთან შეხვედრის შემდეგ კონფერენციაზე რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა განაცხადა: “ჩვენ არასდროს მივატოვებთ სამხრეთ ოსეთს”… როგორ ფიქრობთ, როდისმე დათმობს რუსეთი ამ ტერიტორიებს და საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობა ასე აღდგება?

პასუხი: ჯერ უნდა გავერკვეთ, რა მიზანი გვაქვს. ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენა ის ფრაზაა, რომელიც განსაკუთრებით საშიშია აფხაზი და ოსი ხალხისთვის, რადგან ეს ტერმინი ომთან ასოცირდება. მათთვის მთავარია, როგორ ცხოვრებას შევთავაზებთ, რამდენად მივცემთ თავისუფლებას და რამდენად დავიცავთ მათ უფლებებს. თუ ამ ყველაფერს უზრუნველვყოფთ, რა თქმა უნდა, რუსეთის შუამავლობით, მაშინ მათაც დაუცხრებათ ჩვენს მიმართ ნეგატიური დამოკიდებულება და იფიქრებენ საერთო სახელმწიფოში ცხოვრების შესაძლებლობაზე. მათ ამისკენ უბრალოდ მომავალში შექმნილი ახალი გარემოებები უბიძგებენ. ამჟამად ასეთი რამ თითქოს წარმოუდგენელია, მაგრამ რეალობა ისტორიაში ადამიანების, მათ მიერ მიღებული პოლიტიკური გადაწყვეტილებებით იქმნება.

წყარო: 2011 წლის მაისის ჟურნალი “ქართული ელიტა”.

“საქართველოს ხალხთა მსოფლიო კონგრესი პატივს სცემს საქართველოს კანონებს და არ ახორციელებს ისეთ ქმედებებს, რომლებიც დაარღვევდნენ საქართველოს კანონმდებლობას, მათ შორის რომელიმე პოლიტიკური ქმედებების სფეროშიც”.

საქართველოს ხალხთა მსოფლიო კონგრესის პრესსამსახურის

განცხადება

1010 ვენა, ავსტრია, შტუბენბასტაის 12/12

ტელ: + 436765106439

შაბათს, 2011 წლის 21 მაისს საქართველოში „სახალხო კრება“ ატარებს საპროტესტო სახალხო აქციას, რომლის მიზანს წარმოადგენს აიძულოს ამჟამინდელი ხელისუფლება დაადგეს ქვეყნის დემოკრატიზაციის რეალურ გზას და ჩაატაროს ნამდვილად დემოკრატიული საპარლამენტო და საპრეზიდენტო არჩევნები საქართველოში. საქართველოს ხალხთა მსოფლიო კონგრესი სოლიდარობას უცხადებს ოპოზიციას და დიდად აფასებს იმ ადამიანთა სიმამაცეს, რომლებიც ღიად გამოდიან პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილის ანტისახალხო და ანტისახელმწიფოებრივი ქმედებების წინააღმდეგ. კონგრესის წევრები მზად არიან გვერდით დაუდგნენ ოპოზიციის ლიდერებს, მაგრამ, სამწუხაროდ, მოკლებულნი არიან ამ შესაძლებლობას, რადგან საქართველოს მთავრობა არ აძლევს საქართველოს მოქალაქეობას ყველას, ვინც წარმომავლობით საქართველოდანაა.

ამასთან, საქართველოს ხალხთა მსოფლიო კონგრესის პრესსამსახური უფლებამოსილია განაცხადოს, რომ საქართველოს ხელისუფლების ყველა პროვოკაციული განცხადება იმის თაობაზე, რომ კონგრესი აფინანსებს ოპოზიციის საქმიანობას, მოკლებულია ყველა საფუძველს. შეგახსენებთ, რომ ორი წლის წინ გივი თარგამაძემ, რომელიც საქართველოს პარლამენტის დეპუტატია სახელისუფლო პარტიიდან „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“, სიუჟეტში, რომელიც ნაჩვენები იქნა საქართველოს ტელევიზიის პირველი არხის ეთერში, უკვე სცადა დაედანაშაულებინა კონგრესის პრეზიდენტი ალექსანდრე ებრალიძე მუხროვანის ამბოხის მომზადების მონაწილეობაში. ა. ებრალიძის სარჩელის საფუძველზე თბილისის საქალაქო სასამართლომ დაადასტურა, რომ გივი თარგამაძემ ნამდვილად იცრუა საჯაროდ, მაგრამ ამისათვის პასუხი არ უნდა აგოს. ამჟამად მეორე სიცრუე მზადდება – შესაბამისი წყაროებიდან მიღებული ინფორმაციის თანახმად, საქართველოს ძალოვან სრუქტურებში მომზადდა ფალსიფიცირებული ვიდეოჩანაწერი იმის შესახებ, თუ როგორ აფინანსებენ ქართული წარმომავლობის რუსი ბიზნესმენები ოპოზიციური აქციების ჩატარებას საქართველოში.

პრეზიდენტ სააკაშვილისგან განსხვავებით საქართველოს ხალხთა მსოფლიო კონგრესი პატივს სცემს საქართველოს კანონებს და არ ახორციელებს ისეთ ქმედებებს, რომლებიც დაარღვევდნენ საქართველოს კანონმდებლობას, მათ შორის რომელიმე პოლიტიკური ქმედებების სფეროშიც.

საქართველოს ხალხთა მსოფლიო კონგრესის 430 ათასი  წევრი საუკეთესო სურვილებით ეხმიანება ქართული ოპოზიციის ლიდერებს  და წარმატებებს უსურვებს მათ კანონიერი მოთხოვნების რეალიზებაში.

გავერთიანდეთ და გავიმარჯვებთ!

