23 – 24 აპრილს ”საქართველოს რესპუბლიკის” მთავარი რედაქტორის მოადგილე ბატონ გურამ გოგიაშვილთან, ევრაზიის ინსტიტუტის საიტის რედაქტორ ბატონ გიორგი ვეკუასთან და სხვა კოლეგებთან ერთად დამკვირვებლის სტატუსით მიწვეული ვიყავი საქართველოს ხალხების საზღვარგარეთული დიასპორების ყრილობაზე სანკტ-პეტერბურგში. ამ თემის გარშემო ბევრი ხმაური ატყდა ქართულ მას-მედიაში, ისევე როგორც ყოველთვის, როდესაც რაიმე მოვლენა ალექსანდრე ებრალიძეს უკავშირდება. აღნიშნული ფორუმის მოწყობის იდეა სწორედ მას ეკუთვნის და ამ იდეის რეალიზებაც მანვე მოახდინა.

ეგრეთ წოდებული „მოდელირებული ქრონიკის“ შემდეგ უპრიანია „მოდელირებულ“ არჩევნებზეც ვისაუბროთ. საერთოდ, ბოლო 15 წლის განმავლობაში ჩატარებული არჩევნებიდან თითქმის ყველა „მოდელირებული“ იყო, სამწუხაროდ, ამას საზოგადოება მხოლოდ არჩევნების ჩატარების შემდეგ ამჩნევდა.

საქართველო მიუახლოვდა იმ მომენტს, როცა საჭიროა მკაფიოდ გავიაზროთ, სად ვიმყოფებით, საით მივდივართ და რა მოგვივა უახლოეს ათწლეულებში. რადგან ხელისუფლება, მასში შემავალი დაჯგუფებების სახით, უძლურია პასუხი გასცეს ამ კითხვებს და ავლენს სრულ შეურაცხადობას, ოპოზიციის გონიერ ნაწილს მოუწევს თავის თავზე აიღოს ეს პასუხისმგებლობა, მოსახლეობის, კერძოდ, ინტელიგენციის, ექსპერტების და მოქალაქეების ნაწილთან ერთად.

ტელევიზია “იმედის” სკანდალური ვერსია საქართველოში პოლიტიკური მოვლენების შესაძლო განვითარებაზე საკმაოდ ახლოს იყო რეალობასთან, ზოგის აზრით. ამ აზრს, გარკვეული პესპექტივიდან, შეიძლებოდა დათანხმებოდა ადამიანი, მხოლოდ იმ არსებითი დეტალების დამატებით, რომლებიც სატელევიზიო ფორმატში ფაქტობრივად არ იყო ნახსენები. ყირგიზეთის მოვლენებმა კიდევ უფრო გაამძაფრეს ფუტუროლოგიური ფიქრების მოთხოვნილება საქართველოში. “ვარდების რევოლუცია” ხომ პირველი იყო ამერიკული პოლიტიკური ინჟინერიის იმ წყებაში, რომელიც სამ პოსტ-საბჭოთა რესპუბლიკაში განხორციელდა თანმიმდევრობით.

სულ რამდენიმე დღე გავიდა მას შემდეგ, რაც ყირგიზეთში განვითარებული მოვლენების შედეგად ფაქტობრივად დაემხო პრეზიდენტ ბაკიევის რეჟიმი. თუმცა, მას არ დაუტოვებია ქვეყანა და ჯერ-ჯერობით თავის მშობლიურ სამხრეთ რეგიონში „გამაგრდა“. არის ინფორმაციები, რომ ბაკიევი აპირებს დედაქალაქი სამხრეთში „გადაიტანოს“ და ამით ყირგიზეთში ორხელისუფლებიანობა შექმნას.

საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრ მერაბიშვილის მოულოდნელად გულახდილი ინტერვიუ გაზეთ ”კომერსანტის” მიმართ, რომელსაც ჩვენ ამომწურავი კომენტარები მივუძღვენით, ყველაფერთან ერთად უნებურად ახდენს ქართველი და რუსი ხალხების ურთიერთობებისთვის სტალინის ფიგურის მნიშვნელობის აქცენტირებას. მკითხველებს ვთავაზობთ გაზეთ ”საქართველოს რესპუბლიკისთვის” (10 აპრილი, 2010 წ.) ევრაზიის ინსტიტუტის დირექტორის გულბაათ რცხილაძის მიერ გაკეთებული ინტერვიუს იმ ნაწილს, რომელშიც მოკლედ არის გაანალიზებული საქართველოს ამჟამინდელი ხელისუფლების მოტივი იმასთან დაკავშირებით, თუ რატომ სთავაზობდნენ რუს სამხედროებს სოლიდურ თანხას ქ. გორში 2008 წლის ზაფხულის ომის დროს, სტალინის ძეგლის აფეთქების სანაცვლოდ.

