უკვე 8 წელია, მაისის პირველი დეკადა გაცილებით მეტად ანტიასლანური გამონათქვამებით აღინიშნება, ვიდრე გამარჯვების დღისადმი მიძღვნილი პატივსაცემი სიტყვებით.

გასაკვირი არაფერია, ვინაიდან ნაციონალური ხელისუფლება რვაწლიანი აღვირახსნილობის დროს სისტემატურად გამოხატავს საკუთარ ნეგატიურ დამოკიდებულებას ფაშიზმზე გამარჯვების აღსანიშნავი დღისადმი. გახსოვთ ალბათ, ერთ მომენტში ხელისუფლების მსოფლმხედველობა იმდენად დაუახლოვდა მეგობარი ბალტიისპირა ქვეყნებისას, რომ ბალტიისპირელთა მსგავსად ლამის ფაშისტთა პარადზეც იფიქრეს.

მკითხველისთვის ცნობილია ბალტიისპირა ყოფილი საბჭოთა რესპუბლიკების ხელისუფალთა სიმპათია ფაშისტთა მიმართ, რაც თავისთავად გადადის ფაშისტთა მარშში. მერე რა, რომ აღნიშნულ მარშებს თან საპროტესტო გამოსვლები ახლავს. მერე რა, რომ ფაშისტთა წინააღმდეგ ომში მონაწილე ვეტერანები ხმამაღლა აკრიტიკებენ, როგორც ხელისუფლებას, ისე ფაშისტთა პარადების ორგანიზატორებს. მერე რა, რომ ყოველივე ეს ხდება „დემოკრატიით“ გაჯერებულ ევროპაში ანუ იმ ევროკავშირსა და ნატოში, რომლის წევრობით რახანია თავს გვაწონებენ ბალტიისპირა ქვეყნები.

„დემოკრატიული“ ევროპა – პირში წყალჩაგუბებული შესანიშნავად იტანს ლიტვურ, ლატვიურ თუ ესტონურ გამოწვევებს, მაგრამ შეუპოვრად იბრძვის რუსულ-ბელორუსულ ადამიანის უფლებათა დარღვევების წინააღმდეგ. დღეს ევროკავშირს ახალი თავსატკივარი აქვს – უკრაინელი ტიმოშენკოს დაცვის თვალსაზრისით. ევროპას არ აინტერესებს, არის თუ არა ქალბატონი იულია დამნაშავე, მოგლიჯა თუ არა ფერმკრთალმა ლედიმ ტორტის უკანონო ნაჭერი. ევროპისათვის ის უდანაშაულოა და ანკარა წყაროსავით სუფთა, ვინაიდან თავისია ანუ რუსეთის წინააღმდეგ მიმართული ნარინჯისფერი რევოლუციის ხელმძღვანელი.

უკრაინის იმჟამინდელი ხელისუფლების ძმა და მეგობარი სააკაშვილი არა მარტო ანტისაბჭოური გამოხდომებით იყო და არის ცნობილი. მას დიდი ღვაწლი აქვს შეტანილი ფაშიზმზე გამარჯვების განქიქების საქმეში. დიდების მემორიალთა აფეთქება, სტალინის ძეგლის აღება და გაქრობა, სიტყვიერი შეურაცხყოფა სწორედ ის წვეტიანი ხინჯია, რომელიც ქართულ საზოგადოებაში გაჩნდა და რომლის ამოძირკვას არაერთი წელი დასჭირდება. ამას ვერც წლევანდელი, საარჩევნოდ ნათქვამი სიტყვები უშველის – სააკაშვილმა რომ გაიმეტა 9 მაისთან დაკავშირებით, და ვერც ვაკის პარკის მემორიალის გვირგვინებით შემკობა. ერთ დროს უდავოდ გრანდიოზული მემორიალი გაძარცულ-შეურაცხყოფილია, ისე, როგორც სამამულო ომში მონაწილე ვეტერანები, მთლიანად საქართველო.

9 მაისობა სააკაშვილის განცხადებებმა გადაფარეს, ცხადია, არა ამ ზეიმთან მიმართებაში, არამედ ასლან აბაშიძესთან მიმართებაში. ნაცები და მათი ლიდერი უკლებლივ ყოველ წელს აღნიშნავენ ასლანის „ბრჭყალებიდან“ აჭარის განთავისუფლებას. პრეზიდენტი პერმანენტულ რეჟიმში მოძღვრავს საზოგადოებას, რომ მან და მხოლოდ მან შეძლო საქართველოს იურისდიქციის აღდგენა, თითქმის წასულ აჭარაზე.

რითია ნაკლები აჭარის „დაბრუნება“ 9 მაისზე?! მავანი მეტყვის – ნაკლები კი არა, მეტიაო. აი, სწორედ ასეთ მავანზეა გათვლილი სააკაშვილის ფილოსოფია. თუ რუსეთს აქვს ფაშიზმზე გამარჯვების აღნიშვნის საბაბი, სააკაშვილსაც აქვს – ასლანზე გამარჯვების ზეიმი.

თუ რამდენად შეეფერება აჭარაში ცენტრის იურისდიქციის აღდგენა სინამდვილეს, სხვა საკითხია, მაგრამ ის, რომ ამით სააკაშვილი შეურაცხყოფს თურქეთის უღლიდან განთავისუფლებულ აჭარას, მიუტევებელი დანაშაულია.

ასლან აბაშიძის დროინდელი აჭარა არც სამხრეთით, თურქეთისაკენ და არც ჩრდილოეთით – რუსეთისაკენ იყო გადახრილი. აბაშიძე დღენიადაგ იღვწოდა იმ პატრიოტული საქმისთვის, რასაც ერთიანი საქართველო ჰქვია. მისი ოცნება იყო საქართველოს პარლამენტში უმრავლესობით მოსვლა, ნამდვილი ფედერალური სისტემის ჩამოყალიბება და არა ისეთი სუროგატის, რასაც დღეს აქვს ადგილი.

ის, რომ საქართველო კომუნისტური მმართველობის დროს ფედერალური მოწყობის რესპუბლიკად ჩამოყალიბდა, ასლან აბაშიძე არაფერ შუაშია. მას ვერც ყარსის ხელშეკრულების გაფორმებაში შეიძლება დავდოთ ბრალი. ეს ყველაფერი მას დახვდა 1991 წელს აჭარის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარედ არჩევის დროს.

ასლან აბაშიძე ვერც საერთაშორისო ხელშეკრულების (ყარსის) წინააღმდეგ წავიდოდა და ვერც რუსეთ-თურქეთს შეეწინააღმდეგებოდა, ვინაიდან ეს ხელშეკრულება თვით შევარდნაძის მითითებით საქართველო-თურქეთის ჩარჩო ხელშეკრულების პრეამბულაში აღმოჩნდა. ერთადერთი, რაც მას დარჩა, იყო ავტონომიის დაცვა არა მარტო გარე ძალებისგან, არამედ „პატრიოტულად“ აზვირთებული ცენტრისგან.

მკითხველისთვის ცნობილია საქართველოში დაბრუნებული შევარდნაძის უნიტარისტული ამბიციები ანუ ავტონომიების ცენტრიდან მართვის სურვილი. სხვაგვარად ფიქრი, მით უმეტეს მართვა, მას გაუჭირდებოდა. საქართველოს კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის ყოფილი პირველი მდივნისთვის ევროპული ფედერალიზმის დაშვება საქართველოში წარმოდგენილი იყო. გარდა ამისა, არც მას და არც მის მიერ აღზევებულ ყოფილ კომკავშირლებს ჰქონდათ იოტისოდენა გაგება ევროპული ფედერალიზმისა. მათი ამოცანა იყო უნიტარიზმის განმტკიცება – ფაქტიური ფედერალიზმის პირობებში. სწორედ ამას ემსახურებოდა სადამსჯელო ლაშქრობები სამეგრელოსა და აფხაზეთში, სურვილი აჭარაში ანალოგიურის მოწყობისა. თუ რა შედეგი მოიტანა მსგავსმა პოლიტიკამ – სახეზეა.

გაცილებით რთული ვითარება შეიძლება ყოფილიყო აჭარაში, რომ არა აბაშიძის გონივრული ქმედება. მან კიტოვან-იოსელიანის სადამსჯელო „არმიას“ ჩოლოქთან ბეტონის ბლოკები და ბათუმთან დისლოცირებული რუსეთის ჯარი დაახვედრა. აჭარა გადაურჩა დარბევა-აწიოკებას, ძარცვას, სამოქალაქო ომს. აბაშიძის ნაბიჯმა არა მარტო აჭარა გადაარჩინა, არამედ საქართველოც. ვინ იცის, აჭარის „დაპყრობის“ შემდეგ, „პატრიოტ“ კიტოვანსა და იოსელიანს იქნებ თურქეთის საზღვარიც გადაელახათ მიტაცებული ტერიტორიების დაბრუნებისთვის.

ასე და ამგვარად გაჩნდა აჭარის ადმინისტრაციულ საზღვარზე ბეტონის ბლოკები. ცენტრსა და ავტონომიას შორის იმთავითვე შეიქმნა უნდობლობა. გაწბილებული ცენტრი აჭარისა და მისი ლიდერის სისტემატური ლანძღვა-გინებით იქცევდა თავს.

ამ საქმეში მოწინავე პოზიციები ეკავა „მოქალაქეთა კავშირის“ ახალგაზრდულ ფრთას – ჟვანია-სააკაშვილს, ბარამიძეს, მაჭავარიანს, სხვებს. ძალაუფლების ხელში ჩაგდების ბარიერად ისინი აბაშიძეს მოიაზრებდნენ. ასაკოვანი შევადნაძის გაცურება მათთვის გაცილებით იოლი საქმე იყო, ვიდრე აბაშიძის. საჭირო იყო აბაშიძის პიროვნების საყოველთაო გაშავება, დამცირება, მტრის ხატად გადაქცევა.

ეს საქმე მათ შესანიშნავად შეასრულეს – აიყოლიეს რა მასმედია, ინტელიგენცია, საზოგადოების ფართო ფენები. აბაშიძე გახადეს ნომერ პირველი მტერი საქართველოსი. არადა, აბაშიძის ძალისხმევით იმდენად გარდაიქმნა აჭარა, რომ თბილისის ინტელიგენციის დიდმა ნაწილმა ბათუმისკენ იბრუნა პირი. მრავალი წლის განმავლობაში ოაზისად ქცეულმა აჭარამ დააპურა საქართველოს ინტელიგენცია. აბაშიძის დახმარებით გამოიცემოდა წიგნები, სისტემატურად იმართებოდა სპექტაკლები და ა.შ.

ქართული ინტელიგენციის ბევრი წარმომადგენლისგან განსხვავებით ქართული მეცხვარული ნაგაზი ერთგული და მადლიერი არსებაა – ასლან აბაშიძე და მისი ნაგაზი, მოსკოვი, 2010 წელი.

დღეს ხშირად გაიგებთ ივანიშვილის ქველმოქმედებაზე – ინტელიგენცია შიმშილისგან იხსნაო. კეთილი, მაგრამ გაცილებით ადრე მსგავსი ნაბიჯი, შესაძლოა, უფრო მეტიც, აბაშიძემ გადადგა. თუმცა მას ისინიც კი არ იხსენებენ, ვინც არაერთი სიკეთე მიიღო მისგან.

ცენტრის შეტევისგან დამცველი ბეტონის ბლოკები მალე სხვა ფუნქციის მატარებელი გახდა. აჭარაში ფასი დაკარგა ბინების ძარცვამ, მანქანების და ხალხის გატაცებამ, ვინაიდან ჩოლოქზე არსებულმა კონტროლმა თავისთავად გამორიცხა დანარჩენ საქართველოში არსებული განუკითხაობის აჭარაში გავრცელება.

აჭარის ავტონომია სამაგალითო გახდა დანარჩენი ორი ავტონომიური ფორმირებისთვის. გაჩნდა აჭარა-აფხაზეთს, აჭარა-სამხრეთ ოსეთს შორის მიმოსვლა, ერთმანეთისადმი პატივისცემა. ამერიკელი ექსპერტი ბრიუს ჯექსონი აჭარის მეთაურთან შეხვედრის შემდეგ მეუბნებოდა, რომ აბაშიძე და აჭარა განდეგილების დაბრუნების ფასდაუდებელი მაგალითიაო. ეს ის ჯექსონია, რომლის ძალისხმევით ბალტიისპირა რესპუბლიკები სწრაფად შეიყვანეს ნატოში.

ქვეყნის ფედერალური მოწყობა არა მარტო მაშინ, არამედ დღესაც ბევრისთვის მიუღებელია და მიუღებელია იმიტომ, რომ არაფერი იციან ამის შესახებ. ფედერალიზმის აუცილებლობაზე არაერთხელ მიგვანიშნებდა დიდი ილია.

ფედერალიზმის მნიშვნელობა ევროპაში კარგა ხანია გასიგრძეგანებულია. ფედერალიზმის ასპექტები სისტემატურად განიხილება ევროპის რეგიონთა ასამბლეაზე, რომლის წევრადაც სწორედ აბაშიძის დროინდელი აჭარა იყო მიწვეული.

თვალი შევავლოთ ერა-ზე (ევროპის რეგიონთა ასამბლეა) აჭარის წარგზავნილთა სიას და დავინახავთ აბაშიძის „სეპარატიზმს“. დელეგაციაში საქართველოს იმჟამინდელი ცნობილი პოლიტიკოსები შედიოდნენ, მათ შორის – ა.ასათიანი და ვ.ხუხუნეიშვილი. 1999 წლის საპარლამენტო არჩევნებისთვის ბლოკი „აღორძინება“ საქართველოში ცნობილი პარტიებისგან ჩამოყალიბდა, ხოლო, რაც შეეხება თვით „აღორძინებას“, მისი ბირთვი თბილისელთაგან შეირჩა.