]]> http://geurasia.org/tribuna/ebralidze-21-maisis-akciebi/feed/ 0 http://geurasia.org/tribuna/libia-targamadze/ http://geurasia.org/tribuna/libia-targamadze/#comments Tue, 03 May 2011 21:26:19 +0000 caucasia http://geurasia.org/?p=18482 ლიბიის მოვლენებს ქართული საზოგადოება აქამდე მხოლოდ მაყურებლის თვალით უმზერდა, მაგრამ შექმნილი ვითარების ფონზე, შესაძლოა, ლიბიაში ნატომ სახმელეთო ოპერაცია წამოიწყოს და გამორიცხული არ არის, რომ ქართველები ამ მოვლენების უშუალო მონაწილენი გახდნენ. უფრო მეტიც, შესაძლოა, ქართველების სისხლი ამჯერად ლიბიის ქვიშაზეც დაიღვაროს. რამდენად მოსალოდნელია ერაყისა და ავღანეთის შემდეგ ამჯერად ქართველები კადაფის პირისპირ ლიბიაში აღმოჩნდნენ?

ამ თემაზე გვესაუბრება ევრაზიის ინსტიტუტის ხელმძღვანელი, პოლიტოლოგი გულბაათ რცხილაძე.

- ბატონო გულბაათ, ქართველ ექსპერტებს შორის თქვენ, მგონი, ერთადერთი ხართ, ვინც სრულიად განსხვავებული კუთხით აფასებთ ლიბიის მოვლენებს. სინამდვილეში რატომ აუმხედრდა ლიბიის მოსახლეობა მუამარ კადაფის?

- ორი აზრი არ არსებობს, რომ ეს ინფორმაციები ყალბია. ლიბიის მოსახლეობის ძირითადი მასა კადაფის მართლაც რომ ამხედრებოდა, დღეს იგი დიდი ხნის დამარცხებული იქნებოდა, მაგრამ ამის აღიარება დასავლეთს არ აწყობს. მას რატომღაც ეგონა, მიმდინარე დაბომბვების ფონზე, კადაფის ჯერ სამხედრო ძალა განუდგებოდა, შემდეგ კი – მინისტრთა კაბინეტი, მაგრამ ამერიკის მოლოდინი, როგორც ხედავთ, არ გამართლდა. ეს ყველაფერი იმაზე მეტყველებს, რომ კადაფი ხალხის მასების თვალში მაინც ავტორიტეტულ ფიგურად რჩება, იგი საკმაოდ პოპულარულია და დღემდე აქვს საზოგადოების მხარდაჭერა.

ლიბია საკმაოდ რთული ქვეყანაა და ანალიზის გაკეთებისას კლანური და ტომობრივი ფაქტორებიც გასათვალისწინებელია, რაზეც ქართველ ექსპერტებს საერთოდ წარმოდგენა არ აქვთ. საქართველოში მხოლოდ არაბული ზმნის წარმოშობას განიხილავენ და ამას არაბისტიკას უწოდებენ. ახლო აღმოსავლეთის პრობლემატიკა ქართველი საზოგადოებისთვის და ვითომ ექსპერტებისთვის დღემდე უცხო ხილად რჩება. ამიტომაცაა ლიბიის მოვლენებზე საქართველოში მცდარი შეხედულებები. მთავრობის დაქირავებულ ე. წ. პოლიტოლოგებს პირი მოუღიათ და, აზრზეც არ არიან, ისეთ დასკვნებს აკეთებენ. სჯობს, “სიენენსა” და “ევრონიუსზე” გადმოცემული დეზინფორმაციით კვებას თავი დაანებონ და პრობლემა რეალურად შეისწავლონ, თუ დასკვნების დადების მცირეოდენი ამბიაცია მართლა გააჩნიათ.

არ შემიძლია აქვე ერთ მნიშვნელოვან საკითხს არ შევეხო – თუ რატომ გახდა დასავლეთისთვის აუცილებელი კადაფის მოშორება. კადაფი მხოლოდ 8-10 წლის წინათ დაუახლოვდა დასავლეთს. ეს იყო შერიგების საწყისი ეტაპი, რომელსაც მათ შორის ნავთობთან დაკავშირებული კონტრაქტების გაფორმებაც მოჰყვა. ამ გზით დასავლეთის კომპანიების ნაწილი ლიბიაში შევიდა. მაგრამ, მიუხედავად ამისა, კადაფის თავიდან მოშორება მაინც ხელსაყრელი იყო დასავლეთისთვის. ის ხომ, მუბარაქის მსგავსად, “დასავლეთის კაცი” არ იყო და არც დასავლეთის ინტერესებს გაატარებდა ლიბიაში. სხვათა შორის, მუბარაქზე დასავლურმა პრესამ მხოლოდ მას შემდეგ ატეხა მთელი ისტერია – მუბარაქი დიქტატორიაო, როცა მიხვდა, რომ მისი შენარჩუნება უკვე შეუძლებელი იყო, ამიტომ აღნიშნული რევოლუციების ტალღაში ამერიკამ ლიბია ხელოვნურად მოახვედრა.

- მაგრამ კადაფის დამარცხება ჯერჯერობით შეუძლებელი აღმოჩნდა…

- დღეს არსებული ტენდენციით თუ ვიმსჯელებთ, კადაფის დამარცხება მხოლოდ იმ შემთხვევაშია შესაძლებელი, თუ ლიბია ერთიანად დაიბომბება და მიწასთან გასწორდება, ანდა იქ სახმელეთო სპეცოპე¬რაციის განხორციელება დაიწყება.

- რამდენად შესაძლებელია საჰაერო და საზღვაო სპეცოპერაციების სახმელეთო ოპერაციით ჩანაცვლება?