დღეს 9 აპრილია, მე-20 საუკუნეში საქართველოს დამოუკიდებლობის მეორეჯერ დეკლარირების დღე (1991წ.). განვლილი ბოლო ოცი წლის მანძილზე რამდენად რეალურად შეისხა ხორცი საქართველოს დამოუკიდებლობამ, ამის შესახებ მკითხველს ერთი ვრცელი მასალა უკვე შევთავაზეთ. მაგრამ განსახილველი საქართველოს დამოუკიდებლობის შეფასებასთან დაკავშირებით კიდევ ბევრია და ამ თემას ვერც წინამდებარე მეორე სტატია შეავსებს მთლიანად, თუმცა იგი მეორეს მხრივ წარმოადგენს ქართული სუვერენიტეტის თემის ანალიზს იმ კონტექსტში, რომელშიც ქართველ ანალიტიკოსებს დიდი ხანია, უნდა განეხილათ, მაგრამ არ განუხილავთ.

სააკაშვილის მთავარი ნაგებობა, რაშიც მან ყველაზე მეტი ფული დახარჯა, არის არა ყბადაღებული ავტობანი ან ბათუმის ბულვარი, არამედ საკუთარი საპრეზიდენტო სასახლე, რომელსაც ნახევრად ირონიულად „რაიხსტაგს“ უწოდებენ. ამ შენობის აგებას დე-ფაქტო პრეზიდენტი უდიდეს ყურადღებას უთმობდა, მუდმივად თავს დასტრიალებდა მას. ახალი საპრეზიდენტო რეზიდენცია არის სააკაშვილის ხელისუფლების, უფრო მეტიც, სააკაშვილიზმის, როგორც მოვლენის და მისი დროის სიმბოლო.

როგორც ცნობილია, ყველა ის ქვეყანა და ხალხი, რომელიც მიეკუთვნება მართლმადიდებლურ-ქრისტიანულ ცივილიზაციას, საბერძნეთის გამოკლებით, ათწლეულების მანძილზე მოცული იყო ოფიციალური სახელმწიფო ათეიზმით. ამ ოფიციალური სახელმწიფო ათეიზმის მოცილების შემდეგ მართლმადიდებელმა სარწმუნოებამ და ეკლესიამ თავიანთი პოზიციები უკან დაიბრუნეს, გარეგნულად მაინც.

ეგრეთ წოდებული ერთპოლუსიანი მსოფლიო, რომლის კონტურებიც საკმაოდ რეალური ჩანდა გასული საუკუნის 90-იან წლებში, უკვე აღარ განიხილება, როგორც გარდაუვალი აუცილებლობა, მაგრამ სულ უფრო უთმობს ადგილს მრავალპოლუსიანი მსოფლიოს შესახებ მსჯელობებს.

ზოგიერთი პოლიტიკური მოვლენის არსის გასაგებად სასურველია ამერიკელებისა და ”ამერიკულის” შესახებ რამდენიმე სტერეოტიპის დაზუსტება. ხშირად “ამერიკული” მოიაზრება როგორც “ჰედონისტურის”, “არარელიგიურის” ანტონიმი და “თავისუფალი მორალის” სინონიმი.

ამ დღეებში თბილისში, სასტუმრო „ქორთიარდ მარიოტში“ ჩატარდა საერთაშორისო კონფერენცია სახელწოდებით „უცნობი ერები, უწყვეტი დანაშაული: ჩერქეზები და ჩრდილო კავკასიის ხალხები წარსულსა და მომავალს შორის“. კონფერენციის ორგანიზატორები იყვნენ ამერიკული ორგანიზაცია „ჯეიმსთაუნის ფონდი“ და ილია ჭავჭავაძის სახელობის უნივერსიტეტი. ღონისძიებაში მონაწილეობდა 70-მდე პირი მსოფლიოს 15 ქვეყნიდან.