„სეპარატიზმის“ მსგავსი მრავალი მაგალითის მოყვანა შეიძლება, მათ შორის აბაშიძის ძალისხმევით 1995 წლის საქართველოს კონსტიტუციაში „გამორჩენილი“ აჭარის ავტონომიის შეყვანა. თუმცა ესეც საკმარისია – გამგონი გაიგებს, ხოლო სააკაშვილი და მისთანები – არა.

ასლან აბაშიძის ავტონომია – ავტონომია იყო, დღევანდელი ავტონომია – სუროგატია. სააკაშვილის წყალობით მას არავითარი ნიშანი ავტონომიურობისა აღარ შერჩა. დღევანდელი „ავტონომია“ არც აფხაზეთს ხიბლავს და არც სამხრეთ ოსეთს და რაც არ არის გასაკვირი, არც აჭარაში მცხოვრებს. ის თურქეთს მოსწონს, რომელიც სააკაშვილისა და მისი ნათესაურ-მეგობრული კლანის წყალობით უთოფოდ ეუფლება აჭარას. სამი საუკუნის შემდეგ, რუსეთის მიერ ომით და სისხლით დაბრუნებული აჭარა, ისევ თურქეთს უბრუნდება. და ამას ჰქვია – დავიბრუნეთ აჭარა.

რა სამართლებრივ ჩარჩოებში შეიძლება მოვაქციოთ 2004 წლის 6 მაისის აჭარის ამბები? ის, რომ ამას ცენტრის იურისდიქციის აღდგენა დაერქვა – სასაცილოა, ვინაიდან ავტონომიური აჭარა არასდროს გასულა საქართველოს იურისდიქციიდან.

შეიძლება თუ არა მას რევოლუცია ეწოდოს? ცხადია არა, ვინაიდან „რევოლუცია“ სააკაშვილის მიერ საქართველოს სხვადასხვა რეგიონებში შეკრებილი ხალხით განხორციელდა და არა ადგილობრივთა ხელით. ცხადია, გარედან დაგეგმილ „რევოლუციაში“ სააკაშვილის პროპაგანდას აყოლილი აჭარის მოსახლეობის გარკვეული რაოდენობაც იღებდა მონაწილეობას.

6 მაისის აჭარის მოვლენებს თავისუფლად შეიძლება ეწოდოს ცენტრალური ხელისუფლების მიერ განხორციელებული ძალისმიერი აქცია, რომელსაც მოჰყვა აჭარის არჩეული მეთაურის გაძევება. 6 მაისის ძალისმიერ მოქმედებას თავისუფლად შეიძლება გამოეწვია ძმათა შორის სისხლიანი დაპირისპირება და რომ არა აბაშიძის მხრიდან დათმობა, ვინ იცის რა ვითარებას ექნებოდა ადგილი საქართველოში.

აჭარის შემდეგ, დანარჩენ 2 ავტონომიაში ძალისმიერი გზით საქართველოს იურისდიქციის აღდგენას არაერთხელ ჰქონდა ადგილი, თუმცა წარუმატებლად, ხოლო 2008 წელს კატასტროფულად.

ავანტიურიზმი, ტყუილები და ბაქიაობა პოლიტიკოსისთვის ცუდი მრჩევლებია, რაც არაერთხელ დადასტურდა ნაცთა მმართველობის პერიოდში. მაგრამ ხალხის ინდიფერენტიზმი ხელს უმართავს სააკშვილს მუდმივად მიმართოს ნორმალური მმართველობისთვის მიუღებელ ხერხებს.

ჰამლეტ ჭიპაშვილი

გზა ავანტიურისაკენ იგივეა, მონაწილეებიც იგივე, როგორც თავად ადეპტი ბოკერია აცხადებს -”პოლიტიკური ხელმძღვანელობა” (ატროკებული სააკაშვილის ”თამადობით”), ნატოს სამიტი (მაშინ ბუქარესტში, ახლა ჩიკაგოში), რუსეთში – პუტინი და რუსეთის არმიის სამხედრო მანევრები ჩრდილოეთ კავკასიაში (მაშინ კოდური სახელწოდებით ”კავკასია 2008”, ახლა – ”კავკასია 2012”)… პარალელები ოთხი წლის წინანდელ ვითარებასთან საკმაოზე მეტია.

2008 წლის ავანტიურა ”კონსტიტუციური წესრიგის აღდგენისათვის” მაშინ იქნა წამოწყებული, როდესაც აშკარა იყო ის საფრთხეები, რომლებიც, საქართველოსთან უშუალო სიახლოვეს მიმდინარე მანევრებს ”კავკასია 2008”-ს თან ახლდა და ამ ნაბიჯის გადადგმა ტრაგედიად გადაიქცეოდა. გადაიქცა კიდეც.

ოთხი წლის თავზე ახალი ავანტიურა და პროვოკაცია – ბოკერიას მიერ რუსულენოვან რადიოს ეთერში კეთდება განცხადება: ”საქართველო აგრძელებს იმ კურსს, რომელიც რუსეთის მხრიდან აგრესიის მიზეზი იყო. ეს არის სუვერენული დამოუკიდებელი არსებობის, ევრო-ატლანტიკურ საზოგადოებაში, მათ შორის ევროკავშირსა და ნატო-ში ინტერგაციის კურსი. სანამ არსებობს ხალხის ნების ასეთი გამოხატვა და ამ ნების შემსრულებელი პოლიტიკური ხელმძღვანელობა, რუსეთის ხელისუფლებსთან პრობლემა იქნება”.

რა არის ეს განცხადება, თუ არა გამოწვევა, პროვოცირება, მცდელობა ისედაც მძიმე სიტუაციის უფრო მეტად დაძაბვისა ისეთ ვეებერთელა ძალასთან, როგორიც რუსეთია?! მძიმე მოსასმენია, როდესაც ეს კეთდება ქართველი ხალხის სახელით, მისი ნების მანიპულირებით. სინამდვილეში ქართველ ხალხს არასოდეს გამოუთქვამს ნატო-ში ინტეგრირების სურვილი რუსეთთან კონფრონტაციის და მით უმეტეს, ჩვენი ტერიტორიების დაკარგვის ხარჯზე. 2008 წლის ე. წ. პლებისციტის შედეგები, რომლის მაჩვენებლები ხელოვნურად იქნა შეცვლილი მათი პირველი გამოქვეყნებიდან მოკლე ხანში და 62 პროცენტიდან თითქმის 80 პროცენტამდე ”ავარდა”, ნდობას არ იმსახურებს, ისევე, როგორც პარალელურად ჩატარებული და გაყალბებული რიგგარეშე საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგები. სხვა მხრივ ქართველ ხალხს არ გამოუხატავს თავისი პოზიცია ამ საკითხისადმი, ხელისუფლება კი თავისი მასმედიის საშუალებით ცდილობს, საზოგადოებას თავს მოახვიოს საკუთარი პოზიცია, რომ ნატო-ს გარდა საქართველოს ალტერნატივა არ აქვს. განსხვავებული აზრი ღალატად და რუსეთის ”აგენტობად” ცხადდება. შესაბამისად, საზოგადოებაში დეფიციტია კვალიფიციური და საქმიანი დისკუსიისა საქართველოს საგარეო-პოლიტიკურ პრიორიტეტებთან დაკავშირებით. ასეთ ვითარებაში კი საუბარი იმაზე, რომ ნატო საქართველოს ”არჩევანია”, მხოლოდ ხელისუფლების პოზიციაა და არა ხალხის.

ხალხმა 2008 წლის ავანტიურის მძიმე შედეგები საკუთარ თავზე და ტყავზე იწვნია, გამოქცეული მთავარსარდლისა და ამ გამოქცეული მთავარსარდლის ასევე გამოქცეული პოლიტიკური ადეპტების ფონზე.

სამარცხვინო ”პოლიტიკური ხელმძღვანელობა”, რა თქმა უნდა, როგორც ეს მხდლებს ”შეშვენით”, ისევ გაიქცევიან; სააკაშვილის ასეთი სახე უკვე ნანახი გვაქვს, ბაქრაძის მოწოდებები ფიწლებისა და ჩანგლების ”ხელში აღებაზე” მოსმენილი გვაქვს, ცოლის კაბას ამოფარებული საგარეო საქმეთა მინისტრის პროვოკაციული ლუღლუღიც გვახსოვს…

დროა მივხედოთ საქმეს, გზები ვეძებოთ რუსეთთან ურთიერთობის დაწყნარებისა, დამშვიდებისა, ჩვენივე პრობლემების, ჩვენი უმწვავესი პრობლემების გადასაწყვეტად. კურსი, რომელზეც ბოკერია საუბრობს, თუ არ შეიცვალა, თუ არ შევცვალეთ და ყოველგვარ სამხედრო ბლოკებში გაერთიანებაზე ”სწრაფვას” არ შევეშვებით, მანამდე ჩვენი სიმწრით სავსე ცხოვრება არ შეიცვლება. ვერც ტერიტორიულ მთლიანობის მოგვარების დაწყებისაკენ, ფრთხილი, სასინჯი ნაბიჯების გადადგმას მოვახერხებთ, ვერც ჩვენი თითოეულის ეკონომიკური მდგომარეობის გაუმჯობესებისაკენ სვლას, ვერც რუსეთთან რაიმე, ოდნავ ურთიერთობების დათბობასა და ვერც აშშ-სა და ნატოს მხარდაჭერას მოვიპოვებთ, რუსეთთან ურთიერთობების დასალაგებლად.

მშვიდობა და წყნარი ცხოვრების დალაგება სჭირდება დღეს თითოეულ ჩვენგანს და ხალხის სახელით ნუ მივცემთ აპელირების საშუალებას სააკაშვილის და ბოკერიას მსგავს ავანტიურისტებს, თორემ 20% დაკარგული, ხომ ვიცით, კონფლიქტისპირა სოფლების მოსახლეობის მდგომარეობა, ხომ ვიცით (თუ არ ვიცით ჩავიდეთ, მე ჩაგიყვანთ), ტრასებზე მიმოფანტული ლტოლვილთა გეტოებს ხომ ვუყურებთ … კიდევ უფრო უარესი დაგვემართება.

ჩვენ ვდგავართ დილემის წინაშე: ან კურსის შეცვლა და მშვიდი, ნორმალური ცხოვრებისაკენ სვლა (რაც ტერიტორიების დაკარგვასთან შეგუებას სულაც არ გულისხმობს, პირიქით, მხოლოდ რუსეთთან ურთიერთობის დათბობისა და დიპლომატიის გზით შეიძლება ამ პრობლემის მოგვარება!), ან ”ნატო-ნატო”-ს ჰაერში უმიზნოდ გასროლილი ძახილი, რუსეთის მხოლოდ გასაღიზიანებლად, და ომი და უბედურება საქართველოში. არჩევანი ჩვენზეა.

ალექსანდრე შალამბერიძე,

პარტია ”თავისუფალი საქართველოს” გენერალური მდივანი

]]> http://geurasia.org/tribuna/saakashvilis-axali-provokac/feed/ 5 http://geurasia.org/tribuna/me-var-qartveli-mashasadame-evraziis-kavshiri/ http://geurasia.org/tribuna/me-var-qartveli-mashasadame-evraziis-kavshiri/#comments Thu, 29 Dec 2011 14:57:21 +0000 caucasia http://geurasia.org/?p=38118

ჩემი აზრით, ანბანური ჭეშმარიტებაა ის, რომ სსრკ-ს ტიპის იძულებით კავშირს განვიხილავთ თუ მეტ-ნაკლებად ნებაყოფლობით ევროკავშირს, ან იგივე ჩრდილოატლანტიკური ალიანსია თუ სხვა სამხედრო კავშირი, ნებისმიერი ტიპის სახელმწიფოთაშორისი გაერთიანება, ფუნდამენტურ განსხვავებებთან ერთად, მაინც ერთ გადამწყვეტ საერთო თვისებას ინარჩუნებს:

ნებისმიერი კავშირი, ალიანსი, იმასაც გულისხმობს, რომ მისი შემადგენელი სუბიექტები რაღაც საერთო თამაშის წესებს აღიარებენ და ემორჩილებიან! ზოგჯერ თვით სახელმწიფოებრივი სუვერენიტეტის რაღაც დოზით დათმობამდეც კი…

სწორედ აქედან გამომდინარე მინდა, გავაანალიზო ის ყბადაღებული თემა, რასაც რუსეთის პოლიტიკური ხელმძღვანელობის, პირადად ვლადიმერ პუტინის მიერ დეკლარირებული ე.წ. ევრაზიული კავშირის შექმნის იდეაა. რასაც ამთავითვე, რუსული კალკით თუ ვიტყვით, „ხიშტებით შეხვდა“, გნებავთ ისტერიკით, მიშნაცების ხელისუფლება – აი, ნახეთ, ახლაც არ გჯერათ, რომ რუსეთს საბჭოთა კავშირის აღდგენა უნდაო? რა თქმა უნდა, ჩვენთვის, ანუ, შინაური მოხმარებისთვის არის გამიზნული ეს რიტორიკა. სადაც, რომ იტყვიან, სტრიქონებს შორის, ამჯერად გარე მოხმარებისთვისაც, ადვილად იკითხება – „რა დროს დემოკრატიაა, რუსეთი ჩაყლაპვას გვიპირებს და იქნება დემოკრატიის გარეშე მიგვიღოთ ნატოშიო“.

ამას ვგულისხმობდი „ყბადაღებაში“. თორემ ქვეყნის გარეთ, არც ყბა დაუღია ვინმეს და არც პირი დაუფჩენიათ, არიქა, დაჩქარებული წესით მივიღოთ საქართველო ნატოშიო…

სერიოზულად კი, რაღაც არ მსმენია, რომ ვინმე წონიან პოლიტიკოს დასავლეთში, ოფიციალურად დაეფიქსირებინა აღშფოთება-შეშფოთება, რუსეთის ახალი იმპერიული ამბიციების გამო, არც ახლა, ევრაზიულ ვნებათა მიმართ და მით უმეტეს, არც უფრო ადრე, როდესაც იმავე პუტინმა, სინანული გამოხატა სსრკ-ს დანგრევის გამო, რასაც 20-ე საუკუნის უდიდესი გეოპოლიტიკური კატასტროფა უწოდა.