- სხვათა შორის, სწორედ საამისო სიტუაცია მწიფდება, თუმცა დასავლეთს ამით თავის შეწუხება ამ ეტაპზე არ სურს. მან განაცხადა, რომ ამერიკის შეიარაღებული ძალები ლიბიის პროცესებში მონაწილეობას აღარ გააგრძელებს, მაგრამ საბრძოლო მზადყოფნაში მაინც არის. ობამას ადმინისტრაციას კიდევ ერთი, ახალი პრობლემის დამატება ნამდვილად არ სურს, მაშინ, როცა იგი სხვა პრობლემების წინა¬შე დგას, ყოველ შემთხვევაში, გარისკვას ჯერჯერობით ვერ ბედავს. დასავლეთს კადაფის იოლად მოცილება ჰქონდა ჩაფიქრებული და, რადგან ლიბიას მნიშვნელოვანი სამხედრო ძალა არ გააჩნდა, ეგონა, რომ სუსტ მოწინააღმდეგეზე ძალის დემონსტრირებას განახორციელებდა, მაგრამ მისი ვარაუდი არ გამართლდა.

- ამერიკა “პასიურობს”, თუმცა ამ პროცესებში ნატოს როლი გაიზარდა. მეტიც, საჭიროების შემთხვევაში, იგი საკუთარ თავზე სახმელეთო ოპერაციის ორგანიზებას იღებს…

- მას ეს მისია ამერიკამ გადააბარა, რათა საკუთარი პრობლემების გამო, ლიბიის პროცესებში მისი მონაწილეობა არ დაფიქსირდეს. მისია, უპირველეს ყოვლისა, საფრანგეთსა და დიდ ბრიტანეთს დაევალა. ნატო ის სუბიექტი არ არის, რომ საერთაშორისო პოლიტიკაში, ალიანსის კონსენსუსის გარეშე, გადაწყვეტილებები დამოუკიდებლად მიიღოს; მით უმეტეს, უკვე საიდუმლოს აღარ წარმოადგენს, თუ ვინ დგას რეალურად მის უკან. აქვე საგულისხმოა ის ფაქტიც, რომ ამერიკა და ნატო ღიად დგანან ერთ პოზიციაზე. მათი რიტორიკის თანახმად, დიქტატორ კადაფისგან მშვიდობიანი ხალხი უნდა “იხსნან”.

- თუკი სახმელეთო ოპერაცია განხორციელდა, ამერიკა კი შეიარაღებული ძალის გამოყენებაზე უარს აცხადებს, ნატოს დამატებითი სახმელეთო ძალები დასჭირდება. ამ ფონზე რამდე¬ნად შესაძლებელია, რომ ქართული ჯარი ლიბიაში კადაფის წინააღმდეგაც გამოიყენონ?

- საქართველოს ნატოში გაწევრიანება უკვე წარსულს ჩაბარდა. მიკვირს, ამაზე საუბარი როგორ არ რცხვენიათ ხელისუფლების წარმომადგენლებს.

ეგეც არ იყოს, რომელი ჯარით უნდა დაეხმაროს საქართველო ნატოს? რა ჯარი ეს არის, რომ ლიბიაში მოწინააღმდეგეები შეაშინოს?!

ხომ ხედავთ, წლების მანძილზე ნატო ქართველ ჯარისკაცებს ავღანეთში ხოცავს, მაგრამ ნატოს წევრობაზე საუბარიც ზედმეტია. ყოველგვარი წევრობის გარეშე იყენებენ საქართველოს თავიანთი ინტერესების გამო. საქართველოს ნადვილად არ შეუძლია ნატოსთან რაიმე ვაჭრობა დაიწყოს, რადგან ისედაც მთლიანად დასავლეთის სტრატეგიასაა დამორჩილებული. ასე რომ, მათთვის საქართველოს ალიანსში გაწევრიანება არანაირ პრიორიტეტს არ წარმოადგენს.

- ანუ საქართველოს ჯარს ლიბიის პროცესებში ჩართვა არ ემუქრება?

- საამისოდ გაეროს მანდატი იქნება საჭირო, ასევე – ნატოს წევრ ქვეყნებში კონსენსუსის მიღწევა. საერთოდ, ამ სახის მანდატი ძალიან იშვიათად გაიცემა. თუ რაღაც სიტუაციაში ქართული ჯარი ლიბიაში მაინც გამოიყენეს, ეს მოხდება საერთაშორისო ნორმების დარღვევით და აგრესორი ძალების – სარკოზისა და კამერონის ჩარევით. სხვანაირად ამის შეფასება არ შეიძლება. ყოველივე ამას კი უმძიმესი შედეგი მოჰყვება საქართველოსთვის, ისევე, როგორც – ავღანეთის შემთხვევაში. ადრე ქართული ჯარი მონღოლების დროს იხოცებოდა უაზროდ, ამ ბოლოს დროს – ერაყის მოვლენებისას; იმედია, ლიბიაც ჩვენი “მისახედი” არ გახდება. გარდა ამისა, ქართველებისთვის ლიბიის მიწას არანაირი პრიორიტეტი არ ექნება.

- ბატონო გულბაათ, როგორია “ენდიაის” რეიტინგების სანდოობაზე თქვენი მოსაზრება?

