პოლიტიკურ ასპარეზზე თავის გამოსვლასთან დაკავშირებით გაკეთებულ განცხადებაში ბიძინა ივანიშვილმა მკაფიოდ გამოკვეთა ის პოლიტიკური სუბიექტები, რომლებთანაც იგი აპრიორი გამორიცხავდა თანამშრომლობას ნებისმიერი ფორმით. ეს პოლიტიკური სუბიექტები პირობითად შეიძლება გავმიჯნოთ ერთმანეთისგან კატეგორიების მიხედვით.

როგორც უკვე ვიტყობინებოდით, საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების დღეს – 9 აპრილს, ევრაზიის ინსტიტუტმა სასტუმრო ”ვერე პალასში” მრგვალი მაგიდა გამართა, რომელზეც განხილულ იქნა უსაფრთხოების თემასთან დაკავშირებული ბევრი მნიშვნელოვანი საკითხი.

ჩვენ უკვე არაერთხელ დავწერეთ თანამედროვე საზოგადოებისა და სახელმწიფოს წარმატებული ფუნქციონირებისათვის ისტორიის მნიშვნელობის შესახებ, აგრეთვე იმაზე, თუ რა დიდი მნიშვნელობა შეიძლება ჰქონდეთ ცალკეულ ისტორიულ პიროვნებებს ხალხთა შორის ურთიერთობებში, კერძოდ, ქართველ და რუს ხალხებს შორის – კერძოდ, საუბარი იყო სტალინზე – ქართული წარმოშობის გამოჩენილ რუს სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწეზე.

ნებისმიერი ქვეყნისთვის, განსაკუთრებით კი ისეთისთვის, რომელიც არც ისე დიდი ხნის წინ გახდა დამოუკიდებელი, ძალზე მნიშვნელოვანია, ჰქონდეს განვითარების სტრატეგიული გეგმა, თვალთახედვა, თუ რა გზით აპირებს იგი თავის დამკვიდრებას მსოფლიოში. ცხადია, რომ სტიქიური და უსისტემო მოძრაობით ვერცერთი ქვეყანა შორს ვერ წავა.

ამ სტატიაში ივანიშვილის პოლიტიკურ დაჯგუფებასთან დაკავშირებულ პოტენციურ საფრთხეებს განვიხილავთ. საკითხის ამგვარი დასმა ცოტა უცნაური შეიძლება მოეჩვენოს ჩვენს მკითხველს, თუ გავითვალისწინებთ, რომ არსებული რეჟიმი თავად ივანიშვილს და მის პოლიტიკურ თუ არაპოლიტიკურ პარტნიორებს ყოველდღიურად ატერორებს, ავიწროებს, ართმევს ფულს და ა.შ. მაგრამ საქართველოში, სამწუხაროდ, ჩამოყალიბდა ტრადიცია, რომ საფრთხეების წინასწარ განხილვა და პროგნოზირება არ ხდება და „როცა ურემი გადაბრუნდება“-ს პრინციპით მიდის მთელი პოლიტიკა.

კრემლში ვლადიმირ პუტინის დაბრუნებასთან დაკავშირებით მთელს მსოფლიოში ცდილობენ გარკვევას, თუ როგორი იქნება რუსეთის საშინაო და, განსაკუთრებით, საგარეო პოლიტიკა მაშინ, როდესაც რუსეთმა, ბოლოს და ბოლოს, გამოავლინა იმის ნიშნები, რომ უბრუნდება დამოუკიდებელი კურსის გატარებას საერთაშორისო ურთიერთობების საკვანძო საკითხებთან მიმართებაში. ამ ვარაუდის საფუძველს სირიის პრობლემასთან დაკავშირებით გამოხატული მტკიცე პოზიცია იძლევა. ბევრს აშინებს რუსეთის მიერ ძველი გავლენისა და ძალის დაბრუნება, ხოლო პუტინი სწორედ ასეთი შესაძლებლობის რეალიზაციასთან ასოცირდება. გასაკვირი არ არის, რომ საქართველოშიც ხალხს ძალზე აინტერესებს, რა მოხდება რუსეთში და როგორი იქნება „ახალი“ პუტინის პოლიტიკა საქართველოს მიმართ.

როდესაც საქართველო წევრიანდებოდა ევროპის საბჭოში, მაშინდელმა პრემიერ-მინისტრმა ზ. ჟვანიამ ვალდებულება აიღო, 1944 წელს დეპორტირებული ე.წ. თურქი მესხების დაბრუნების შესახებ, თავიანთ ყოფილ საცხოვრებელ ადგილებში. 2012 წლის 9-15 იანვარს „ახისკას თურქების მსოფლიო საბჭოს“ ეგიდით, ანკარაში გაიმართა ფოტოგამოფენა თემაზე: „დეპორტაციის უხმო მოწმენი: ახისკას თურქები 1944“. ამ ღონისძიების გამართვა მიეძღვნა მრავალრიცხოვანი საზოგადოებების, ფონდების და კავშირების გააქტიურებას, რომლებიც მუშაობენ „ახისკას თურქების“ დაბრუნების თემაზე.

საქართველოს მმართველი წრეების პოლიტიკურ ლექსიკონში სიტყვათწყობა „პრორუსული ორიენტაცია“ გადაჭარბების გარეშე ნიშნავს „საქართველოს ინტერესების ღალატს“. მაგრამ სინამდვილეში რას წარმოადგენს ეს „პრორუსული ორიენტაცია“ და რამდენად საშიშია იგი საქართველოს ინტერესებისათვის? ამის გარკვევას ევრაზიის ინსტიტუტის ხელმძღვანელი გულბაათ რცხილაძე შეეცადა ჟურნალ „ისტორიული მემკვიდრეობასთან“ ინტერვიუში.

ევრაზიის ინსტიტუტმა არაერთხელ მისცა შეფასება ბ.ივანიშვილის ამა თუ იმ მოქმედებას პოლიტიკურ არენაზე და, ბუნებრივია, განაგრძობს ვითარებაზე დაკვირვებას. ენერგიული და არასტანდარტული დასაწყისის შემდეგ ივანიშილმა ერთგვარი „დამუხრუჭება“ და ინიციატივის ხელიდან გაშვება იწყო. მისი ცალკეული ნაბიჯების კრიტიკული ანალიზი ჩვენს საიტზე საკმარისადაა წარმოდგენილი. მაგრამ ევრაზიის ინსტიტუტი არ ეწევა კრიტიკას კრიტიკის მიზნით, არამედ შეძლებისდაგვარად ცდილობს რეკომენდაციების შემუშავებას.

სრულდება მიმდინარე 2011 წელი და შესაძლებელია მოკლედ მიმოვიხილოთ ამ წლის მნიშვნელოვანი მოვლენები ქართულ პოლიტიკაში.

მთავარი მოვლენა, რა თქმა უნდა, ბიზნესმენ ბიძინა ივანიშვილის მიერ პოლიტიკური მოღვაწეობის დაწყების გადაწყვეტილება იყო. მინიშნება ამის შესახებ ჯერ კიდევ 2011 წლის მაისში გაკეთდა, „სახალხო კრების“ აქციების მიმდინარეობის დროს, და საბოლოოდ ამა წლის 7 ოქტომბერს გამოცხადდა.