რაც შეეხება ვლადიმერ პუტინის სინანულს, გეოპოლიტიკა იქით იყოს და, სსრკ-ს შემადგენელი რესპუბლიკების უმრავლესობისა რა მოგახსენოთ, რომლებსაც არც კი უოცნებიათ (მაგალითად შუა აზიის რესპუბლიკებს) სსრკ-ს დაშლაზე, ისინი ერთ მშვენიერ დღეს დამოუკიდებელ ქვეყნებად იქცნენ, მაგრამ საქართველოსთვის, ეს მართალაც კატასტროფა იყო! რადგანაც, სსრკ დანგრევის შედეგად, პოსტსაბჭოთა სივრცეში ისე არავინ დაზარალებულა, იმდენი სისხლი და ცრემლი არავის უღვრია, იმდენი ტერიტორიები არავის დაუკარგავს, რამდენიც ჩვენ, საბჭოთა იმპერიაში კულტურულ-ეკონომიკურად ყველაზე წარმატებულმა, საქართველოს საბჭოთა სოციალისტურმა რესპუბლიკამ!

ასე რომ, მთლიანად ვეთანხმები რუსეთის ახლანდელ პრემიერს და მომავალ პრეზიდენტს. ოღონდაც არა მისი, არამედ ჩვენი, საქართველოს გადმოსახედიდან – საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, ქართველებმა მართლაც კატასტროფული შედეგი მივიღეთ…

რუსეთი კი, ნელ-ნელა გამოვიდა იმ პოლიტიკურ-ეკონომიკური უძლურებიდან, რასაც გასული საუკუნის 90-იანი წლები ჰქვია. და რომ არა ეს უძლურება, ვერც სერბეთის დაბომბვას გაბედავდა აშშ და აქედან გამომდინარე, არც ჩვენთვის საბედისწერო, კოსოვოს აღიარების პრეცედენტი დაფიქსირდებოდა!

დიახ, რუსეთი, ზოგიერთი ჩვენი ტვინგაცხელებული „პოლიტოლოგების“ პროგნოზების მიუხედავად, დაშლას არ აპირებს. ყოველ შემთხვევაში, უახლოეს ისტორიულ პერსპექტივაში, ანუ, მართლაც ნამდვილი პოლიტოლოგიის, ანალიტიკის რეალურ თვალსაწიერში ასეთი რამ პრაქტიკულად გამორიცხულია და გონიერი მსოფლიო, ამ ობიექტურ მოცემულობაში არსებობისთვის არის მზად!

სამწუხაროდ, ამ გონიერთა შორის საქართველო არ მოიაზრება. რისი კიდევ ერთი დასტური, „მიშა“ სააკაშვილის ამასწინანდელი გამოსვლა იყო ზუგდიდში. სადაც მან კიდევ ერთხელ იბჟუტურა რუსეთის სულ მალე დაშლაზე და უფრო მეტიც, ჩვენი მზადყოფნის აუცილებლობაზე ამ მომენტისთვის, რადგან სწორედ მაშინ აპირებს თურმე მიშიკო სოხუმ-ცხინვალის დაბრუნებას.

არადა, რა არის, ან შეიძლება იყოს ეს ევრაზიული კავშირი? მოკლედ თუ ვიტყვით, ყველაფერი, საბჭოთა კავშირის გარდა! უფრო ვრცლად კი…

დავიწყოთ იქიდან, რომ თავად იდეა, რუსეთის ეგიდით, გნებავთ ჰეგემონიით, ასეთი კავშირის შექმნისა, აბსოლუტურად ლეგიტიმურია და უფრო მეტიც, არანაირ პოლიტიკურ მკრეხელობას არ შეიცავს. ქვეყნად მრავალი ტიპის პოლიტიკურ-ეკონომიკური სახელმწიფოთაშორისი კავშირები თუ ალიანსები არსებობენ, თუნდაც არაბულ სახელმწიფოთა ლიგა, ან რაღა შორს მივდივართ? იგივე ნატო ან ევროკავშირი ავიღოთ და რა, იმათთვის რაც შეიძლება, რუსეთს რატომ ეკრძალება?

ახლა მავანი „კუთხეში მიმიმწყვდევს“, რომ ჩემს მიერ დასახელებული ალიანსები, თანასწორუფლებიან სახელმწიფოთა კავშირებია და არა ისეთი, როგორიც თავის დროზე, „თავისუფალ ერთა მძლე კავშირი ძმური“, ანუ, სსრკ იყო და იგივეს აპირებს პუტინი თავისი ახირებული ევრაზიული კავშირით.

ერთი შეხედვით, ისეთ კუთხეში ვარ მიმწყვდეული, საიდანაც გამოსავალი არ მაქვს, მაგრამ მაინც შევეცდები და მკითხველმა განსაჯოს, რა გამომივა…

დავიწყოთ იქიდან, რომ თანასწორთა კავშირი, როგორც ასეთი, ბუნებაში არ არსებობს. პრაქტიკულად ნებისმიერი კატეგორიის სოციალურ კავშირებში – იქნება ეს ოჯახი, სადაც ყოველთვის არიან უფროსები და უმცროსები, არსებობს ოჯახის თავი, თუ კრიმინალური დაჯგუფებები, ბანდები, სადაც მით უფრო არსებობენ საკუთარი ლიდერები, – ნებაყოფლობითობის პარალელურად შეიძლება დავაკვირდეთ ფაქტობრივი იერარქიულობის არსბებობას. ამ თვალსაზისით, იგივე საფუძველი აქვს სახელმწიფოთშორის ალიანსებსა და კავშირებს. თუკი ვინმეს თუ სერიოზულად ჰგონია, რომ ევროკავშირში, სადაც ყოველ 6-თვეში ერთხელ ფორმალურად იცვლება კავშირის თავმჯდომარე, ერთნაირი უფლებები და „წონა“ აქვთ ერთის მხრივ საფრანგეთ-გერმანია-ინგლისს და მეორესმხრივ თუნდაც საბერძნეთს, ეს მისი პრობლემაა!

ანდა ერთნაირად გადაიტანეს ე.წ. ფინანსური კრიზისი ჩემს მიერ ჩამოთვლილმა „ევროვეშაპებმა“ და თუნდაც იმავე საბერძნეთმა, რომელიც ჩვენს თვალწინ ლამის დაინგრა? საბერძნეთი, ისევ რუსული კალკით თუ ვიტყვით, „ღარიბი ნათესავის“ სტატუსით მიიღეს ამ კავშირში და მათ არავინ უთანხმებს თუ „ბალი ათი შაურია“, თუ მეტი, ან ნაკლები. და განსხვავებით იმ საბჭოეთისგან, სადაც ასევე ბევრი მუქთამჭამელები ჰყავდათ, ევროკავშირში „ევროვეშაპებისგან“ სულ უფრო ხშირად გაისმის უკმაყოფილება „ღარიბი ნათესავების“ მუქთად რჩენის გამო!

ან ჩვენი, ქართველების „საოცნებო“ ჩრდილო ატლანტიკური ალიანსი „ნატო“ ავიღოთ – ვინ არის ამ „თანასწორთა“ სამხედრო ალიანსის ფაქტიური მეფე და გამგებელი, აშშ ხომ არა? და ვინმეს აქ, ჩვენში, ზემოთ ნახსენები ევროკავშირის „თანასწორობის“ არ იყოს, იქნებ ნატოს შემთხვევაშიც მსგავსი ილუზიები აქვს? ერთი წუთით წარმოვიდგინოთ, რომ ხვალ პუტინი გაგიჟდეს და ევრაზიული კავშირის შექმნა ნატოს წევრი ბალტიის რესპუბლიკების დაბომბვით დაიწყოს – ვინმეს სერიოზულად სჯერა, რომ ავტომატურად ამუშავდება ნატოს წესდების ის მუხლი, რომელიც ამ ალიანსის წევრ ერთ ქვეყანაზე ვინმეს თავდასხმას, მთელს ნატოზე თავდასხმად განიხილავს და ამიტომ ბალტიის ზღვაში აშშ-ს ავიამზიდები შემოვლენ და მოსკოვ-ლენინგრადის დაბომბვას, ანუ, მესამე მსოფლიო ომს დაიწყებენ?

რეალურად კი ასეთ შემთხვევაში, ბალტიის რესპუბლიკების დახმარება დასავლეთის „მძლავრ შეშფოთება-აღშფოთებას“ არ გასცდება და როგორც 2008 წლის აგვისტოში შავ ზღვაში, ისე ბალტიის ზღვაშიც, პამპერსებით და გამოხდილი წყლით დატვირთული ამერიკული კრეისერები შევლენ!

სხვათა შორის, ჩვენგან განსხვავებით, ბალტიელები კარგად აცნობიერებენ ამ რეალობას და ჩვენსავით სამგლე გოჭებივით არ არიან ამტყდარნი, მაქსიმალურად ცდილობენ, რომ დიდი მეზობელი ზედმეტად არ გააღიზიანონ და პარალერურად საკუთარი სახელმწიფო ინტერესების დაცვასაც ახერხებენ.

ეს რა თქმა უნდა ისე, რაღაცრაღაცეების უფრო მკვეთრად წარმოსაჩენად ითქვა, თორემ მსგავს სცენარებს მხოლოდ ფანტაზიის სფეროში აქვთ არსებობის უფლება.

რომ მივუბრუნდეთ ევრაზიის კავშირის საკითხს, რა ვიცი, იქნებ გვატყუებდნენ საბჭოთა სკოლების მოსწავლეებს, სადაც გეოგრაფიაში გვასწავლეს, რომ ხმელეთის ის ნაწილი, სადაც „ორ ზღვას შუა, საომარი იყო ლელო“, ევრაზიის კონტინენტს მიეკუთვნებაო. ანუ, ქართველები გეოგრაფიულად ევროპელებიც ვართ და იმავდროულად – აზიელებიც. რაც შეეხება კულტურას, გნებავთ მენტალობას, აქაც მსგავს სიტუაციაში ვართ. როგორც იტყვიან, „FიFტი-FიFტი“, ანუ, ისტორიულად თანაბრად შევითვისეთ აზიურ-აღმოსავლური და დასავლურ-ევროპული კულტურებიდან საუკეთესო. რის დროსაც ზედმეტად არცერთი მხრისკენ არ გადავხრილვართ.

ანუ, ქართველებისთვის მიუღებელი აღმოჩნდა, როგორც ისლამურ-აზიური დესპოტია, რისი დასტურიც თუნდაც მრავალსაუკუნოვანი ქალის კულტია საქართველოში და ასევე დასავლური ფსევდოლიბერალიზმი, რომელიც ადრეც და მით უმეტეს დღესაც, რელიგიური მწვალებლობის და ხორციელი გარყვნილების პროპაგანდით უპირისპირდებოდა ქართულ ცნობიერებას.

პირველ შემთხვევაში სხვადასხვა კულტურებიდან საუკეთესოს აღება-შეთვისებაში, ანუ, როგორც დიდი ჭაბუა ამირეჯიბი იტყოდა, გაქართულებაში, ჩვენი მართლმადიდებლური აღმსარებლობა დაგვეხმარა და ამავე რწმენამ დაგვიცვა ზედმეტად გააზიურება-გაევროპელებისგან. ასე რომ, თუ იქით არა, აქეთ ნამდვილად არაფერი გვაქვს განათლებული ევროპიდან სასწავლი. რადგანაც რაც იყო ღირებული, ჩვენმა სულგანათლებულმა წინაპრებმა აღმოსავლეთ-დასავლეთისგან ისწავლეს და გაიქართულეს. ჩვენ კი მათი დანატოვარის, ნაანდერძევის გაფრთხილება და გათვალისწინება გვმართებს.

მოკლედ რომ ვთქვათ, ცნობილი ფრაზა, „მე ვარ ქართველი და მაშასადამე ვარ ევროპელი“, ჩემი აზრით, მთლად სწორი არ უნდა იყოს. რადგანაც ჯერ ერთი, ზემოთ თქმულიდან გამომდინარე, აზიელებიც ვართ და ევროპელებიც. ეგეც არ იყოს, როდესაც ამბობ – „მე ვარ ქართველი“, ამას არავითარი „მაშასადამე“ აღარ სჭირდება, რადგანაც ქართველები უნათესავო, ღვთის განგებით და მის მიერვე მხოლოდშობილი, ობოლი ერი ვართ და ისედაც, ყოველგვარი გეოგრაფიის გარეშე ცხადია, ვიზე და რაზეა ლაპარაკი.

ახლა მესმის მავანი ოპონენტის ხმა და მერე ევროპაში ბევრმა რომ არ იცის ქართველები ვინ არიან და საქართველო სად ოხრობაშიაო? რასაც ერთი ცნობილი ფილმიდან ფრაზით ვუპასუხებ: „თვალი დაუდგა ევროპას“! მით უმეტეს, რომ იქ არავინ გვეპატიჟება და გველოდება.

და აი მივადექით ამ წერილის მთავარ სათქმელს:

არავინ იცის ევრაზიული კავშირი გაამართლებს, როგორც რეალური პოლიტიკურ-ეკონომიკური პროექტი თუ იგი წინასაარჩევნო პიარი, ანუ ბლეფი აღმოჩნდება. მაგრამ ერთი წუთით წარმოვიდგინოთ, რეალობის შემთხვევაში რას მიიღებს მსოფლიო?