- “ენდიაის” ეს კვლევა არის მორიგი პროვოკაცია. ეს არის პირდაპირ ამერიკული ინსტიტუტები, რომლებსაც გინდა კოლონა დაარქვით და გინდა – საოკუპაციო ძალები. ალბათ, გახსოვთ, რა როლი შეასრულა 2008 წლის ვადამდელ არჩევნებში ანალოგიურმა ორგანიზაცია “აირაიმ”. იმავე პოლიტიკას აწარმოებს ეს “ენდიაიც”. მათ ყოველთვის ორი-ორი სახის მონაცემი გააჩნიათ: ერთი – ის, რაც ხალხს უნდა აჩვენონ, და მეორე – ის რეალური შედეგები, მათ მიერვე დაფარული, რომელთაც მერე შიდა საქმიანობისთვის იყენებენ. საკითხს რომ რეალურად შევხედოთ, დავინახავთ, რომ ამ ორგანიზაციებს, უბრალოდ, თავიანთი გათვლები აქვთ და არც ერთი მათგანი სულაც არ იკლავს ჩვენი სიყვარულით თავს, რომ მზამზარეული ციფრები დაგვილაგონ წინ. ნუთუ საქართველოში ერთი ქართული ორგანიზაცია არ მოიძებნა ამ კვლევების ობიექტურად ჩასატარებლად?! მაგრამ რას ვიზამთ, დღეს ამათი გრიალისა და ჭიხვინის დროა. მათ ხელშია მთელი საზოგადოების აზრის “კვლევაც”. საბოლოოდ კი ისეთ სავალალო შედეგებს ვიღებთ, როგორიცაა საზოგადოების დაშინება და ნიჰილიზმი.

რაც შეეხება პოლიტიკური პარტიების რეიტინგს, ამას სულაც არ სჭირდებოდა “ენდიაი”, ხალხმა ისედაც იცის, ვინ ვინაა. მაგრამ ხალხი დაშინებულია ხელისუფლების მიერ. ქუჩაში ნებისმიერი გამვლელი რომ გააჩეროთ და გამოჰკითხოთ ან, თუნდაც (როგორ ოპოზიციას ჩვევია) პრიმიტიულად, ოჯახებში ანკეტებით დაადგეთ, არავინ გეტყვით სიმართლეს. უმეტესობა თავს აგარიდებს ან ხელისუფლების “ოპოზიციად” თარგამაძის “ქრისტიან-დემოკრატიულ” უსახურ პარტიას დაგისახელებს. ეშინიათ, თორემ სად თარგამაძე, სად ქრისტიანობა და სად დემოკრატია?! პირადად ჩემთვის აბსოლუტურად მიუღებელია ისეთი პარტია, რომელიც ხელოვნურადაა შექმნილი. დღეს “ქრისტიან-დემოკრატებს” წარმოადგენენ ის ადამიანები, რომლებიც განსვენებულმა ბადრი პატარკაციშვილმა გამოკვება, ჩააცვა, “მაკიაჟი” გაუკეთა და “სახეებად” აქცია, მაგრამ როგორ დაუფასეს ამაგი? – ღალატით! მთელი მაუწყებლობა ხელოვნურად შეაჩერეს, ეს მათ სინდისზეა და ღმერთი არ აპატიებს. აღნიშნული ქმედება არა მარტო ბადრი პატარკაციშვილის, არამედ მთელი საქართველოს ღალატი იყო.

ესაუბრა

ეკა რობაქიძე

(გაზეთი “საქართველო და მსოფლიო”, www.geworld.net , 15.04.2011)

წერილი გამოქვეყნდა სანქტ-პეტერბურგის თანამედროვე ახლო აღმოსავლეთის შემსწავლელი ცენტრის საიტზე (სრული ტექსტი). წერილში ნათქვამია:

ტრიპოლისა და ლიბიის სხვა ქალაქების დაბომბვის სამიზნეს წარმოადგენს არა იმდენად ლიბიის ჰაერსაწინააღმდეგო და საჰაერო შეიარაღებული ძალების ობიექტები, არც მხოლოდ სახმელეთო ჯარები, არამედ სამხედრო და სამოქალაქო ინფრასტრუქტურის ობიექტები. დღეს,2011 წლის 24 მარტს, ნატოსა და აშშ-ის ავიაცია მთელი ღამისა და დილის განმავლობაში ბომბავდა ტრიპოლის შემოგარენ ტაჟურუს (სადაც, სხვათა შორის, მდებარეობს ლიბიის ბირთვულ კვლევათა ცენტრი). ჰაერსაწინააღმდეგო და საჰაერო ძალები ტაჟურაში ჯერ კიდევ დაბომბვების პირველი ორი დღის მანძილზე იქნა განადგურებული და ქალაქში სამხედრო ობიექტები აღარ დარჩა, მაგრამ დღეს დაიბომბა ლიბიის არმიის ყაზარმები, რომელთა გარშემო მდებარეობს მჭიდროდ დასახლებული საცხოვრებელი კვარტალები, აქვეა ლიბიაში უდიდესი კარდიოლოგიური ცენტრი. მშვიდობიან მცხოვრებლებსა და ექიმებს ვერ წარმოედგინათ, რომ ყაზარმების რაიონის ჩვეულებრივი მცხოვრებნი გახდებოდნენ განადგურების მიზანი, ამიტომ არც საავადმყოფოდან და არც მთლიანად ამ კვარტლიდან არავის ევაკუირება არ მომხდარა.

ბომბები და რაკეტები მოხვდა საცხოვრებელ სახლებს და დაეცნენ საავადმყოფოს გვერდით. კარდიოლოგიური ცენტრის შენობაში ჩაიმსხვრა მინები, ხოლო სამშობიარო განყოფილებაში, სადაც გულის პრობლემებიანი მშობიარეები არიან მოთავსებულნი, ჩამოინგრა კედელი და ჭერის ნაწილი. ამის შედეგად ათ ქალს მუცელი მოეშალა, ახლადშობილი ბავშვების ნაწილი დაიღუპა, ქალები რეანიმაციაში არიან, ექიმები მათი სიცოცხლის გადასარჩენად იბრძვიან. ჩვენ და ჩვენი კოლეგები დასვენების დღეების გარეშე ვმუშაობთ, რათა ხალხი გადავარჩინოთ. ბომბების ჩამოყრის შედეგად საცხოვრებელ სახლებში ათეულობით დაღუპული და დაჭრილია, რომლებსაც ჩვენი ექიმები ოპერაციას და რეანიმირებას უკეთებენ. დაჭრილთა და დახოცილთა ამგვარი რაოდენობა, რაც დღეს იყო, ლიბიაში დაწყებული არეულობების მთელი დროის განმავლობაში არ ყოფილა.  ამას ჰქვია “სამოქალაქო მოსახლეობის დაცვა?”