რას და, დიახაც, ახალ უმძლავრეს პოლიტიკურ-ეკონომიკურ, შემდგომ ეტაპზე კი – სამხედრო ალიანსს. დიახაც რუსეთის, ამ უმდიდრესი ქვეყნის ჰეგემონიით. ანუ, ყოფილ საბჭოთა კავშირს მინუს ბალტიის ქვეყნები. ოღონდ ეს ვერ იქნება და არც იქნება ყოფილი საბჭოთა კავშირის ზუსტი ასლი, დე ფაქტო უნიტარული სახელმწიფო, როგორც ადრე იყო „თავისუფალ ერთა მძლე კავშირი ძმური“. რადგანაც იმ 70 წლის მანძილზე მომხდარ კარგსაც ისევე ხელაღებით განაქიქებენ, როგორც ცუდს, რუსებმაც ჭკუა ისწავლეს და აღარ მოისურვებენ საკუთარი მოსახლეობის კეთილდღეობის ხარჯზე სხვების, თუნდაც პოლიტიკური მოკავშირეების მუქთად ჭმევას. ევრაზიის კავშირი უნდა იყოს დამოუკიდებელი სახელმწიფოების მართლაც თავისუფალ ერთა (თავისუფლება და დამოუკიდებლობა ერთი და იგივე ცნებები არ არის) ნებაყოფლობითი კავშირი. სხვაგვარად ევრაზიის კავშირი ვერ შედგება და არა მხოლოდ იმიტომ, რომ დღეს 21-ე საუკუნეა, არამედ იმიტომაც, რომ ყოფილი საბჭოეთის ქვენებში 20 წლის მანძილზე დამოუკიდებლობის გემოც გაიგეს და შესაბამისად სახელისუფლებო, სამხედრო ელიტებიც ჰყავთ.

ყოველივედან გამომდინარე, ჩვენი სამაჩაბლო და აფხაზეთიც ამ ევრაზიის კავშირის შიგნით მოექცევა და თუნდაც ამიტომ ჩვენი ადგილი სად უნდა იყოს, თუ არა ასეთ ალიანსში?! ეს, რა თქმა უნდა, თუ კიდევ მივიჩნევთ ქართველები ამ ტერიტორიებს საქართველოს ნაწილად…

თუმცა ალბათ კმარა, სავარაუდო და ჯერ–ჯერობით ნაკლებად შესაძლებელ ევრაზიულ კავშირზე და რაც არის, იმ რეალობიდან ამოვიდეთ. რეალობა კი ის არის, რომ რუსეთი, ყოველგვარი ახალი კავშირის გარეშეც ინარჩუნებს გავლენას ე.წ. პოსტსაბჭოთა სივრცეზე და სავარაუდოდ ეს გავლენები უფრო გაძლიერდება და არა პირიქით.

ამიტომაც ჩვენს სახელმწიფოებრივ ინტერესებშია, რომ მაქსიმალურად ახლოს ვიყოთ ამ სივრცესთან. ეკონომოკურ-კულტურული კუთხით მაინც. რადგანაც ამ სივრცეში, ევროპისგან განსხვავებით, რუკების გარეშეც კარგად უწყიან, ვინა ვართ და სად არის საქართველო. უფრო მეტიც, რუსეთთან ჩვენი ორსაუკუნოვანი თანაცხოვრების მანძილზე არასოდეს ვყოფილვართ „ღარიბი ნათესავის“ როლში. არამედ ქართველები ყოველთვის პირველ პოზიციებზე იყვნენ კულტურა-ხელოვნება-მეცნიერება-ბიზნესში თუ იმპერიის საიმპერატორო კარზე, უმაღლეს სახელისუფლებო წრეებში.

საბჭოთა პერიოდი ხომ კიდევ უფრო აშკარად ადასტურებს ამას. ქართველი მეწაღის შვილი იოსებ ჯუღაშვილი ჯერ საბჭოეთის და შემდეგ ნახევარი მსოფლიოს წითელი იმპერატორი გახდა და ეგეც იქით იყოს, სწორედ საბჭოთა პერიოდში განიცადა ქართულმა ხელოვნებამ, მეცნიერებმამ, მედიცინამ და რა ვიცი, პრაქტიკულად ყველა დარგმა, მსოფლიო მნიშვნელობის რენესანსი.

დაბოლოს, ყოველივე ზემოთ თქმულიდან გამომდინარე ჩვენი ბუნებრივი ადგილი, გარკვეულწილად მშობლიურიც კი, სწორედ პოსტსაბჭოთა სივრცეშია. რადგანაც მხოლოდ იქ მიგველიან, ჯერ კიდევ მიგველიან, როგორც იტყვიან – გაშლილი ხელით. ეს რომ ასეა, ისიც მეტყველებს, რომ დღემდე ასიათასობით ქართველი ცხოვრობს და იღვწის რუსეთში. მათ შორის, დიდი ბიზნესში. აღარაფერს ვიტყვი შოუბიზნესზე. და ეს ყველაფერი აგვისტოს ომის და მას შემდეგ აგრესიული სახელისუფლო რიტორიკის ფონზედაც გრძელდება.

ეს, სხვათა შორის, იმაზედაც მეტყველებს, რომ რუსებს დიახაც ვერ წარმოუდგენიათ და არც უნდათ ქართველების გარეშე ცხოვრება. თორემ სხვა შემთხვევაში ერთ-ორ სატვირთო თვითმფრინავს არ გვაკმარებდნენ და დეპორტაციას კი არა, ქართველების ისეთსავე მასობრივ ინტერნიერბას მოახდენდნენ, როგორც ვოლგისპირა გერმანელებს გაუკეთეს დიდი სამამულო ომის დროს.

რა თქმა უნდა, არ მინდა ეს წერილი მავანმა რუსების გაფეტიშებად ჩამითვალოს. ბევრი სიმწარეც გვახსოვს ქართველებს ერთმორწმუნე რუსეთისგან, მაგრამ ისტორიული წარსული ხომ ავ-კარგის აწონ-დაწონვაც არის. ჰოდა, ეს ავ-კარგი აწონა თავის დროზე დიდმა ილია ჭავჭავაძემ და რუსეთთან საქართველოს შეერთება საბოლოოდ ცალსახად დადებით მოვლენად მიიჩნია!

მე ილია მართლის მჯერა და არა იმ ურწმუნო „ხლისტების“ ფარისევლური ვაი-ვიშისა, გადაღებილი ფრესკების, გაუქმებული ავტოკეფალიის თუ ბაგრატოვანთა სამეფო დინასტიის გაუქმების გამო.

და კიდევ, საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქის, უწმინდესის და უნეტარესის ილია მეორის მჯერა, რომელიც, როგორც სჩანს, მის მიერვე კანონიზირებული წმინდა ილია მართალივით ფიქრობს რუსეთ-საქართველოს ტკბილ-მწარე ურთიერთობებზე და ამიტომაც ეწვია ამას წინათ მოსკოვს. რის გამოც ქართველი ლიბერასტების რუპორის, ჟურნალ „ლიბერალის“ რისხვა დაიმსახურა.

ვისაც ამ წერილის არ გჯერათ, წმიდა ილია მართალს და პატრიარქს მაინც დაუჯერეთ – საქართველოს მომავალი ერთმორწმუნე რუსეთთან კეთილმეზობლური ურთიერთობების აღდგენაზე გადის და არა ლიბერასტულ დასავლეთზე.

დავით მხეიძე

]]> http://geurasia.org/tribuna/me-var-qartveli-mashasadame-evraziis-kavshiri/feed/ 3 http://geurasia.org/tribuna/hamlet-chipashvili-politikuri-sakitx/ http://geurasia.org/tribuna/hamlet-chipashvili-politikuri-sakitx/#comments Tue, 28 Jun 2011 19:51:29 +0000 caucasia http://geurasia.org/?p=23707

ბოლო ერთი კვირის განმავლობაში მართლაც საინფორმაციო ქარიშხალი დაატყდა საქართველოს მოსახლეობას. მხოლოდ არანორმალურ მენტალურ მდგომარეობაში მყოფი თუ გადაიტანდა ასეთს.

რედაქციის შენიშვნა – სურათზე: აშშ ყოფილი პრეზიდენტი ჯორჯ ბუში-უმცროსი, “ბრეცელის” ზედმეტად სწრაფი ჭამის შემდეგ, როდესაც პრეზიდენტმა (როგორც თავად მოყვა)  “ბრეცელი” ვერ გადაყლაპა და სახით მაგიდას დაენარცხა.

ნორმალურ საზოგადოებაში ესოდენ განსხვავებული და რაც მთავარია, ნეგატიური ინფორმაციის გააზრება-გადახარშვის პროცესს საკმაო დრო სჭირდება. აქ კი მოგაწვდიან ინფორმაციას და მეორე დღესვე ის კანონად იქცევა. საზოგადოებამ ვერც კი მოასწრო გავრცელებული ინფორმაციისთვის ჯეროვანი ყურადღების დათმობა, რომ თბილისის საკრებულომ კანონად აქცია.

გადაწყვეტილების მიღებისთანავე ნაგვის გატანის გადასახადი უმალ მიება თითოეული თბილისელის მიერ დახარჯულ შუქის კილოვატ/საათს, რითაც ქალაქის დასუფთავების სამსახურის და ცხადია ქალაქის მერის ჯიბეები „ინოვაციური“ ძალისხმევით ერთი-ორად გასუქდება. ქალაქის თავის, უგულავას განმარტებით და „ასე შემდეგის“ ძახილით, ის და მისი გუნდი ზრუნავს თბილისელებზე და ამიტომაც გადაწყვიტეს ისეთის გამოგონება ოდნავ გამოფხიზლებული ქალაქელები, რომ შოკში ჩააგდო. სრული და მუდმივი შოკი გადასახადის ქვითრის მიღებას მოჰყვება.

ხელისუფალთა მხრიდან მუდმივი „ზრუნვა“ ხალხზე არახალია. გახსოვთ, ერთ-ერთი „მზრუნველი“ ნაბიჯი პრეზიდენტმა რომ გადადგა ჩოჩელის სამფლობელოში და თვალი აგვიხილა – ქართველებმა ხორცის დამუშავება არ ვიცითო, ჩოჩელი, დასავლური ტექნოლოგიების დახმარებით გვასწავლის, როგორ მოვიქცეთო. ჩოჩელმაც არ დაიზარა და მოითხოვა – ყველა დასაკლავი საქონლის მასთან მიტანა. ატყდა ერთი აურზაური გრძელ, იძულებით რიგში ჩამდგარი მოვაჭრეებისა და ყასბების მხრიდან. იყო საპროტესტო გამოსვლებიც, მაგრამ ხელისუფალთა მთავარი მიზანი – ხორცზე ფასების მომატება შედგა.

მას შემდეგ ნახევარი წელი გავიდა და ისევ ჩოჩელის მონოპოლიამ „გაგვახარა“. ნატახტრის საწარმოს ახალმა მკაცრმა შეზღუდვამ ხორცზე ფასების კიდევ უფრო დიდი გაზრდა გამოიწვია. გაიზარდა ხორცით მოვაჭრეთა აღშფოთებაც, რაც საპროტესტო გამოსვლებსა და გაფიცვებში აისახა, მაგრამ შედეგი – ნული. საქონლის ხორცის ფასებმა სარეკორდო მაჩვენებელს გადააჭარბა – ხარისხის მიხედვით მან 15 ლარიდან 23-25 ლარს მიაღწია და თუ ასე გაგრძელდა, ფასები კიდევ უფრო გაიზრდება.

ხორცი, კვების აუცილებელი პროდუქტებიდან ზედელიკატეს პროდუქტად გადაიქცა, რაც იმაზე მიგვანიშნებს, რომ საქართველოს მოსახლეობის უაღრესად მცირე ნაწილს თუ ექნება მისი გასინჯვის შესაძლებლობა. ხალხზე ზრუნვის ქართული ვარიანტი სახეზეა.

ხორცის ფასების გაზრდით გამოწვეული ყაყანი, როგორც ჩანს ხელისუფალთა სასმენ აპარატამდეც მივიდა და ბევრი იფიქრა თუ ციტა ვიცე-პრემიერ ბარამიძის პირით „გამოგვიტყდა“, რომ ხორცის ფასების გაზრდა მას ევროკავშირმა დააძალა. როგორც ირკვევა, ჩოჩელი და ევროკავშირის კომისიის თავმჯდომარე ბაროზუ ახლო ნათესავები ყოფილან. ამიტომაც, სწორედ ბაროზუს ბრძანებით მთელ საქართველოს საქონელი ჩოჩელთან უნდა დაეკლა. რას ვერჩით ჩვენს „კუტუნია“ ბიჭებს, როგორც ერთხელ მათ აწ განსვენებულმა ჟვანიამ უწოდა? რა შუაშია მიშიკო, როდესაც „ჟოზიკოს“ (ბაროზუს) „გავუბედნიერებივართ“?

საინტერესოა, მოისმინა თუ არა ბარამიძის ცილისმწამებლური განცხადება ევროკავშირის ელჩმა საქართველოში და როგორია მისი აზრი? მართალია ამით ვითარება არ შეიცვლება, მაგრამ გულს მაინც მოვიფხანთ.

ევროპასთან ინტეგრაციის მთავარმა უსტაბაშმა თავის გამოსვლაში ევროკავშირისადმი რისხვა არ დაიშურა – ეს როგორ შეიძლებოდაო. კეთილი, მაგრამ ვიცე-პრემიერი, პრემიერი, პრეზიდენტი არაფერს ნიშნავს? თუ ფასების მომატება არ გინდოდათ, როგორ მოგამატებინათ ვიღაც გადამთიელმა, რომელმაც არც საქართველო იცის და არც მისი მოქალაქის თვიური შემოსავალი? და თუ მართლაც დაიჩემა, ის არის ხელისუფალი, თუ თქვენ?

მაგრამ სხვისკენ ხელის შვერა ჩვენი ხელისუფლების ნაცადი მეთოდია. სწორედ ეს ბრძანა სულ ახლახანს საქართველოში საფრანგეთის ელჩმა ერიკ ფურნიემ – დამნაშავეს გარეთ ნუ ეძებთ, ქვეყნის შიგნით ეძებეთო და სიბრაზისგან გადააჩიჩინა ქართული პოლიტიკა-პოლიტოლოგია, ეს რა თქვაო, ეს, როგორ გაბედაო, ფურნიე ჩვენი მეგობარია, თუ ჩვენი მტრისო, გავაძეოთ საქართველოდანო და სხვა. ფსევდოპატრიოტულმა რიტორიკამ მთელი ქართული მედია დაიპყრო. განსაკუთრებით აქტიურობდნენ ხელისუფლების უკანალთა მლოკველი ექსპერტობა. თვით ხელისუფლება გაოგნებული, მაგრამ სულგანაბული თვალს ადევნებდა მოვლენებს. კიდევ კარგი – ცხელ გულზე რაიმე ბრიყვული დიპლომატიური ნაბიჯი რომ არ გადადგა.

მაინც რა ბრძანა ფურნიემ ისეთი, ჩვენ, რომ არ ვიცით? მაგრამ ვიცით თუ არა, ესეც საკითხავია. შესაძლოა ვიცით, მაგრამ სინამდვილის საწინააღმდეგო ვერსიას ავყევით და ტყუილი დავიჯერეთ. ტყუილი, რომლის მიხედვით, ცხინვალში ომი რუსეთმა დაიწყო, ჩვენ კი იძულებული ვიყავით გვეპასუხა. ეს ვერსია ქართული ტელესივრციდან 24 საათის განმავლობაში თავს ეხვევა საქართველოს მოსახლეობას.

ხელისუფლებამ მედიაც აღარ იკმარა და ჰოლივუდს მიადგა – რამდენიმე ათეული მილიონით დატვირთული ჩემოდნებით ახალი პასკვილის გადასაღებად. ასე შეიქმნა კინორეჟისორ ჰარლენის ფილმი „აგვისტოს 5 დღე“. ფილმის მნახველი ვერაფრით მიხვდება, რომ ცხინვალის ავანტიურა სააკაშვილის თავში დაიგეგმა და არა კრემლის პირველ პირთა თავებში. ფილმის გადაღებით ამერიკელებმა კიდევ ერთხელ დაგვანახეს საკუთარი ნამდვილი სახე. ცხადია, ფილმი ჭეშმარიტი ფაქტების ისტორიულ აღმნუსხველად ვერ გამოდგება, მაგრამ რამდენ უვიცს შეაცვლევინებს აზრს რუსეთის მიმართ?

დავუბრუნდეთ ფურნიეს – ქვეყნის შიგნით ეძებეთ დამნაშავეო არა მარტო 2008 წლის ომის დაწყებას ეხება, არამედ საქართველოს მენშევიკური ხელისუფლების „საგმირო“ საქმეებსაც. მაშინაც, ისე, როგორც 2008 წელს, თბილისმა ოს სეპარატისტთა მიმართ სამხედრო ძალა გამოიყენა და სისხლის გუბეები დააყენა.

1990 წელს, გამსახურდიას ხელისუფლების პირველსავე დღეებში საქართველოს უზენაესი საბჭოს დავალებით შეიქმნა სამხრეთ ოსეთის ოლქის სტატუსის შემსწავლელი კომისია, ცნობილი მეცნიერებისა და საზოგადო მოღვაწეების მონაწილეობით. მომდევნო წელს, ხანგრძლივი და ნაყოფიერი მუშაობის შედეგად დაიდო ბროშურა, სადაც სწორედ ისაა ნახსენები, რაც ბრძანა ფურნიემ, ანუ: „საქართველოს მთავრობამ აჯანყებული ოსების მიმართ სასტიკი ულმობლობა გამოიჩინა. სოფელ ყორნისის, როგორც აჯანყების ერთ-ერთი კერის გადაწვის თაობაზე სპეციალური დადგენილება იქნა მიღებული. ყოველივე ეს ქართული წყაროებითაც მტკიცდება. სამოცდაათი წელი გავიდა მას შემდეგ, მაგრამ ამ ტრაგედიის დროს მიყენებული ჭრილობები ჩვენს ხალხებს დღესაც მოუშუშებელი აქვთ. ამბობენ ჭრილობებს სიმართლე კურნავსო, არა ურთიერთ საყვედურისათვის, არამედ სიმართლის დასადგენად და სამომავლო გაკვეთილების გამოსატანათ ობიექტური ისტორიის მოხმობაა საჭირო“.

ასე, რომ დამნაშავე, ფურნიეს არ იყოს, საკუთარ თავში უნდა ვეძიოთ. რაც შეეხება ე.წ. პატრიოტებს, დიპლომატიის არ მცოდნეებს, შევახსენებ, რომ ელჩი არის თავისი ქვეყნის მთავრობისა და პრეზიდენტის წარმომადგენელი და უპირველესად გამოხატავს არა საკუთარ, არამედ სახელმწიფოს აზრს. გულზე ხელი დავიდოთ და ვთქვათ – რა ისეთი განსხვავებული აზრი გამოთქვა ფურნიემ მისი პრეზიდენტის აზრისგან განსხვავებული?!

დოვილის „დიდი რვიანის“ ფორმატში სარკოზის მიერ ნათქვამი გაცილებით მკაცრი და ობიექტური იყო, ვიდრე ფურნიეს განცხადება. იქნებ გაგვეწყვიტა საფრანგეთთან დიპლომატიური ურთიერთობა?! გავწყვიტოთ და რას დავიჭერთ იმასაც დავინახავთ. ვერც ფურნიეს გამოაცხადებს ხელისუფლება პერსონა ნონ-გრატად, ვინაიდან ასეთი ნაბიჯი დაასამარებს ისედაც საიქიოში მყოფ საქართველოს ხელისუფლებას.

დიპლომატიაში არცთუ იშვიათია ელჩის მიერ ადგილსამყოფელი ქვეყნის აუგი მოხსენიება და აქედან გამომდინარე პერსონა ნონ-გრატას ერთობ არასასურველი მდგომარეობის მოპოვება, მაგრამ იმ ქვეყნებსა და საქართველოს შორის დიდი სხვაობაა. თუ ევროკავშირი, სადაც საფრანგეთი მთავარი მოთამაშეა, ხორცზეც ფასს გიწესებს, რა უნდა ვთქვათ სხვა საკითხებზე? თავისთავად იბადება კითხვა – არის თუ არა ეს ქვეყანა და ამ ქვეყანას ჰყავს თუ არა ხელისუფლება? ასე, რომ ბატონი ერიკ ფურნიე ცამდე მართალია და სწორედ ამ სიმართლისთვის უნდა ვუთხრათ მას მადლობა, ნაცვლად გაკიცხვისა.

არანაკლები რისხვა დაატყდა თავს საქართველოში აშშ-ს ელჩს ჯონ ბასს, ძირითადად ოპოზიციონერებისგან. ბასმა ბრძანა, რომ 25-26 მაისს ხელისუფლების მიერ ძალით პარლამენტის წინა მოედნის გათავისუფლება კანონიერი იყო. ელჩის მიერ 25 მაისამდე გაკეთებულ განცხადებებს გარკვეული სტიმულატორის ეფექტი ჰქონდა ხელისუფლებაზე. ზოგმა ისიც თქვა – სარეკომენდაციოცო, მაგრამ მარტო ელჩია დამნაშავე? იქნებ ოფიციალური ვაშინგტონია შუაში და არა „ფოსტალიონი“ ბასი? ამ შემთხვევაშიც ისე, როგორც ზემოთაღნიშნულში, ელჩი საკუთარი ხელისუფლების „რუპორია“.

ვაშინგტონის დამოკიდებულება სააკაშვილისადმი არის ცალსახად დადებითი. სააკაშვილი მისი ჯილაა – კავკასიაში ამერიკის აზრების გამტარებელი. ასეთ ვითარებაში ოფიციალურ ვაშინგტონს სურვილი აქვს დიდხანს შეინარჩუნოს მისი „მონაპოვარი“ ხელისუფლებაში. ამიტომაც ცდილობს ის ყოველგვარი მხარდაჭერა გამოხატოს სააკაშვილის მიმართ. გავაძევოთ ბასი საქართველოდან? და შეუძლია ამის გაკეთება სააკაშვილს? ცხადია არა. ხოლო ის ზღაპრები, რომ ამერიკას ავუხსნათ, რას წარმოადგენს სააკაშვილი, რომ ვაშინგტონმა არაფერი იცის სააკაშვილის, თუნდაც ბასის შესახებ, ისეთივე აბსურდია, როგორც ბასის პერსონა ნონ-გრატად გამოცხადება.

როგორც ამბობენ, ზოგიერთი ჩიტი კურკოვანი ხილის გადაყლაპვამდე ნაყოფს უკან იზომებს, მონელების შემდეგ კურკა გამოეტევა თუ არა. ძვირფასო პოლიტიკოს-პოლიტოლოგებო, მიბაძეთ ბრძენ ფრინველებს და ისეთ პოლიტიკურ საკითხს ნუ გადაყლაპავთ, მონელება რომ გაგიჭირდეთ!

ჰამლეტ ჭიპაშვილი

მკითხველთა ყურადღებას მივაპყრობთ საქართველოს ხალხების მსოფლიო კონგრესის პრეზიდენტის ალექსანდრე ებრალიძის მეტად საინტერესო მიმართვაზე საქართველოს პოლიტიკური პარტიებისა და მოძრაობებისადმი. ამ წერილში ჩამოყალიბებულია 26 მაისს ხელისუფლების მიერ მშვიდობიან მომიტინგეებთან სისხლიანი ანგარიშსწორების შემდეგ შექმნილი ურთულესი სიტუაციიდან გამოსვლასთან დაკავშირებული მოსაზრებები და შესაძლებლობები.

ევრაზიის ინსტიტუტი ეჭვობს, რომ ებრალიძის ამ ინიციატივას ფორმალურად “ოპოზიციური” და “ნეიტრალური” მასმედია საქართველოში უბრალოდ მიაჩუმათებს, რომ აღარაფერი ვთქვათ მთავრობისადმი პირდაპირ დაქვემდებარებულ სატელევიზიო არხებზე. წივილ-კივილი და ემოციების ამოფრქვევა მათ დაეწყებათ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუკი ქართულ პოლიტიკურ სპექტრში გამოჩნდებიან პასუხისმგებლობით აღვსილი ძალები და გამოეხმაურებიან ამ ინიციატივას.

საქართველო – 2011. ვინ არის დამნაშავე, რა და როგორ ვაკეთოთ?

რას წარმოადგენს საქართველო დღეს, როდესაც ქვეყანაში გაცხარებული კამათი მიმდინარეობს იმასთან დაკავშირებით, რომ ხალხის სისხლი კიდევ ერთხელ დაიღვარა თბილისის ქუჩებსა და მოედნებზე?

სამწუხაროა, მაგრამ ფაქტია, რომ საქართველო დღემდე ვერ ჩამოყალიბდა სრულყოფილ სახელმწიფოდ.

ის არასრულყოფილია იმის გამო, რომ 20 წლის დამოუკიდებლობის მანძილზე ვერ ეღირსა ხელისუფლებას, რომელსაც ხალხის ნდობა ექნებოდა. განადგურებულია მრეწველობა და სოფლის მეურნეობა, ქვეყანას აქვს უდიდესი საგარეო ვალი, ქვეყნის მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი გაღატაკებულია. მიუხედავად ხელისუფლების გამუდმებული მტკიცებისა, არ არსებობს ეკონომიკის აღორძინების რეალური პერსპექტივები. ქვეყანას არ აქვს დამოუკიდებელი საგარეო პოლიტიკა.

ყველა ამ ფაქტორმა გამოიწვია ქვეყნის მოსახლეობის მასობრივი გადინება სხვა ქვეყნებში, რაც, თუ გაგრძელდა, იქამდე მიგვიყვანს, რომ საქართველოში უბრალოდ აღარ დარჩება ქართველი.

დაბოლოს, ტერიტორიული მთლიანობის დაკარგვის ფონზე მმართველი ძალა ავლენს უნიათობას, არ აქვს სურვილი და არ შესწევს უნარი, გამოასწოროს ტრაგიკული სიტუაცია.

დღეს მთავარი კითხვებია – ვინ არის დამნაშავე? რა უნდა გავაკეთოთ? როგორ უნდა გავაკეთოთ?

ვინ არის დამნაშავე? ხელისუფლება პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილისა და მასთან დაახლოებული პირების სახით, ასევე ოპოზიციის ყველაზე ამბიციური ლიდერები, რომლებმაც პირადი ინტერესები საზოგადოების ინტერესებზე მაღლა დააყენეს და, შედეგად, ხალხის ნდობა და სიმპათია დაკარგეს.

რა უნდა გავაკეთოთ? უნდა ვაწარმოოთ რეალური პოლიტიკური ბრძოლა; მოვემზადოთ საპარლამენტო და საპრეზიდენტო არჩევნებისათვის, დავაგროვოთ ენერგია და რესურსები გამარჯვებისათვის; გავაერთიანოთ ოპოზიციური ძალები და წამოვაყენოთ საერთო ლიდერი, რომელსაც ექნება უნარი, დიალოგის გზით შეთანხმებას მიაღწიოს წამყვან გეოპოლიტიკურ ცენტრებთან და იმავდროულად, განახორციელოს პოლიტიკა, რომელიც საქართველოს ეროვნულ ინტერესებს შეესაბამება.

როგორ უნდა გავაკეთოთ?

1. ოპოზიციის მხრიდან პოლიტიკური ბრძოლის ყველა მონაწილემ ნათლად უნდა გაიგოს, რომ ერთიანი მთავარი მიზანია სააკაშვილის ხელისუფლებისა და მისი გუნდის გადადგომა.