ექიმები დაბეჯითებით მოუწოდებენ რუსეთის ხელისუფალთ, მიიღონ ზომები, რათა შეწყდეს ლიბიის დაბომბვა ნატოს ჯარების მიერ და მათ ნაცვლად ქვეყანაში შემოვიდნენ გაეროს სამშვიდობო ძალები.

ადამიანი, რომელიც საქართველოს დღევანდელი რეჟიმის სათავეშია, გამუდმებით ახერხებს ჩვენს დათრგუნვას ახალი იდეებით. ილუზიები, რომლითაც ეს არც თუ ჯანმრთელი ადამიანი იკვებება, ყოველ ჯერზე ავლენს “სიმსივნით” დაავადებულ მის შეგნებას.

სააკაშვილმა, რომელიც ბოლომდე ვერ აცნობიერებს, რა პროცესები ვითარდება არა თუ მსოფლიოში, არამედ კავკასიასა და მის ქვეყანაში, რა თქმა უნდა თავადაც არ იცის რა სურს. ამ ახლომჭვრეტელობას, არაკომპეტენტურობას და ქარაფშუტობას ქართველი ხალხი დაღუპვისკენ მიჰყავს.

აი, ვინც გულწრფელად უნდა გვეცოდებოდეს ეს ხალხია, რომელიც დარწმუნებული ვართ, უკეთეს ბედს იმსახურებს, ვიდრე ამ დამნაშავეს, რომლის სინდისზეც ასეულობით ადამიანის სიცოცხლეა.

და აი, ახლახან, თურქული გამოცემა “თუდეი ზამანის” ფურცლებზე გამოჩნდა სტატია, რომ საქართველოს პრეზიდენტი “კავკასიური სახლის” შექმნაზე ოცნებობს. თანაც ერთიანზე.

თუმცა, იქვე მცირე შენიშვნაა – სააკაშვილს ამ ერთობაში რუსეთისა და ირანის ხილვა არ სურს.

როგორ შეიძლება აშენო სახლი, რომლის იდეაც მშვიდობა და მეგობრობაა და მეზობლებისთვის მისი კარი დახურო?

რუსეთი უხსოვარი დროიდან განსაკუთრებულ როლს თამაშობდა კავკასიაში და ასეთი ზესახელმწიფოს აზრის გაუთვალისწინებლობა მორიგი უგუნურებაა და აპრიორი რუსეთთან ახალი კონფლიქტის პროვოცირებას გამოიწვევს.

და რუსეთის ინტერესებიც რომ არ გავითვალისწინოთ, არსებობს არანაკლებ მნიშვნელოვანი მომენტებიც, რომელსაც ყველა სარად მოაზროვნე ადამიანი გაიგებს. რადგან სინამდვილეში, მართლაც მეტად საინტერესოა რომელ სახლზე საუბრობს ადამიანი, რომელიც არც თუ დიდი ხნის ცდილობდა, სამხრეთ ოსეთი და მისი მოსახლეობა აღეგავა პირისაგან მიწისა და მძინარე ცხინვალს ბომბავდა?

ადამიანი, რომელიც წესრიგის დამყარებას საკუთარ სახლში ვერ ახერხებს. მაინც როგორ აპირებს დაცემის პირას მყოფი სახელმწიფო ირგვლივ ვინმეს გაერთიანებას?

სახელმწიფოსი, სადაც მოქალაქეთა აბსოლუტური უმრავლესობის, მათ შორის ნაციონალური უმცირესობების ინტერესებს არ ითვალისწინებენ, სადაც გამუდმებით ავიწროებენ ან სომხებს, ან აზერბაიჯანელებს, სადაც სასოფლო სამეურნეო საქმიანობისთვის სხვა სახელმწიფოს მთელი სუბიექტი გადაეცა – აჭარაზე თურქეთის გავლენა მეტად დიდია, ბიზნესის თითქმის 80% თურქების ხელშია და მთელი ქვეყანა იმპორტზე დამოკიდებულად იქცა.

აქ კიდევ რამდენიმე საინტერესო ფაქტის მოყვანა შეგვიძლია: 45 000 ადამიანი ზის ციხეში, ქვეყანაში უამრავი პოლიტპატიმარია, უკანასკნელ ხანს 1.500.000 ადამიანმა დატოვა საქართველო, ქვეყნის ეკონომიკა კრახის პირასაა, სახელმწიფო ვალმა 9 მილიარდ დოლარს გადააჭარბა, ინფლაცია (ფასები კვების პროდუქტებსა და კომუნალურ მომსახურებაზე), ისევე როგორც საპროტესტო განწყობა ყოველდღიურად იზრდება.

დიდხანს შეიძლება გავაგრძელოთ და შემდეგ, ვინ მოინდომებს საქმის დაჭერას ადამიანთან, რომელმაც უამრავი დანაშაული ჩაიდინა კაცობრიობის წინაშე? პასუხია აშკარაა.

მაგრამ დავუბრუნდეთ რუსეთს. ქვეყნების კავკასიურ სახლში გაერთიანებისას ისე, რომ მასში რუსეთის ხილვა არ გსურს ერთი კეთილგონივრული კითხვა ჩნდება – როგორ იურთიერთებენ ხალხები, რუსული ენა ხომ რეგიონში ეროვნებათშორისი ურთიერთობის ერთადერთი საშუალებაა?