2. უნდა შესრულდეს ხალხის მოთხოვნა – შეიქმნას ერთიანი ოპოზიცია. უნდა გავთავისუფლდეთ საკუთარი ამბიციებისაგან, დავივიწყოთ ძველი უთანხმოება და წყენა. სხვაგვარად, დამარცხება გარდაუვალია, ეს კი საქართველოს დამარცხების ტოლფასი იქნება.

3. უნდა წამოვაყენოთ საერთო ლიდერი. საპარლამენტო რესპუბლიკაზე გადასვლა არ ნიშნავს, რომ ხელისუფლება თავმოყრილი იქნება უღიმღამო დეპუტატთა ჯგუფის ხელში. საქართველოს, როგორც ნებისმიერ სხვა ქვეყანას, ისტორიის გადამწყვეტ მომენტში ლიდერი სჭირდება.

ცალკე პრობლემაა ქართული დიასპორები საზღვარგარეთ. სამშობლოში ღირსეული სამსახურისა და პერსპექტივის უქონლობის გამო მილიონნახევარი სხვა ქვეყნებში გადახვეწილი ჩვენი თანამემამულე ყოველწლიურად საქართველოში თავის ოჯახის წევრებსა და ახლობლებს უცხოეთში მძიმე შრომით ნაშოვნ ასობით მილიონ რუბლს, დოლარს თუ ევროს უგზავნის. როდესაც სააკაშვილი საზღვარგარეთიდან ფინანსურ ნაკადებზე საუბრობს, შიშით მალავს იმ ფაქტს, რომ მხოლოდ საზღვარგარეთ მყოფი თანამემამულეების დახმარებით შეუძლია საქართველოს მოსახლეობის მნიშვნელოვან ნაწილს, შიმშილით სიკვდილს გადაურჩეს. ამიტომაც, ქართულ დიასპორებს უნდა ჰქონდეთ ხმის უფლება ისტორიული სამშობლოს მომავლის გადაწყვეტის საქმეში.

ჩვენ უნდა მივაღწიოთ იმას, რომ ყველა ადამიანმა, რომელიც წარმოშობით საქართველოდანაა, მიიღოს საქართველოს მოქალაქეობა სურვილის შემთხვევაში. საქართველოსთვის დადგა ჟამი, მთელი მსოფლიოდან შეკრიბოს თავისი შვილები, როგორც ამას მრავალი ქვეყანა აკეთებს.

თავის მხრივ, ქართული დიასპორებიც ვალდებული არიან, აქტიური მონაწილეობა მიიღონ მომავალ საარჩევნო პროცესებში, აამოქმედონ თავიანთი სოლიდური შესაძლებლობები და ხმა მისცენ გაერთიანებულ ოპოზიციას.

ჩვენ ყველას, ვინც საქართველოში ცხოვრების გაუმჯობესებას ვესწრაფვით მთელი ხალხის საკეთილდღეოდ, ერთნაირად გვეხება იესო ქრისტეს გაფრთხილება: „ყოველი სამეფო, თავის თავის წინააღმდეგ დაყოფილი, გაუდაბურდება, და ყოველი ქალაქი და სახლი, რომელიც დაიყოფა თავის თავის წინააღმდეგ, ვერ გაძლებს(მათე. 12:25)“.

აქედან გამომდინარე, დღეს ჩვენ ახალი ინიციატივით გამოვდივართ: დავაარსოთ სახალხო ერთობის ფორუმი, რომლის მიზანი იქნება საქართველოს ოპოზიციური ძალებისა და ქართული დიასპორების გასაერთიანებლად წინადადებების შემუშავება, პროგრამის ძირითადი მიმართულებების, მოქმედების ტაქტიკისა და მომავალი საქართველოსთვის სხვა აქტუალური საკითხების განხილვა. ფორუმის მუშაობაში მონაწილეობა შეუძლიათ ნებისმიერი პოლიტიკური ძალების, არასამთავრობო ორგანიზაციების წარმომადგენლებს, ასევე საზოგადო მოღვაწეებს, რომლებსაც აღელვებთ ჩვენი საერთო სამშობლოს მომავალი. გვესმის, რომ ძალიან რთულ საქმეს გთავაზობთ. საქართველოსა და მის ფარგლებს გარეთ არსებობს სხვადასხვა ოპოზიციური გაერთიანებები (”რვიანი”, სახალხო კრება, საქართველოს ხალხთა მსოფლიო კონგრესი და სხვა). მრავალ მათგანს ერთმანეთში შეურიგებელი პოლემიკა აქვს, მათი ლიდერები უარს ამბობენ ნებისმიერ ინიციატივაზე, თუ ისინი სხვისგან მოდის. ჩვენ პირდაპირ ვამბობთ – ერთი ნაბიჯით უნდა დავშორდეთ იმას, რაც გვყოფს, რათა წინ ვიაროთ გაერთიანებისაკენ! ისიც კმარა, რომ საქართველოს ხელისუფლება ყველაფერს აკეთებს, რათა ერთმანეთს წაგვკიდოს. ნუ გავახარებთ მას ჩვენი გაუთავებელი უთანხმოებით. სრულიად ნათელია, რომ ოპოზიციონერებს შორის არიან ისეთებიც, რომლებიც სიტყვით სააკაშვილს აკრიტიკებენ, სინამდვილეში კი მის ნებას ასრულებენ. ნუ შევუშინდებით ამას, ჩვენი საერთო საქმის სიმართლე, რომელსაც ხალხის მხარდაჭერა აქვს, მათაც აიძულებს ხელი აიღონ ასეთ მცდარ მოქმედებაზე.

რასაკვირველია, კარგი იქნებოდა სახალხო ერთობის ფორუმი ჩვენს ძველ დედაქალაქ მცხეთაში, საქართველოს სულიერ ცენტრში შეგვეკრიბა, მაგრამ ეს ნიშნავს, რომ იგი მთლიანად სააკაშვილს დავუქვემდებაროთ – დიასპორებისა და საერთაშორისო დამკვირვებლების წარმომადგენლებს არ შეუშვებენ ქვეყანაში, ხოლო თვითონ ფორუმი პროვოკაციების, დაშინების, მოსმენისა და თვალთვალის ატმოსფეროში წარიმართება.

მიზანშეწონილი იქნება ფორუმის ჩატარება ვენაში, სტრასბურგში ან ბრიუსელში, სადაც შეიძლება ევროპის საზოგადოების უშუალო მხარდაჭერის იმედი ვიქონიოთ. საქართველოს ხალხთა მსოფლიო კონგრესი მზადაა, თავის თავზე აიღოს საორგანიზაციო საკითხები.

საქართველოს სიყვარულითა და ურთიერთპატივისცემით ნაბიჯ-ნაბიჯ ვივლით წინ სახალხო ერთობის ფორუმისაკენ, საერთო გადაწყვეტილებების მიღებისა და საპარლამენტო და საპრეზიდენტო არჩევნებში გამარჯვებისაკენ!

ალექსანდრე ებრალიძე,

საქართველოს ხალხთა მსოფლიო კონგრესის პრეზიდენტი

საკონტაქტო მისამართი:

1010 ვენა, ავსტრია, შტუბენბასტაი 12/12

ტელ: +43/676 62 583 64

ელ-ფოსტა: darbazi@eclipso.at

კითხვა: რას ნიშნავდა სამხრეთ ოსეთსა და აფხაზეთში რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტის სერგეი ლავროვის ვიზიტი?

პასუხი: მისი ვიზიტი იმ გზის გაგრძელება იყო, რაც რუსეთმა აირჩია. გავიხსენოთ 2008 წლის ომის შემდგომი პერიოდი. პრეზიდენტ მედვედევის გამოსვლაში ერთი ფრაზა იყო გაჟღერებული, რომ რუსეთს ეს გადაწყვეტილება, ანუ სამხრეთ ოსეთისა და აფხაზეთის დამოუკიდებლობის აღიარება, იოლად არ მიუღია. რუსეთის პრეზიდენტის განცხადება მიგვანიშნებს, რომ კრემლი უბრალოდ იძულებული იყო, ეს ნაბიჯი გადაედგა და აფხაზეთის და სამხრეთ ოსეთის აღიარება სულაც არ ყოფილა რუსების სანუკვარი ოცნება. ახლაც თამაშობს რუსეთის ხელისუფლება, თითქოს დამოუკიდებელ სამხრეთ ოსეთსა და აფხაზეთში ჩადის, სინამდვილეში კი თავადაც იცის, რომ ეს სიმართლე არაა, რადგან ორივე ეს რეგიონი რუსეთზე ტოტალურად დამოკიდებულია, ეკონომიკურიდან დაწყებული, სამხედრო თვალსაზრისით დასრულებული.

კითხვა: რატომ არ აწყობდა რუსეთს ჩვენი ტერიტორიების დამოუკიდებლად აღიარება?

პასუხი: ეს სიტუაცია შეიძლება მოსწონდეთ აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში არსებულ ელიტებს, რადგან რუსული ცხოვრების პირობები უკეთესია, მაგრამ ჩვენი მეზობლისთვის არის თავის ტკივილი, რადგან რუსეთმა ეს სახელმწიფოები უნდა უზრუნველყოს. ზემოთ უკვე ვთქვი, რომ აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი არა დამოუკიდებელი, არამედ რუსეთზე დამოკიდებული ქვეყნებია. მოსკოვი ისედაც დიდ დახმარებას უწევს ჩრდილოკავკასიურ ავტონომიურ რესპუბლიკებს, რომლებისთვისაც უზარმაზარი თანხები იხარჯება. აქედან გამომდინარე, მას დამატებითი ტერიტორიების შენახვა აღარ აწყობდა. ლავროვის ვიზიტი არ უნდა გაგვიკვირდეს, ის იძულებულია, დაწყებული თამაში გააგრძელოს. ყოველივე ამას მთლად მარტო სააკაშვილის პოლიტიკას ნუ დავაბრალებთ. რადიკალური ანტირუსული რიტორიკა 1989 წლის აპრილის დღეებში დაიწყო და ასე მოვდივართ დღემდე.

კითხვა: მაშინ ჩნდება კითხვა… რატომ აღიარა, თუ ეს გადაწყვეტილება მის პოლიტიკასა და ეკონომიკაზე უარყოფითად აისახებოდა?

პასუხი: აკი გითხარით, იძულებული იყო–მეთქი. ამ შემთხვევაში ეკონომიკაზე და ზოგად პოლიტიკურ მიზნებზე მაღლა კონკრეტული გარემოება იდგა: რუსეთს რომ არ ეღიარებინა ეს ორი რესპუბლიკა დამოუკიდებლად, მაშინ მას კონტროლი უნდა დაეკარგა სიტუაციაზე, მოსკოვს აღარ ექნებოდა იურიდიული უფლება, ჯარები დაეტოვებინა ამ ტერიტორიებზე. სწორედ ამგვარი პროვოკაცია მოუწყეს სააკაშილის ხელით ამერიკელებმა რუსეთს, ფაქტობრივად აიძულეს იგი, რომ მიეღო ნაკლებად მომგებიანი გადაწყვეტილება. რუსეთს აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი “შეტენეს”, თან ისე, როგორც “დამოუკიდებელი სახელმწიფოები” და პარალელურად რუსეთსა და საქართველოს შორის საბოლოოდ გააფუჭეს ურთიერთობა, ეს კი ამერიკას აწყობს, ამ ფონზე იგი აძლიერებს თავის პოზიციებს საქართველოს დარჩენილ ტერიტორიებზე. დააკვირდით, ამერიკას არასოდეს გამოუხატავს ინტერესი აფხაზეთის და სამაჩაბლოს მიმართ, ამერიკას საქართველო აინტერესებს მხოლოდ, წითელი ხიდიდან ფოთამდე, როგორც “კორიდორი”. ამ “კორიდორის” ფუნქციონირებას კი აფხაზები და ოსები ხელს ვერ და არ უშლიან. სამაგიეროდ, “კორიდორად” ქცეული საქართველო ამერიკის მორჩილი ყმაა, არადა, რუსეთთან რომ დაბალანსებული ურთიერთობა გვქონდეს, აქ არც ამერიკის ტოტალური გავლენა იქნებოდა და არც სააკაშვილის რეჟიმი. მეტიც, ქვეყანას გაერთიანების მეტი პერსპექტივა ექნებოდა.

კითხვა: ედუარდ კოკოითთან შეხვედრის შემდეგ კონფერენციაზე რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა განაცხადა: “ჩვენ არასდროს მივატოვებთ სამხრეთ ოსეთს”… როგორ ფიქრობთ, როდისმე დათმობს რუსეთი ამ ტერიტორიებს და საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობა ასე აღდგება?

პასუხი: ჯერ უნდა გავერკვეთ, რა მიზანი გვაქვს. ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენა ის ფრაზაა, რომელიც განსაკუთრებით საშიშია აფხაზი და ოსი ხალხისთვის, რადგან ეს ტერმინი ომთან ასოცირდება. მათთვის მთავარია, როგორ ცხოვრებას შევთავაზებთ, რამდენად მივცემთ თავისუფლებას და რამდენად დავიცავთ მათ უფლებებს. თუ ამ ყველაფერს უზრუნველვყოფთ, რა თქმა უნდა, რუსეთის შუამავლობით, მაშინ მათაც დაუცხრებათ ჩვენს მიმართ ნეგატიური დამოკიდებულება და იფიქრებენ საერთო სახელმწიფოში ცხოვრების შესაძლებლობაზე. მათ ამისკენ უბრალოდ მომავალში შექმნილი ახალი გარემოებები უბიძგებენ. ამჟამად ასეთი რამ თითქოს წარმოუდგენელია, მაგრამ რეალობა ისტორიაში ადამიანების, მათ მიერ მიღებული პოლიტიკური გადაწყვეტილებებით იქმნება.

წყარო: 2011 წლის მაისის ჟურნალი “ქართული ელიტა”.

“საქართველოს ხალხთა მსოფლიო კონგრესი პატივს სცემს საქართველოს კანონებს და არ ახორციელებს ისეთ ქმედებებს, რომლებიც დაარღვევდნენ საქართველოს კანონმდებლობას, მათ შორის რომელიმე პოლიტიკური ქმედებების სფეროშიც”.

საქართველოს ხალხთა მსოფლიო კონგრესის პრესსამსახურის

განცხადება

1010 ვენა, ავსტრია, შტუბენბასტაის 12/12

ტელ: + 436765106439

შაბათს, 2011 წლის 21 მაისს საქართველოში „სახალხო კრება“ ატარებს საპროტესტო სახალხო აქციას, რომლის მიზანს წარმოადგენს აიძულოს ამჟამინდელი ხელისუფლება დაადგეს ქვეყნის დემოკრატიზაციის რეალურ გზას და ჩაატაროს ნამდვილად დემოკრატიული საპარლამენტო და საპრეზიდენტო არჩევნები საქართველოში. საქართველოს ხალხთა მსოფლიო კონგრესი სოლიდარობას უცხადებს ოპოზიციას და დიდად აფასებს იმ ადამიანთა სიმამაცეს, რომლებიც ღიად გამოდიან პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილის ანტისახალხო და ანტისახელმწიფოებრივი ქმედებების წინააღმდეგ. კონგრესის წევრები მზად არიან გვერდით დაუდგნენ ოპოზიციის ლიდერებს, მაგრამ, სამწუხაროდ, მოკლებულნი არიან ამ შესაძლებლობას, რადგან საქართველოს მთავრობა არ აძლევს საქართველოს მოქალაქეობას ყველას, ვინც წარმომავლობით საქართველოდანაა.

ამასთან, საქართველოს ხალხთა მსოფლიო კონგრესის პრესსამსახური უფლებამოსილია განაცხადოს, რომ საქართველოს ხელისუფლების ყველა პროვოკაციული განცხადება იმის თაობაზე, რომ კონგრესი აფინანსებს ოპოზიციის საქმიანობას, მოკლებულია ყველა საფუძველს. შეგახსენებთ, რომ ორი წლის წინ გივი თარგამაძემ, რომელიც საქართველოს პარლამენტის დეპუტატია სახელისუფლო პარტიიდან „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“, სიუჟეტში, რომელიც ნაჩვენები იქნა საქართველოს ტელევიზიის პირველი არხის ეთერში, უკვე სცადა დაედანაშაულებინა კონგრესის პრეზიდენტი ალექსანდრე ებრალიძე მუხროვანის ამბოხის მომზადების მონაწილეობაში. ა. ებრალიძის სარჩელის საფუძველზე თბილისის საქალაქო სასამართლომ დაადასტურა, რომ გივი თარგამაძემ ნამდვილად იცრუა საჯაროდ, მაგრამ ამისათვის პასუხი არ უნდა აგოს. ამჟამად მეორე სიცრუე მზადდება – შესაბამისი წყაროებიდან მიღებული ინფორმაციის თანახმად, საქართველოს ძალოვან სრუქტურებში მომზადდა ფალსიფიცირებული ვიდეოჩანაწერი იმის შესახებ, თუ როგორ აფინანსებენ ქართული წარმომავლობის რუსი ბიზნესმენები ოპოზიციური აქციების ჩატარებას საქართველოში.

პრეზიდენტ სააკაშვილისგან განსხვავებით საქართველოს ხალხთა მსოფლიო კონგრესი პატივს სცემს საქართველოს კანონებს და არ ახორციელებს ისეთ ქმედებებს, რომლებიც დაარღვევდნენ საქართველოს კანონმდებლობას, მათ შორის რომელიმე პოლიტიკური ქმედებების სფეროშიც.

საქართველოს ხალხთა მსოფლიო კონგრესის 430 ათასი  წევრი საუკეთესო სურვილებით ეხმიანება ქართული ოპოზიციის ლიდერებს  და წარმატებებს უსურვებს მათ კანონიერი მოთხოვნების რეალიზებაში.

გავერთიანდეთ და გავიმარჯვებთ!

]]> http://geurasia.org/tribuna/ebralidze-21-maisis-akciebi/feed/ 0 http://geurasia.org/tribuna/libia-targamadze/ http://geurasia.org/tribuna/libia-targamadze/#comments Tue, 03 May 2011 21:26:19 +0000 caucasia http://geurasia.org/?p=18482 ლიბიის მოვლენებს ქართული საზოგადოება აქამდე მხოლოდ მაყურებლის თვალით უმზერდა, მაგრამ შექმნილი ვითარების ფონზე, შესაძლოა, ლიბიაში ნატომ სახმელეთო ოპერაცია წამოიწყოს და გამორიცხული არ არის, რომ ქართველები ამ მოვლენების უშუალო მონაწილენი გახდნენ. უფრო მეტიც, შესაძლოა, ქართველების სისხლი ამჯერად ლიბიის ქვიშაზეც დაიღვაროს. რამდენად მოსალოდნელია ერაყისა და ავღანეთის შემდეგ ამჯერად ქართველები კადაფის პირისპირ ლიბიაში აღმოჩნდნენ?

ამ თემაზე გვესაუბრება ევრაზიის ინსტიტუტის ხელმძღვანელი, პოლიტოლოგი გულბაათ რცხილაძე.

- ბატონო გულბაათ, ქართველ ექსპერტებს შორის თქვენ, მგონი, ერთადერთი ხართ, ვინც სრულიად განსხვავებული კუთხით აფასებთ ლიბიის მოვლენებს. სინამდვილეში რატომ აუმხედრდა ლიბიის მოსახლეობა მუამარ კადაფის?

- ორი აზრი არ არსებობს, რომ ეს ინფორმაციები ყალბია. ლიბიის მოსახლეობის ძირითადი მასა კადაფის მართლაც რომ ამხედრებოდა, დღეს იგი დიდი ხნის დამარცხებული იქნებოდა, მაგრამ ამის აღიარება დასავლეთს არ აწყობს. მას რატომღაც ეგონა, მიმდინარე დაბომბვების ფონზე, კადაფის ჯერ სამხედრო ძალა განუდგებოდა, შემდეგ კი – მინისტრთა კაბინეტი, მაგრამ ამერიკის მოლოდინი, როგორც ხედავთ, არ გამართლდა. ეს ყველაფერი იმაზე მეტყველებს, რომ კადაფი ხალხის მასების თვალში მაინც ავტორიტეტულ ფიგურად რჩება, იგი საკმაოდ პოპულარულია და დღემდე აქვს საზოგადოების მხარდაჭერა.

ლიბია საკმაოდ რთული ქვეყანაა და ანალიზის გაკეთებისას კლანური და ტომობრივი ფაქტორებიც გასათვალისწინებელია, რაზეც ქართველ ექსპერტებს საერთოდ წარმოდგენა არ აქვთ. საქართველოში მხოლოდ არაბული ზმნის წარმოშობას განიხილავენ და ამას არაბისტიკას უწოდებენ. ახლო აღმოსავლეთის პრობლემატიკა ქართველი საზოგადოებისთვის და ვითომ ექსპერტებისთვის დღემდე უცხო ხილად რჩება. ამიტომაცაა ლიბიის მოვლენებზე საქართველოში მცდარი შეხედულებები. მთავრობის დაქირავებულ ე. წ. პოლიტოლოგებს პირი მოუღიათ და, აზრზეც არ არიან, ისეთ დასკვნებს აკეთებენ. სჯობს, “სიენენსა” და “ევრონიუსზე” გადმოცემული დეზინფორმაციით კვებას თავი დაანებონ და პრობლემა რეალურად შეისწავლონ, თუ დასკვნების დადების მცირეოდენი ამბიაცია მართლა გააჩნიათ.

არ შემიძლია აქვე ერთ მნიშვნელოვან საკითხს არ შევეხო – თუ რატომ გახდა დასავლეთისთვის აუცილებელი კადაფის მოშორება. კადაფი მხოლოდ 8-10 წლის წინათ დაუახლოვდა დასავლეთს. ეს იყო შერიგების საწყისი ეტაპი, რომელსაც მათ შორის ნავთობთან დაკავშირებული კონტრაქტების გაფორმებაც მოჰყვა. ამ გზით დასავლეთის კომპანიების ნაწილი ლიბიაში შევიდა. მაგრამ, მიუხედავად ამისა, კადაფის თავიდან მოშორება მაინც ხელსაყრელი იყო დასავლეთისთვის. ის ხომ, მუბარაქის მსგავსად, “დასავლეთის კაცი” არ იყო და არც დასავლეთის ინტერესებს გაატარებდა ლიბიაში. სხვათა შორის, მუბარაქზე დასავლურმა პრესამ მხოლოდ მას შემდეგ ატეხა მთელი ისტერია – მუბარაქი დიქტატორიაო, როცა მიხვდა, რომ მისი შენარჩუნება უკვე შეუძლებელი იყო, ამიტომ აღნიშნული რევოლუციების ტალღაში ამერიკამ ლიბია ხელოვნურად მოახვედრა.

- მაგრამ კადაფის დამარცხება ჯერჯერობით შეუძლებელი აღმოჩნდა…

- დღეს არსებული ტენდენციით თუ ვიმსჯელებთ, კადაფის დამარცხება მხოლოდ იმ შემთხვევაშია შესაძლებელი, თუ ლიბია ერთიანად დაიბომბება და მიწასთან გასწორდება, ანდა იქ სახმელეთო სპეცოპე¬რაციის განხორციელება დაიწყება.

- რამდენად შესაძლებელია საჰაერო და საზღვაო სპეცოპერაციების სახმელეთო ოპერაციით ჩანაცვლება?

- სხვათა შორის, სწორედ საამისო სიტუაცია მწიფდება, თუმცა დასავლეთს ამით თავის შეწუხება ამ ეტაპზე არ სურს. მან განაცხადა, რომ ამერიკის შეიარაღებული ძალები ლიბიის პროცესებში მონაწილეობას აღარ გააგრძელებს, მაგრამ საბრძოლო მზადყოფნაში მაინც არის. ობამას ადმინისტრაციას კიდევ ერთი, ახალი პრობლემის დამატება ნამდვილად არ სურს, მაშინ, როცა იგი სხვა პრობლემების წინა¬შე დგას, ყოველ შემთხვევაში, გარისკვას ჯერჯერობით ვერ ბედავს. დასავლეთს კადაფის იოლად მოცილება ჰქონდა ჩაფიქრებული და, რადგან ლიბიას მნიშვნელოვანი სამხედრო ძალა არ გააჩნდა, ეგონა, რომ სუსტ მოწინააღმდეგეზე ძალის დემონსტრირებას განახორციელებდა, მაგრამ მისი ვარაუდი არ გამართლდა.

- ამერიკა “პასიურობს”, თუმცა ამ პროცესებში ნატოს როლი გაიზარდა. მეტიც, საჭიროების შემთხვევაში, იგი საკუთარ თავზე სახმელეთო ოპერაციის ორგანიზებას იღებს…

- მას ეს მისია ამერიკამ გადააბარა, რათა საკუთარი პრობლემების გამო, ლიბიის პროცესებში მისი მონაწილეობა არ დაფიქსირდეს. მისია, უპირველეს ყოვლისა, საფრანგეთსა და დიდ ბრიტანეთს დაევალა. ნატო ის სუბიექტი არ არის, რომ საერთაშორისო პოლიტიკაში, ალიანსის კონსენსუსის გარეშე, გადაწყვეტილებები დამოუკიდებლად მიიღოს; მით უმეტეს, უკვე საიდუმლოს აღარ წარმოადგენს, თუ ვინ დგას რეალურად მის უკან. აქვე საგულისხმოა ის ფაქტიც, რომ ამერიკა და ნატო ღიად დგანან ერთ პოზიციაზე. მათი რიტორიკის თანახმად, დიქტატორ კადაფისგან მშვიდობიანი ხალხი უნდა “იხსნან”.

- თუკი სახმელეთო ოპერაცია განხორციელდა, ამერიკა კი შეიარაღებული ძალის გამოყენებაზე უარს აცხადებს, ნატოს დამატებითი სახმელეთო ძალები დასჭირდება. ამ ფონზე რამდე¬ნად შესაძლებელია, რომ ქართული ჯარი ლიბიაში კადაფის წინააღმდეგაც გამოიყენონ?

- საქართველოს ნატოში გაწევრიანება უკვე წარსულს ჩაბარდა. მიკვირს, ამაზე საუბარი როგორ არ რცხვენიათ ხელისუფლების წარმომადგენლებს.

ეგეც არ იყოს, რომელი ჯარით უნდა დაეხმაროს საქართველო ნატოს? რა ჯარი ეს არის, რომ ლიბიაში მოწინააღმდეგეები შეაშინოს?!

ხომ ხედავთ, წლების მანძილზე ნატო ქართველ ჯარისკაცებს ავღანეთში ხოცავს, მაგრამ ნატოს წევრობაზე საუბარიც ზედმეტია. ყოველგვარი წევრობის გარეშე იყენებენ საქართველოს თავიანთი ინტერესების გამო. საქართველოს ნადვილად არ შეუძლია ნატოსთან რაიმე ვაჭრობა დაიწყოს, რადგან ისედაც მთლიანად დასავლეთის სტრატეგიასაა დამორჩილებული. ასე რომ, მათთვის საქართველოს ალიანსში გაწევრიანება არანაირ პრიორიტეტს არ წარმოადგენს.

- ანუ საქართველოს ჯარს ლიბიის პროცესებში ჩართვა არ ემუქრება?