სააკაშვილი თუ ქვეყანაში რუსული სიმღერების აკრძალვის პოლიტიკას გააგრძელებს, მალე აღმოჩნდება, რომ ამ “სახლში” საუბარი მხოლოდ ერთ ენაზე იქნება შესაძლებელი.

მთელი ეს იდეა აბსურდს მაგონებს. ადამიანი, რომელსაც სურს საკუთარი თავი აღმაშენებლად და აღმაშენებლად წარმოადგინოს ქვეყნიდან დევნის საუკეთესო გონს: ხელოვნების მოღვაწეებს, ბიზნესმენებს, მედიაწრეებს, პოლიტიკოსებს…

და აი ჩნდება კითხვა – ვისთვის შენდება ეს სახლი?

ავტორი: საქართველოს ხალხთა ასამბლეის პრესსამსახური

]]> http://geurasia.org/tribuna/asambleis-gancxadeba-saakashvili/feed/ 6 http://geurasia.org/tribuna/cia-lukashenko/ http://geurasia.org/tribuna/cia-lukashenko/#comments Sun, 09 Jan 2011 20:31:35 +0000 caucasia http://geurasia.org/?p=11716

კომენტარი ბელარუსში ჩატარებულ საპრეზიდენტო არჩევნებთან დაკავშირებით (რუსულ ენაზე).

Хоть и пишу эту статью с некоторым опозданием, всё-же с последних выборов президента Белоруссии прошёл уже почти целый месяц, нет сомнения, что всё то что будет высказано мною в нижеприведённом материале является актуальным и по сей день.

События последних недель показали, что у западных спецслужб был заранее запланированный план по недопущению переизбрания Александра Григорьевича Лукашенко на пост президента Белоруссии. Надо сказать, что в канун выборов, белорусскими властями были созданы все условия, для их демократического проведения. Все кандидаты подавшие заявку на участие в предвыборной гонке были зарегистрированы. В регистрации небыло отказано даже тем из кандидатов, относительно которых имелась информация, за какие деньги и чьим интересам они служат. То-есть можно со стопроцентной уверенностью констатировать, что в регистрации не было отказано, даже откровенным агентам спецслужб Мирового Империализма. Абсолютно всем кандидатам было предоставлено совершенно равное время в теле и радиоэфире, в рамках предвыборной агитации. Ни кто ни кому не мешал агитировать за любого из шести кандидатов на высший государственный пост. Иными и более краткими словами, руководством Белоруссии были созданы для проведения выборов президента максимально демократичные условия, которые только было возможно создать. В любом случае, настолько демократичными небывают выборы даже в таких оплотах западной “демократии”, как например, США и Евросоюз.

Но оппозиционные кандидаты, выполнявшие заказ Запада знали с самого начала, что у них нет никаких шансов выиграть выборы у всенародно любимого Батьки.

Уже в сам день выборов было отмечено множество случаев того, как у входа на избирательные участки представители “оппозиционных” кандидатов пытались подкупать избирателей, что-бы те голосовали за других кандидатов вместо Лукашенко. Были случаи попыток кражи с избирательных участков бюллетеней с именем действующего президента Белоруссии. Так-же было отмечено немало попыток, преднамеренной (и проплаченной Западом) замены бюллетеней с именем Батьки на бюллетени его оппонентов. Видимо для этих “демократов” демократия заключается лишь в их собственном праве на власть. Когда же у них самих нет шансов на приход к власти, а люди предпочитают другого кандидата, то тут и кончается их приверженность демократическим методам борьбы. Они попросту не готовы признать демократическое-же право людей, проголосовать за кого-то другого.

Когда были оглашены результаты выборов и выяснилось, что и на этот раз с огромным отрывом (и без всякой фальсификации результатов) победил Александр Григорьевич Лукашенко – то тут же, его оппоненты не бывшие видимо готовы к истинной демократической борьбе – обвинили Александра Григорьевича в фальсификации результатов и в незаконной победе на выборах. Самое интересное это то, что даже наблюдатели из стран Евросоюза, наиболее заинтересованные в поражении Батьки признали, что при подсчёте голосов во время последних президентских выборов в Республике Беларусь небыло зафиксировано ни одной фальсификации, и что выборы прошли без всяких нарушений и эксцессов со стороны белорусских властей.

Но “оппозиция”, которой боссами из ЦРУ было строгo приказано любой ценой дестабилизировать ситуацию в Белоруссии и сбросить режим Лукашенко, небыла готова признать своего поражения, даже после того как это поражение признали даже эксперты на самом Западе.

А теперь, предоставим слово уроженцу Минска и гражданину Государства Израиль вернувшемуся недавно к себе на Родину в Белоруссию, раввину Игаэлю Йегуди. Игаэль, являвшийся очевидцем описываемых в данном материале событий рассказал мне примерно следующее: Сразу же по окончании выборов и оглашения их результатов, бывшие уже кандидаты на пост президента начали призывать людей выходить на улицы и громить правительственные учреждения. На призыв прозападных агитаторов-провокаторов откликнулось не более нескольких тысяч человек, в основном местные алкаши и наркоманы которых легко купить за пару бутылок водки или за наркотики. Эти пьянчуги и отморозки, которым кроме нескольких стопок зелёного змия ничего в жизни не надо и являлись той самой “оппозицией”, которая так страстно громила правительственные здания в центре Минска, при этом нагло заявляя, что Лукашенко диктатор и антидемократ. От себя хочу добавить к словам раввина Йегуди, что вот попробовало бы это хулиганьё покидать прутья и дымовые шашки в сторону “оплота демократии” Белого Дома, или скажем в сторону Штаб-Квартиры ЕС в Брюсселе – думаю, трупов и пятен крови было-бы не сосчитать.