- საამისოდ გაეროს მანდატი იქნება საჭირო, ასევე – ნატოს წევრ ქვეყნებში კონსენსუსის მიღწევა. საერთოდ, ამ სახის მანდატი ძალიან იშვიათად გაიცემა. თუ რაღაც სიტუაციაში ქართული ჯარი ლიბიაში მაინც გამოიყენეს, ეს მოხდება საერთაშორისო ნორმების დარღვევით და აგრესორი ძალების – სარკოზისა და კამერონის ჩარევით. სხვანაირად ამის შეფასება არ შეიძლება. ყოველივე ამას კი უმძიმესი შედეგი მოჰყვება საქართველოსთვის, ისევე, როგორც – ავღანეთის შემთხვევაში. ადრე ქართული ჯარი მონღოლების დროს იხოცებოდა უაზროდ, ამ ბოლოს დროს – ერაყის მოვლენებისას; იმედია, ლიბიაც ჩვენი “მისახედი” არ გახდება. გარდა ამისა, ქართველებისთვის ლიბიის მიწას არანაირი პრიორიტეტი არ ექნება.

- ბატონო გულბაათ, როგორია “ენდიაის” რეიტინგების სანდოობაზე თქვენი მოსაზრება?

- “ენდიაის” ეს კვლევა არის მორიგი პროვოკაცია. ეს არის პირდაპირ ამერიკული ინსტიტუტები, რომლებსაც გინდა კოლონა დაარქვით და გინდა – საოკუპაციო ძალები. ალბათ, გახსოვთ, რა როლი შეასრულა 2008 წლის ვადამდელ არჩევნებში ანალოგიურმა ორგანიზაცია “აირაიმ”. იმავე პოლიტიკას აწარმოებს ეს “ენდიაიც”. მათ ყოველთვის ორი-ორი სახის მონაცემი გააჩნიათ: ერთი – ის, რაც ხალხს უნდა აჩვენონ, და მეორე – ის რეალური შედეგები, მათ მიერვე დაფარული, რომელთაც მერე შიდა საქმიანობისთვის იყენებენ. საკითხს რომ რეალურად შევხედოთ, დავინახავთ, რომ ამ ორგანიზაციებს, უბრალოდ, თავიანთი გათვლები აქვთ და არც ერთი მათგანი სულაც არ იკლავს ჩვენი სიყვარულით თავს, რომ მზამზარეული ციფრები დაგვილაგონ წინ. ნუთუ საქართველოში ერთი ქართული ორგანიზაცია არ მოიძებნა ამ კვლევების ობიექტურად ჩასატარებლად?! მაგრამ რას ვიზამთ, დღეს ამათი გრიალისა და ჭიხვინის დროა. მათ ხელშია მთელი საზოგადოების აზრის “კვლევაც”. საბოლოოდ კი ისეთ სავალალო შედეგებს ვიღებთ, როგორიცაა საზოგადოების დაშინება და ნიჰილიზმი.

რაც შეეხება პოლიტიკური პარტიების რეიტინგს, ამას სულაც არ სჭირდებოდა “ენდიაი”, ხალხმა ისედაც იცის, ვინ ვინაა. მაგრამ ხალხი დაშინებულია ხელისუფლების მიერ. ქუჩაში ნებისმიერი გამვლელი რომ გააჩეროთ და გამოჰკითხოთ ან, თუნდაც (როგორ ოპოზიციას ჩვევია) პრიმიტიულად, ოჯახებში ანკეტებით დაადგეთ, არავინ გეტყვით სიმართლეს. უმეტესობა თავს აგარიდებს ან ხელისუფლების “ოპოზიციად” თარგამაძის “ქრისტიან-დემოკრატიულ” უსახურ პარტიას დაგისახელებს. ეშინიათ, თორემ სად თარგამაძე, სად ქრისტიანობა და სად დემოკრატია?! პირადად ჩემთვის აბსოლუტურად მიუღებელია ისეთი პარტია, რომელიც ხელოვნურადაა შექმნილი. დღეს “ქრისტიან-დემოკრატებს” წარმოადგენენ ის ადამიანები, რომლებიც განსვენებულმა ბადრი პატარკაციშვილმა გამოკვება, ჩააცვა, “მაკიაჟი” გაუკეთა და “სახეებად” აქცია, მაგრამ როგორ დაუფასეს ამაგი? – ღალატით! მთელი მაუწყებლობა ხელოვნურად შეაჩერეს, ეს მათ სინდისზეა და ღმერთი არ აპატიებს. აღნიშნული ქმედება არა მარტო ბადრი პატარკაციშვილის, არამედ მთელი საქართველოს ღალატი იყო.

ესაუბრა

ეკა რობაქიძე

(გაზეთი “საქართველო და მსოფლიო”, www.geworld.net , 15.04.2011)

წერილი გამოქვეყნდა სანქტ-პეტერბურგის თანამედროვე ახლო აღმოსავლეთის შემსწავლელი ცენტრის საიტზე (სრული ტექსტი). წერილში ნათქვამია:

ტრიპოლისა და ლიბიის სხვა ქალაქების დაბომბვის სამიზნეს წარმოადგენს არა იმდენად ლიბიის ჰაერსაწინააღმდეგო და საჰაერო შეიარაღებული ძალების ობიექტები, არც მხოლოდ სახმელეთო ჯარები, არამედ სამხედრო და სამოქალაქო ინფრასტრუქტურის ობიექტები. დღეს,2011 წლის 24 მარტს, ნატოსა და აშშ-ის ავიაცია მთელი ღამისა და დილის განმავლობაში ბომბავდა ტრიპოლის შემოგარენ ტაჟურუს (სადაც, სხვათა შორის, მდებარეობს ლიბიის ბირთვულ კვლევათა ცენტრი). ჰაერსაწინააღმდეგო და საჰაერო ძალები ტაჟურაში ჯერ კიდევ დაბომბვების პირველი ორი დღის მანძილზე იქნა განადგურებული და ქალაქში სამხედრო ობიექტები აღარ დარჩა, მაგრამ დღეს დაიბომბა ლიბიის არმიის ყაზარმები, რომელთა გარშემო მდებარეობს მჭიდროდ დასახლებული საცხოვრებელი კვარტალები, აქვეა ლიბიაში უდიდესი კარდიოლოგიური ცენტრი. მშვიდობიან მცხოვრებლებსა და ექიმებს ვერ წარმოედგინათ, რომ ყაზარმების რაიონის ჩვეულებრივი მცხოვრებნი გახდებოდნენ განადგურების მიზანი, ამიტომ არც საავადმყოფოდან და არც მთლიანად ამ კვარტლიდან არავის ევაკუირება არ მომხდარა.

ბომბები და რაკეტები მოხვდა საცხოვრებელ სახლებს და დაეცნენ საავადმყოფოს გვერდით. კარდიოლოგიური ცენტრის შენობაში ჩაიმსხვრა მინები, ხოლო სამშობიარო განყოფილებაში, სადაც გულის პრობლემებიანი მშობიარეები არიან მოთავსებულნი, ჩამოინგრა კედელი და ჭერის ნაწილი. ამის შედეგად ათ ქალს მუცელი მოეშალა, ახლადშობილი ბავშვების ნაწილი დაიღუპა, ქალები რეანიმაციაში არიან, ექიმები მათი სიცოცხლის გადასარჩენად იბრძვიან. ჩვენ და ჩვენი კოლეგები დასვენების დღეების გარეშე ვმუშაობთ, რათა ხალხი გადავარჩინოთ. ბომბების ჩამოყრის შედეგად საცხოვრებელ სახლებში ათეულობით დაღუპული და დაჭრილია, რომლებსაც ჩვენი ექიმები ოპერაციას და რეანიმირებას უკეთებენ. დაჭრილთა და დახოცილთა ამგვარი რაოდენობა, რაც დღეს იყო, ლიბიაში დაწყებული არეულობების მთელი დროის განმავლობაში არ ყოფილა.  ამას ჰქვია “სამოქალაქო მოსახლეობის დაცვა?”

ექიმები დაბეჯითებით მოუწოდებენ რუსეთის ხელისუფალთ, მიიღონ ზომები, რათა შეწყდეს ლიბიის დაბომბვა ნატოს ჯარების მიერ და მათ ნაცვლად ქვეყანაში შემოვიდნენ გაეროს სამშვიდობო ძალები.

ადამიანი, რომელიც საქართველოს დღევანდელი რეჟიმის სათავეშია, გამუდმებით ახერხებს ჩვენს დათრგუნვას ახალი იდეებით. ილუზიები, რომლითაც ეს არც თუ ჯანმრთელი ადამიანი იკვებება, ყოველ ჯერზე ავლენს “სიმსივნით” დაავადებულ მის შეგნებას.

სააკაშვილმა, რომელიც ბოლომდე ვერ აცნობიერებს, რა პროცესები ვითარდება არა თუ მსოფლიოში, არამედ კავკასიასა და მის ქვეყანაში, რა თქმა უნდა თავადაც არ იცის რა სურს. ამ ახლომჭვრეტელობას, არაკომპეტენტურობას და ქარაფშუტობას ქართველი ხალხი დაღუპვისკენ მიჰყავს.

აი, ვინც გულწრფელად უნდა გვეცოდებოდეს ეს ხალხია, რომელიც დარწმუნებული ვართ, უკეთეს ბედს იმსახურებს, ვიდრე ამ დამნაშავეს, რომლის სინდისზეც ასეულობით ადამიანის სიცოცხლეა.

და აი, ახლახან, თურქული გამოცემა “თუდეი ზამანის” ფურცლებზე გამოჩნდა სტატია, რომ საქართველოს პრეზიდენტი “კავკასიური სახლის” შექმნაზე ოცნებობს. თანაც ერთიანზე.

თუმცა, იქვე მცირე შენიშვნაა – სააკაშვილს ამ ერთობაში რუსეთისა და ირანის ხილვა არ სურს.

როგორ შეიძლება აშენო სახლი, რომლის იდეაც მშვიდობა და მეგობრობაა და მეზობლებისთვის მისი კარი დახურო?

რუსეთი უხსოვარი დროიდან განსაკუთრებულ როლს თამაშობდა კავკასიაში და ასეთი ზესახელმწიფოს აზრის გაუთვალისწინებლობა მორიგი უგუნურებაა და აპრიორი რუსეთთან ახალი კონფლიქტის პროვოცირებას გამოიწვევს.

და რუსეთის ინტერესებიც რომ არ გავითვალისწინოთ, არსებობს არანაკლებ მნიშვნელოვანი მომენტებიც, რომელსაც ყველა სარად მოაზროვნე ადამიანი გაიგებს. რადგან სინამდვილეში, მართლაც მეტად საინტერესოა რომელ სახლზე საუბრობს ადამიანი, რომელიც არც თუ დიდი ხნის ცდილობდა, სამხრეთ ოსეთი და მისი მოსახლეობა აღეგავა პირისაგან მიწისა და მძინარე ცხინვალს ბომბავდა?

ადამიანი, რომელიც წესრიგის დამყარებას საკუთარ სახლში ვერ ახერხებს. მაინც როგორ აპირებს დაცემის პირას მყოფი სახელმწიფო ირგვლივ ვინმეს გაერთიანებას?

სახელმწიფოსი, სადაც მოქალაქეთა აბსოლუტური უმრავლესობის, მათ შორის ნაციონალური უმცირესობების ინტერესებს არ ითვალისწინებენ, სადაც გამუდმებით ავიწროებენ ან სომხებს, ან აზერბაიჯანელებს, სადაც სასოფლო სამეურნეო საქმიანობისთვის სხვა სახელმწიფოს მთელი სუბიექტი გადაეცა – აჭარაზე თურქეთის გავლენა მეტად დიდია, ბიზნესის თითქმის 80% თურქების ხელშია და მთელი ქვეყანა იმპორტზე დამოკიდებულად იქცა.

აქ კიდევ რამდენიმე საინტერესო ფაქტის მოყვანა შეგვიძლია: 45 000 ადამიანი ზის ციხეში, ქვეყანაში უამრავი პოლიტპატიმარია, უკანასკნელ ხანს 1.500.000 ადამიანმა დატოვა საქართველო, ქვეყნის ეკონომიკა კრახის პირასაა, სახელმწიფო ვალმა 9 მილიარდ დოლარს გადააჭარბა, ინფლაცია (ფასები კვების პროდუქტებსა და კომუნალურ მომსახურებაზე), ისევე როგორც საპროტესტო განწყობა ყოველდღიურად იზრდება.

დიდხანს შეიძლება გავაგრძელოთ და შემდეგ, ვინ მოინდომებს საქმის დაჭერას ადამიანთან, რომელმაც უამრავი დანაშაული ჩაიდინა კაცობრიობის წინაშე? პასუხია აშკარაა.

მაგრამ დავუბრუნდეთ რუსეთს. ქვეყნების კავკასიურ სახლში გაერთიანებისას ისე, რომ მასში რუსეთის ხილვა არ გსურს ერთი კეთილგონივრული კითხვა ჩნდება – როგორ იურთიერთებენ ხალხები, რუსული ენა ხომ რეგიონში ეროვნებათშორისი ურთიერთობის ერთადერთი საშუალებაა?

სააკაშვილი თუ ქვეყანაში რუსული სიმღერების აკრძალვის პოლიტიკას გააგრძელებს, მალე აღმოჩნდება, რომ ამ “სახლში” საუბარი მხოლოდ ერთ ენაზე იქნება შესაძლებელი.

მთელი ეს იდეა აბსურდს მაგონებს. ადამიანი, რომელსაც სურს საკუთარი თავი აღმაშენებლად და აღმაშენებლად წარმოადგინოს ქვეყნიდან დევნის საუკეთესო გონს: ხელოვნების მოღვაწეებს, ბიზნესმენებს, მედიაწრეებს, პოლიტიკოსებს…

და აი ჩნდება კითხვა – ვისთვის შენდება ეს სახლი?

ავტორი: საქართველოს ხალხთა ასამბლეის პრესსამსახური

]]> http://geurasia.org/tribuna/asambleis-gancxadeba-saakashvili/feed/ 6