Но “диктатор” Лукашенко – это не “демократ” Обама. Лукашенко, с самого начала беспорядков дал приказ местным милиции и КГБ вооружиться только резиновыми дубинками; никакого огнестрельного оружия, никакого слезоточивого газа, никаких водомётов. Подавление этой попытки мятежа, язык даже не поворачивается назвать подавлением. При более чем 600 задержанных и арестованных – не было ни одного погибшего или серьёзно пострадавшего с обеих сторон – как среди бушующих молодчиков, так и среди представителей сил правопорядка.

Большинство демонстрантов даже не сопротивлялись сотрудникам милиции, а побросав на землю холодные орудия, которыми они были вооружены, мирно сдались властям. Только единицы пытались оказывать вооружённое и друге насильственное сопротивление милиционерам. Надо сказать, что в отличие от Израиля, Америки и многих других стран мира, жители Белоруссии не заражены патологической тягой к насилию, я бы сказал культурой насилия. И даже молодчики и отморозки в этой стране могут размахивать металлическими прутьями и ножами – но на настоящее насилие никогда не пойдут (местные культура и воспитание не позволяют).

А теперь мне хотелось-бы, что называется на острие вилки, остановиться на геополитическом составе так званной “белорусской” оппозиции, пытавшейся устроить погром против законно избранного президента. Тем кто называет эту оппозицию белорусской могу сказать, что таковой эту чудо-смесь можно назвать с очень большой натяжкой. Дело в том, что кроме пары тысяч местных алкоголиков и наркоманов, которым за участие в беспорядках было заплачено очередной дозой – большинство так называемых “противников” режима Батьки вообще не являются жителями Белой Руси. Среди участников про-империалистических волнений на Площади Независимости в Минске, почему-то было замечено довольно много приезжих, известных своим членством в местных национал-фашистских движениях. Среди не-граждан и не-жителей Белоруссии прибывших в белорусскую столицу для участия в погромах, стоит отметить жителей России, Украины (в основном бандеровцы), Польши, прибалтийских республик. Это всё были националисты являющиеся между всем остальным, сторонниками реабилитации местных жителей сотрудничавших в годы Войны с нацистами. Сегодня сторонники возрождения нацизма в Восточной Европе – это наиболее мощное оружие в руках ЦРУ, Ми-5 и других западных спецслужб по уничтожению всякой памяти о советском прошлом и по стравливанию между собой бывших советских народов. Сегодня силы Мировой Империи Зла используют сторонников Бандеры, Шухевича, генерала Власова для подрывной деятельности на территории бывших советских республик. Сегодня эти отщепенцы выполняют заказ по дискредитации и попыткам свержения прогрессивных режимов, типа режима Александра Григорьевича Лукашенко в Белоруссии. Иными словами, сегодняшние украинские, латвийские, эстонские и другие националисты с фашистским оттенком – выполняют ту же роль, что кубинская мафия выполняет на Кубе, в рамках попыток ЦРУ низложить режим Кастро.

Эту статью-манифест наверное завершу подчёркиванием следующего момента. Четвёртая подряд победа Александра Лукашенко на президентских выборах в Белоруссии с таким ошеломляющим результатом – это неслучайность, а скорее закономерность. Массы белорусских трудящихся постоянно голосуют за Лукашенко, за то что всех жителей республики у которых нет денег на покупку квартиры, он обеспечил государственным жильём; за него голосуют за работающие предприятия и дешёвые продукты питания, за то что не дал развалить и продолжил развивать Агро-Промышленный Комплекс оставшийся с советских времён. А главное за то, что не будучи каким-то революционером или коммунистом – Александр Григорьевич обеспечил белорусским массам уверенность в завтрашнем дне.

Шмуэль Ерушалми,

поэт

]]> http://geurasia.org/tribuna/cia-lukashenko/feed/ 1 http://geurasia.org/tribuna/%e1%83%a1%e1%83%90%e1%83%a5%e1%83%90%e1%83%a0%e1%83%97%e1%83%95%e1%83%94%e1%83%9a%e1%83%9d%e1%83%a8%e1%83%98-%e1%83%9b%e1%83%98%e1%83%9c%e1%83%93%e1%83%90/ http://geurasia.org/tribuna/%e1%83%a1%e1%83%90%e1%83%a5%e1%83%90%e1%83%a0%e1%83%97%e1%83%95%e1%83%94%e1%83%9a%e1%83%9d%e1%83%a8%e1%83%98-%e1%83%9b%e1%83%98%e1%83%9c%e1%83%93%e1%83%90/#comments Fri, 26 Nov 2010 13:11:39 +0000 caucasia http://geurasia.org/?p=10521

შავ-თეთრ ფერებში მოვლენების აღქმა ზოგადად ყველა რევოლუციურ ხანას ახასიათებს. საქართველოში ეს ორი ფერიც პრივატიზებულია. ერთნი ყველაფერს ნათელ ტონებში აღიქვამენ, მეორენი კი მიიჩნევენ, რომ ქვეყანაშია ფერები მუქი.

ცხოვრება ჭრელია, მაგრამ ხანდახან – მიწისზედა გადასასვლელივით ზოლიანი. ჩვენ ამ გადასასვლელზე ვდაგავართ და იმის ნაცვლად, რომ მანქანების ნაკადს ვუყურებდეთ, ზოლების ფერებს ჩავკირკიტებთ. 7 წელი გავიდა. რამდენიც უნდა ვიდავოთ, შავ ფერზე შეჩერებულთა რაოდენობა აშკარად მატულობს, მათ შორის, იმათ ხარჯზე, ვინც არც ისე დიდი ხნის წინ თეთრ ფერს ფეხს არ უცვლიდა.

გახდა თუ არა ცხოვრება უკეთესი, კვლავ მთავარ საკამათო თემად რჩება ჩვენს საზოგადოებაში. კარგ ტონად ითვლება იმის თქმა, რომ, რა თქმა უნდა, “რაღაცები გაკეთდა, მაგრამ”. . . შემდეგ მოდის გრძელი ჩამონათვალი იმისა, თუ როგორ გახდა კონტროლირებადი მედია და სასამართლო, როგორი დაუცავია კერძო საკუთრება, როგორ ხელყოფს პოლიცია ადამიანის სიცოცხლეს, რამდენი უჯდება სახელმწიფო ბიუჯეტს “შემცირებული და ეფექტური’’ ბიუროკრატია, როგორ მოვიგეთ ომი და დავკარგეთ ტერიტორიის 20%, რამდენად გაძვირდა პირველადი მოხმარების საქონელი და როგორი ხელმიუწვდომელი გახდა იგი მოსახლეობის უდიდესი ნაწილისთვის, რომ საქართველოში წარმოებული მედიკამენტები ერევანში ბევრად უფრო იაფია, ვიდრე აქ, როგორ გაიზარდა პატიმრების რაოდენობა 7.000-დან 30.000-მდე და ა.შ. და ა.შ.

კამათის ფორმატსა და გამოყოფილ დროს გააჩნია, თორემ ამ საკითხთა ნუსხა მეტად გრძელია. მეტისმეტად გრძელი იმისათვის, რომ ერთი გაზეთის ფორმატი ეყოს. მაინც რა ხდება? მოსახლეობის დიდი ნაწილი დაუნახავი და უმადურია? ცხოვრობს უკეთ, მაგრამ თავს უარესად გრძნობს? იქნებ ყველაფერი კიდევ უფრო უარესად არის, ვიდრე წვრილმანებში ჩაკირკიტებული ოპონენტები ამჩნევენ?

ეს როგორო? – იკითხავს გაოცებული მკითხველი. იმისათვის, რომ ამ კითხვას პასუხი გავცეთ, მაქსიმალურად ავარიდოთ თავი საკუთარ არგუმენტებს და უკანასკნელი 7 წლის განმავლობაში “ვარდების რევოლუციის’’ მიღწევების შესახებ იმ პირთა გამონათქვამები მოვიხმოთ, რომლებიც თეთრ ფერს ანიჭებენ უპირატესობას. თუმცა, ზოგიერთი მათგანი ახლა უკვე შავ ფერზეა შეჩერებული. უბრალოდ, ისინი ხელისუფლებაში აღარ არიან. მაშ, ასე:

- რევოლუციამდე საქართველო მხოლოდ ფორმალურად იყო დამოუკიდებელი;

- “ვარდების რევოლუციის’’ შემდეგ საქართველომ ევროპისკენ სვლა დაიწყო;

- საქართველომ უპირატესობა კანონის უზენაესობას მიანიჭა;

- საქართველომ დაძლია კორუფცია;

- საქართველომ შეძლო ფართომასშტაბიანი დეცენტრალიზაცია;

- “ვარდების რევოლუციის’’ მთავარი მიღწევა ის არის, რომ სახელმწიფო შედგა;

- საქართველო სიახლის, უკეთესის შექმნის, ცივილიზებულ გარემოში ცხოვრების გზაზეა შემდგარი;

- რეფორმების მიზანია ხალხის ცხოვრების გაუმჯობესება;

- ჩვენი მთავარი ამოცანაა ეკონომიკის ამოქმედება, ახალი სამუშაო ადგილების შექმნა, ყოველი ადამიანის დაცვა, მისი განვითარებისა და წარმატების მიღწევის შესაძლებლობა;

- ყველაზე მთავარი, რაც ქვეყანამ “ვარდების რევოლუციის’’ შედეგად მიიღო, არის სოციალური ტრანსფორმაცია;

- ჩვენ ვაჩვენეთ, რომ შესაძლებელია ერთდროულად გქონდეს თავისუფლებაც და წესრიგიც;

- “ვარდების რევოლუცია’’ დაიწყო 7 წლის წინ და დღესაც გრძელდება. იგი ემსახურება სწორედ იმას, რომ ძალაუფლება ხალხმა აიღოს საკუთარ ხელში და საკუთარი ქვეყნის ბატონ-პატრონი გახდეს;

- “ვარდების რევოლუციის’’ მთავარი მიღწევაა ის, რომ ჩვენ ღირსება დავიბრუნეთ;

- ჩვენ გვერჩიან იმიტომ, რომ საქართველო ყველაზე განვითარებული ქვეყანაა რეგიონში;

- გაძლიერდა პარლამენტის როლი უსაფრთხოების სფეროს დემოკრატიულ ზედამხედველობაში;

- “ვარდების რევოლუციის’’ შემდეგ მოგვარდა ელექტროენერგიის მიწოდების პრობლემა;

- განვითარდა სპორტის ყველა სახეობა. სპორტული ფედერაციები ეფექტური გახდა;

- ქართული მედიის ერთადერთი პრობლემა ის არის, რომ საზოგადოებამ არ იცის მათი მფლობელების ვინაობა;

- საქართველო არის ნომერი პირველი რეფორმატორი ქვეყანა.

ამ ლოზუნგების გაგრძელება შეიძლება, მაგრამ, ნაკლებ სავარაუდოა, რომ მკითხველმა ამ აღწერილობაში საკუთარი სამშობლო ამოიცნოს. თქვენი არ ვიცი, მაგრამ ამის წაკითხვის შემდეგ ხმამაღლა ყვირილი მომინდა:

საქართველოში მინდა!

]]> http://geurasia.org/tribuna/%e1%83%a1%e1%83%90%e1%83%a5%e1%83%90%e1%83%a0%e1%83%97%e1%83%95%e1%83%94%e1%83%9a%e1%83%9d%e1%83%a8%e1%83%98-%e1%83%9b%e1%83%98%e1%83%9c%e1%83%93%e1%83%90/feed/ 3